ELEŞTİRİ: Faustaff, Cockpit Theatre ✭✭

Faustaff

Cockpit Tiyatrosu

20 Kasım

2 Yıldız

Faustaff’ın dahiyane ismi çıtayı epey yükseltiyor; Faustus hikâyesi ile Falstaff komedisinin birleşimi (ki Falstaff maalesef hiç görünmüyor). Ne yazık ki, bu İngiliz-Meksika ortak yapımı ne Marlow’un ne de Shakespeare’in standartlarına ulaşabiliyor; aksine sönük ve yer yer kafa karıştırıcı bir akşam sunuyor.

Oyunun ana fikri oldukça zekice; efsanevi Faust karakterini doğrudan günümüze taşıyor. Yazar Gily Jacoby, ruhunu Şeytan’a, yani kendisiyle birlikte giderek daha korkunç edebi kurgular geliştiren kötü niyetli bir gölge yazara satıyor. Jacoby, yazdığı hikâyeler bir bir gerçek olup değer verdiği insanları öldürmeye başlayınca, hayatın gerçekten de sanatı taklit ettiğine inanmaya başlıyor.

Bu merkez fikir, günümüzdeki şöhret merakının bedeline dair ilginç bir yorum olsa da Diego Sosa’nın metni buna tam olarak hakkını veremiyor. Diyaloglar, özellikle de bu haftaki "Edebiyatta Kötü Seks Ödülleri"nden fırlamış gibi duran romantik sahneler, zorlama ve hantal hissettiriyor. Belki de çeviri sürecinde bir şeyler kaybolmuş olabilir, ancak metin sık sık klişeye ve aşırı dramaya kaçıyor.

Oyun kendisini bir ‘kara komedi’ olarak tanımlıyor ama kahkahalar oldukça nadirdi. Hedeflenen mizahi rahatlama, iki dedektif üzerinden sağlanmaya çalışılmış; biri bir tür görme engelli dâhi, diğeri ise işitme engelli, sakar bir budala. Bu espri çok çabuk eskiyor ve bu karakterlerin sahnede olduğu anlar kuşkusuz oyunun en zayıf bölümleriydi.

Lesley Lightfoot, dertli yazar Gily Jacoby rolünde takdire şayan bir çaba göstererek inandırıcı bir performans sergiliyor; Bernard O’Sullivan da Dedektif Paterson rolünde son derece doğal. Ancak, hantal diyaloglar yüzünden kadronun geri kalanı karakterlerine can vermekte zorlanıyor gibiydi; özellikle birden fazla erkek rolünü üstlenen Jonson Wilkinson’ın karakterleri birbirinden ayırt edilemiyordu.

Bu bariz sorunlara rağmen, Cockpit Tiyatrosu harika bir mekan ve ışıklandırma, gerilimli anlar yaratmak için başarıyla kullanılmış. Tuhaf bir şekilde, ekipten biri gösteri sırasında prodüksiyon fotoğrafları çekmek için doğru zamanın o an olduğunu düşünmüş olacak ki tüm oyun boyunca deklanşör sesleri duyuldu. Belki de bu işi genel provaya bırakmak daha iyi olurdu…

Halkın görüşü her şey demek değildir ama zaten az sayıda olan seyirciden dört kişi Faustaff’tan bağımsız olarak çıktı. Çok nazik bir eleştiri biçimi olduğu söylenemez ama nedenini anlamak güç değildi; harika bir fikrin hayal kırıklığı yaratan bir uygulaması.

Faustaff, 6 Aralık tarihine kadar Cockpit Tiyatrosu'nda sahnelenmeye devam ediyor.