RECENSIE: Faustaff, Cockpit Theatre ✭✭

Faustaff

Cockpit Theatre

20 november

2 sterren

De briljante titel van Faustaff schept hoge verwachtingen: het verhaal van Faustus vermengd met de komedie van Falstaff (die helaas nergens te bekennen is). Jammer genoeg kan deze Brits-Mexicaanse productie niet tippen aan het niveau van Marlow of Shakespeare; in plaats daarvan krijgen we een ondermaatse en bij vlagen verbijsterende avond voorgeschoteld.

Het uitgangspunt is slim: het mythische personage Faust wordt rechtstreeks naar de moderne tijd getransporteerd. Schrijfster Gily Jacoby verkoopt haar ziel aan de duivel, een kwaadaardige ghostwriter die haar helpt steeds macabere literaire plots te ontwikkelen. Ze raakt ervan overtuigd dat het leven de kunst imiteert wanneer haar verhalen werkelijkheid worden en haar dierbaren het leven laten.

Dit centrale concept is een interessante kijk op de tol van hedendaagse roem, maar het script van Diego Sosa doet het geen recht. De dialogen voelen geforceerd en moeizaam aan, vooral de romantische scènes, die zo uit een matige stationsroman lijken te komen. Misschien is het een kwestie van 'lost in translation', maar het script vervalt te vaak in clichés en overdreven drama.

Het stuk wordt gepresenteerd als een 'zwarte komedie', maar er viel bar weinig te lachen. De beoogde komische noot moet komen van twee rechercheurs: de één een soort 'autistic savant' die blind wordt, de ander een stuntelige dwaas die doof wordt. De grap is al snel uitgewerkt en de scènes waarin zij het toneel betreden zijn zonder twijfel de zwakste momenten van de voorstelling.

Lesley Lightfoot doet een moedige poging als Gily Jacoby en zet de gekwelde schrijfster overtuigend neer; ook Bernard O’Sullivan levert een natuurlijk optreden als rechercheur Paterson. Door de stroeve dialogen heeft de rest van de cast echter moeite om hun personages echt tot leven te wekken, in het bijzonder Jonson Wilkinson, wiens verschillende rollen nauwelijks van elkaar te onderscheiden waren.

Ondanks deze duidelijke gebreken is het Cockpit Theatre een prachtige locatie en werd de belichting effectief ingezet om spanning te creëren. Vreemd genoeg vond iemand van de productie het een goed idee om tijdens de voorstelling foto's te maken, wat gepaard ging met hinderlijk geklik. Dat is een taak die je beter kunt bewaren voor de generale repetitie…

De publieke opinie zegt niet alles, maar vier mensen uit het toch al kleine publiek liepen tijdens Faustaff onafhankelijk van elkaar de zaal uit. Geen subtiele kritiek, maar het was begrijpelijk; een geweldig uitgangspunt dat op een teleurstellende manier is uitgevoerd.

Faustaff is tot 6 december te zien in het Cockpit Theatre.