RECENSIE: Hamnet, Garrick Theatre Londen ✭✭✭

Tim Hochstrasser recenseert de RSC-productie van Hamnet, nu te zien in het Garrick Theatre in Londen.

Madeleine Mantock, Tom Varey en Ajani Cabey. Foto: Manuel Harlan Hamnet

Garrick Theatre

3 sterren

Reserveer tickets

De roman van Maggie O'Farrell was een van de literaire successen tijdens de lockdown. De lyrische focus op familie, rouwverwerking en de kloof tussen stad en platteland sloeg destijds enorm aan bij het publiek. Lolita Chakrabarti bewerkte de roman voor de RSC in Stratford, waar de voorstelling in april in première ging, en nu is de productie onder regie van Erica Whyman te zien in West End.

Tom Varey en Madeleine Mantock. Foto: Manuel Harlan

Het eerste wat opvalt, is dat het stuk sterk verschilt van de roman. Waar het boek, zoals vaker in de hedendaagse literatuur, speelt met tijd en chronologie, krijgen we hier een vrij rechtlijnig verhaal. Het begint bij de hofmakerij van Shakespeare en Anne/Agnes Hathaway en biedt een gedetailleerde, wellicht té gedetailleerde, uiteenzetting van hun familiesituatie in Stratford. Pas in de tweede helft maken we echt kennis met hun zoon, Hamnet, en begrijpen we zijn belang voor het stuk. Misschien was dit een noodzakelijke verandering – tijdsprongen en snelle decorwissels kunnen op het toneel vermoeiend zijn, zelfs met de modernste technieken. Wat werkt in de verbeelding van een lezer, vraagt in het theater om een andere vorm. Dit roept echter de vraag op of elke roman zich wel leent voor een toneelbewerking. Soms is het beter om een artistieke prestatie in de oorspronkelijke vorm te laten rusten…

Mhairi Gayer, Alex Jarrett, Madeleine Mantock en Ajani Cabey. Foto: Manuel Harlan

Het stuk verkent de premisse dat de belangrijkste thema's in het werk van Shakespeare werden gevormd door gebeurtenissen in zijn privéleven, waarover we overigens bar weinig weten. Wel weten we dat de dood van zijn zoon door de pest op elfjarige leeftijd in 1596 een cruciaal moment was. In deze productie wordt gesuggereerd dat het schrijven van 'Hamlet' en de kernthema's daaruit direct voortvloeien uit dit drama. Dit wordt in de tweede helft zeer expliciet gemaakt wanneer de acteur die Hamnet speelt terugkeert in een slotscène die een monoloog uit het stuk opvoert op het nagebouwde podium van het Globe Theatre.

Ondanks al de zorg en het talent die in deze productie zijn gestoken, wordt er te veel verteld en te weinig getoond. Er is veel expositie en te weinig drama dat organisch uit het materiaal voortkomt. De urgentie van Hamnets wens om zijn tweelingzus te redden door zichzelf op te offeren, telt minder zwaar dan de huiselijke beslommeringen in Stratford, hoe prijzenswaardig het ook is om Agnes Hathaway als volwaardig personage op de kaart te zetten.

Peter Wright en Karl Haynes. Foto: Manuel Harlan

Eerlijk is eerlijk: de productie kent vele hoogtepunten. Ontwerper Tom Piper heeft een verbluffend flexibel decor gecreëerd met inventief houtwerk op grote schaal. Een letterlijk 'A-frame' domineert de vroege scènes wanneer Will en Agnes hun huwelijksleven beginnen in de aanbouw van zijn ouderlijk huis. Van daaruit opent het decor zich op meerdere niveaus, totdat in de slotscène de Globe zelf verschijnt, inclusief balkons die aansluiten op het interieur van het Garrick Theatre zelf. Dit brengt het hele publiek samen in een prachtige, theatrale omhelzing tijdens de ontknoping.

De cast en de productiewaarden zijn tot in de puntjes verzorgd. Het is een echt ensemblewerk waarbij de acteurs de decorstukken en rekwisieten soepel verplaatsen, waardoor de vaart erin blijft. In de hoofdrol van Agnes zet Madeleine Mantock een sterk portret neer van een ondergewaardeerde vrouw aan wie O'Farrell sjamanistische krachten en een eigenzinnige onafhankelijkheid heeft toegekend. Tom Varey heeft de zware taak om de ontwikkeling van Shakespeare te tonen: van onhandige maar ontwikkelde jongeman tot professioneel toneelschrijver. Het script maakt het hem niet makkelijk door enerzijds te weinig uitleg te geven over zijn groei in Londen, en hem anderzijds bijna tot een bijfiguur te maken die we alleen door de ogen van zijn vrouw zien.

Frankie Hastings and Tom Varey. Photo: Manuel Harlan

De bijrollen worden erg sterk neergezet. We zien veel van de ouders van Will, in het bijzonder zijn tirannieke en drankzuchtige vader John, een handschoenenmaker. Een van de subtiele krachten van het stuk is de manier waarop handschoenen en handen constante referentiepunten vormen, net zoals later in de toneelstukken van Shakespeare. De huiselijke wereld waarin we vader Peter Wight en moeder Liza Sadovy zien, is geloofwaardig, maar er wordt te lang bij stilgestaan, waardoor de theatrale spanning soms verslapt – met uitzondering van Sarah Belcher als gedenkwaardige venijnige stiefmoeder. De voorstelling komt echt tot leven zodra de kinderen centraal staan in de tweede akte. Phoebe Campbell, Alex Jarrett en Ajani Cabey leveren drie prachtige vertolkingen vol energie en emotie.

Hoewel de productie als geheel vele mooie momenten biedt, is het uiteindelijk niet meer dan de som van de getalenteerde en zorgvuldig uitgewerkte delen.

Te zien in het Garrick Theatre tot en met 17 februari 2024.