RECENSIE: From Ibiza To The Norfolk Broads, Waterloo East Theatre ✭✭

From Ibiza to the Norfolk Broads

Waterloo East Theatre

20 oktober 2016

2 Sterren

Maak kennis met Martin, een tiener met een waslijst aan problemen, van een eetstoornis tot een alcoholistische moeder, en een allesoverheersende obsessie met David Bowie. Op zijn achttiende verjaardag ontvangt hij een brief van zijn afwezige vader, die net zo geobsedeerd was door Bowie, met een reeks instructies die hem meenemen op een tour door Londen, in de voetsporen van hun idool. Een veelbelovend uitgangspunt, en op sociale media werd er al gesproken over dit stuk als een officieuze aanvulling op Lazarus in het Kings Cross Theatre (geschreven door Bowie zelf); een onverwachte 'double bill' voor de die-hard fans die nog steeds rouwen om het vroegtijdige overlijden van de Starman dit jaar. Helaas stelt From Ibiza to the Norfolk Broads op veel punten teleur, waarbij het grootste probleem is dat de hele voorstelling simpelweg nog niet klaar lijkt voor het publiek. De timing van de geluids- en videocues heeft dringend verfijning nodig. Op een gegeven moment is er een montage van foto's van Bowie zelf te zien op de achterwand, een onhandig middel dat weinig toevoegt aan de productie, en de af en toe gebruikte geluidsopnames overstemmen vaak de stem van Alex Walton, de enige acteur op het toneel. Andere elementen voelen geforceerd aan. We ontdekken dat Martin niet is zoals zijn leeftijdsgenoten – hij gaat niet naar de kroeg of de club, kijkt niet naar meisjes en luistert (op een laatdunkende, snottige toon) niet naar top 40-muziek. Hij heeft zelfs (schrik niet) geen telefoon! Hij blijft liever binnen om zwaarmoedige poëzie te lezen van Baudelaire en consorten. Het is een zo gekunstelde poging tot originaliteit dat het bijna lachwekkend is hoe gedateerd het overkomt. Er is niets echt eigenzinnigs aan Martin; hij komt over als een product van een vervlogen decennium, hoewel het verhaal zich afspeelt in 2013, wat blijkt uit zijn enthousiasme om het album The Next Day te kopen. Martin zelf is een onsympathiek personage, overdreven pretentieus en ongelooflijk naïef.

Het script van Adrian Berry helpt daar niet bij. Cliché volgt op cliché, met een einde dat je al ziet aankomen vanaf het moment dat Martin de brief van zijn vader leest. Lyrische passages vervallen in bloemrijk proza, waarbij de gesprekken geen moment geloofwaardig aanvoelen door de ingewikkelde zinsbouw die op papier misschien aardig lijkt, maar niet uit de mond van een puber en zijn moeder zou komen. Niemand praat zo – zelfs David Bowie niet.

Het stuk duurt 75 minuten, maar voelt op de verkeerde momenten veel langer aan. Een scène waarin Martin het ouderlijk huis en de lagere school van Bowie bezoekt, lijkt eindeloos te duren, terwijl de intrigerende Soho-jaren van de zanger nauwelijks worden aangestipt. Het wekt de indruk dat er met een strikte tijdslimiet is gewerkt, waarbij de makers zich plotseling realiseerden dat ze nog een uur aan materiaal in twintig minuten moesten proppen, wat het verhaal niet ten goede komt.

Walton is een dynamische solospeler en zijn karakterwerk is goed, vooral wanneer hij in een vlot gesprek razendsnel schakelt tussen de jonge Martin en een cynische, oudere eigenaar van een platenzaak. De vertolking zwakt helaas af wanneer hij uit zijn rol stapt als verteller, wat niet wordt geholpen door de regie van Berry die hem op één plek vastnagelt, noch door het script dat hem dwingt om feiten op een klinische manier op te dreunen zonder veel schwung.

Bowie was een fascinerend figuur met een oeuvre en imago dat een goudmijn vormt voor het theater. Helaas negeert From Ibiza to the Norfolk Broads de beste aspecten van het bronmateriaal en kiest het voor een stuk dat zo navelstarend is dat het het publiek van zich vervreemdt; het is ronduit saai. David Bowie kon van veel worden beschuldigd, maar nooit van saaiheid. De uiteindelijke boodschap (dat het leven volstrekt zinloos is tenzij je getalenteerd en creatief bent) komt eerder kinderachtig en egoïstisch over dan hartverscheurend, beklonken met een einde dat frustrerend dubbelzinnig is. Er valt hier niets nieuws te ontdekken voor zowel de Bowie-fanaat als de gemiddelde fan, en de muziek waar Martin zo dol op is, wordt jammerlijk weinig gebruikt. Kortom: om in het thema te blijven probeert From Ibiza to the Norfolk Broads de 'freakiest show' te zijn, maar eindigt het helaas als een 'saddening bore'.

Tot 6 november

BOEK TICKETS VOOR FROM IBIZA TO THE NORFOLK BROADS