RECENSIE: Graeme Of Thrones, Charing Cross Theatre ✭✭

De cast van Graeme Of Thrones Graeme Of Thrones 

Charing Cross Theatre

6 oktober 2017

2 sterren

Boek tickets

Parodieën en persiflages zijn hartstikke leuk, maar ze vallen uiteen in twee duidelijke categorieën: zij die gebaseerd zijn op verhalen die je al kent, en zij die overeind blijven staan zelfs als je de bron van inspiratie niet kent.  Deze show valt beslist niet in de tweede categorie.  Zonder een grondige kennis van de ellenlange tv-serie 'Game of Thrones' heb je geen flauw benul wie de personages moeten voorstellen, wat ze aan het doen zijn, waar dit zich allemaal afspeelt, wanneer, of – bovenal – waarom dit er ook maar iets toe zou moeten doen.  En dat is de tragische positie waarin ik mezelf bevond toen ik gisteravond het Charing Cross Theatre binnenkroop voor de voorstelling van 22:00 uur – ja, dat leest u goed – van deze 90 minuten durende, uitputtende zoektocht door de onbegrijpelijke capriolen van een stel volstrekt ondoorgrondelijke figuren.

Nu waren er, zo kon ik gemakkelijk waarnemen, een flink aantal toeschouwers om mij heen in de zaal die de eindeloze verwijzingen naar de 'telly' duidelijk wel snapten, en van tijd tot tijd grinnikten om de karikaturale vertolkingen van hun fictieve originelen.  Mocht u tot dat gezelschap behoren, dan misgun ik u uw superieure kennis geen moment.  Ga vooral en lach met hen mee.  Maar als u nog niet het nodige weet van het programma – 90 minuten is immers een aanzienlijk deel van uw avond – dan zou ik wel drie keer nadenken of u het risico wel wilt nemen.  De schrijvers van dit amusement hebben geen manier gevonden om de beproevingen van de enorme stoet aan personages die het podium van het Charing Cross Theatre betreden en weer verlaten, 'toegankelijk' te maken voor de oningewijden.

Vaste lezers van mijn recensies (zijn die er?) zijn wellicht op de hoogte van mijn gewoonte, zeg maar gerust voorliefde, om zoveel mogelijk medewerkers van elke show die ik bezoek bij naam te noemen, en hun inspanningen – goed, slecht of matig – te voorzien van meestal vrij correct gespelde weergaven van hun namen.  Welnu, in dit geval gaat dat simpelweg niet gebeuren, hoofdzakelijk omdat ik, en de rest van het publiek, geen enkele schriftelijke informatie kregen over wiens werk we nu eigenlijk zagen.  Dat was vreemd.  Ik bedoel, hoeveel mensen brengen een show naar West End om vervolgens hun uiterste best te doen de identiteit van de deelnemers en de verantwoordelijken te verhullen?  Zeer weinigen.  En wat voor mensen zouden dat doen?  Wat zou de motivatie zijn voor dergelijke geheimhouding?  Men kan er slechts naar gissen, en dat doe ik dan ook.

Alles wat ik weet is dat ik drie mensen op de planken zag staan.  Er was een lange, donkere man met een snor en een klassiek geschoolde stem.  Hij zou heel goed de 'regisseur' kunnen spelen in 'Showstopper', en ik vermoed dat ik hem in precies zo'n rol heb gezien niet ver van het CXT.  Dan was er een vrouw, fijngebouwd en beheerst, die waarschijnlijk de beste prestatie van de avond leverde door te proberen haar materiaal te laten landen bij verbouwereerde onwetenden zoals ik.  Ze werd hierbij enorm geholpen door haar vermogen om 'contact' te maken met de zaal, niet in de laatste plaats door een enkel en vrij succesvol moment van publieksparticipatie, dat ze met verve uitvoerde.  Zo creëerde ze iets van een 'gedeelde ervaring' voor degenen die zich, net als ik, vreselijk buitengesloten voelden bij het overgrote deel van wat er op het podium werd gezegd of gedaan.  En dan was er nog hun aangever, een andere kerel, die ik – wederom – wel of niet in iets anders heb gezien, en die zich als de 'underdog' heel behoorlijk staande hield.  Had ik maar kunnen begrijpen waar het allemaal over ging.  Dit is bij uitstek een show die schreeuwt om een 'verteller' die de kloof overbrugt tussen de capriolen op het toneel en de randdebielen die naar het theater komen – stelt u zich eens voor – zonder hun huiswerk te hebben gedaan!

Wie de schrijver(s), regisseur(s), producent(en), ontwerper(s), enzovoort van dit baksel mogen zijn, ik heb geen flauw idee.  Dat is jammer, want er komen een paar aardige rekwisieten door de gescheurde achterwand van een gespannen wit gordijn, waaronder een paar fraaie poppen; ik wou dat het publiek wist wie we daarvoor moesten bedanken.  Er is – veel – extreem harde muziek, die al dan niet afkomstig is van de tv-soundtrack.  Op dat punt zijn er een aantal scherpe verwijzingen in het script naar advocaten, auteursrecht en rechtszaken, en het is goed denkbaar dat de totale afwezigheid van enige opvraagbare namen in verband met dit spektakel iets te maken heeft met zorgen over mogelijke civiele procedures.  Dus, als u een ondernemende advocaat bent die naam wil maken, of cliënten heeft die – naar uw mening – een betere behandeling verdienen voor hun toch al excessief goedbetaalde inspanningen voor HBO (waar de serie vandaan komt, en dan bedoel ik in verhouding tot wat mensen die in het theater werken verdienen!), dan is deze show misschien een onderzoekend bezoekje waard.

Verder is het strikt voor de diehard fans.

GRAEME OF THRONES TICKETS