RECENSIE: Bounder And Cad, The Pheasantry ✭✭✭✭

Bounder and Cad

The Pheasantry

3 september 2016

4 Sterren

Aangekondigd als het "onbehouwen cabaretduo dat door Downing Street gecensureerd werd, totdat de premier op zijn sokken op hun jazzy deuntjes stond te dansen", zijn Bounder and Cad twee Britse dertigers. Geheel in de traditie van Fascinating Aïda en Kit and The Widow maken zij furore in de Londense cabaretwereld met humor die het publiek in The Pheasantry op een regenachtige zaterdagavond moeiteloos aan het lachen kreeg.

In hun nieuwe show, genaamd Warning: - Implicit Content, brachten Adam Drew (Bounder) and Guy Hayward (Cad) twee sets van veertig minuten ten gehore, begeleid door het virtuoze pianospel van Ben Comeau.

Het lijdt geen twijfel dat hun uiterst komische kijk op de actualiteit, politiek en de Britse volksaard de spijker op de kop slaat. Ze openen sterk met een ode aan de 'playboy-prins' Harry op de melodie van Prince Ali uit Disney’s Aladdin, waarmee de heren direct hun vlijmscherpe humor tonen. De uitsmijter Greece Frightenin’!, waarin Merkel en Tsipras over een Griekse bailout onderhandelen, was een waar hoogtepunt. Bounders vertolking van Merkel zorgde bij velen voor tranen van het lachen.

Het materiaal gedurende de avond is lekker eclectisch: een melig liefdesliedje (letterlijk over kaas), een nummer over een verliefde walvis, en een versie van Debussy’s Clair de Lune verweven met A Nightingale Sang in Berkeley Square. Hoewel die laatste wat ongebruikelijk aanvoelde, was het desalniettemin betoverend om naar te luisteren.

Pianist Comeau houdt het tempo er goed in en zijn begeleiding sprankelt de hele avond. In een intieme zaal als de Pheasantry loop je al snel het risico de artiesten te overstemmen, maar Comeau vormt een perfecte eenheid met de heren en biedt uitstekende ondersteuning.

De show is doordrenkt van een typisch Britse fijngevoeligheid; humor die je uitnodigt om mét hen te lachen in plaats van om hen. Door hun tongue-in-cheek interactie heb je als toeschouwer voortdurend het gevoel dat je deel uitmaakt van hun wereld.

Ik ben zeer benieuwd naar het nieuwe materiaal dat deze twee schavuiten het komende jaar gaan produceren, nu de Brexit dichterbij komt en ze ongetwijfeld nog dieper in de Britse psyche zullen graven.

En wat betreft dat lied dat door Downing Street 10 werd gecensureerd? Het nummer dat ervoor zorgde dat Bounder and Cad het Britse antwoord op Pussy Riot werden genoemd — een slimme visie op de samenwerking tussen Cameron en Clegg — was gevat en voorzien van prachtig contrapunt dat naar meer smaakte.

ONTDEK MEER OVER BOUNDER AND CAD