RECENSIE: Home, I'm Darling, National Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies bespreekt Laura Wade's toneelstuk Home, I'm Darling, dat nu te zien is in het National Theatre.

Katherine Parkinson (Judy) en Richard Harrington (Johnny) in Home, I'm Darling. Foto: Manuel Harlan Home, I’m Darling.

The Dorfman Theatre, het National.

31 juli 2018

4 Sterren

Boek Nu

Welkom in de jaren 50, een gouden tijdperk waarin alles simpelweg beter was en mensen vriendelijker waren. Judy is vol dolgelukkig en trots op haar onberispelijke huis; ze bakt en kookt alles zelf en deelt haar dag zo in dat haar echtgenoot, Johnny, bij thuiskomst direct aan kan schuiven voor een fatsoenlijke maaltijd. Hij is schaamteloos gelukkig. Hij vertrekt naar zijn werk, waarna we via een even eenvoudige als prachtige onthulling ontdekken dat het huis is ingericht met vondsten van eBay en uit vintagewinkels. Judy heeft deze wereld eigenhandig gecreëerd. Met haar ontslagvergoeding en een erfenis heeft ze een cocon gebouwd om zichzelf zoveel mogelijk af te sluiten van de hedendaagse realiteit. Toch dreigt de moderne tijd haar bestaan constant te verstoren: hypotheekbetalingen worden gemist, technologie dringt binnen en de druk om deze broze fantasie in stand te houden begint toe te nemen.

Kathryn Drysdale (Fran) en Barnaby Kay (Marcus) in Home, I'm Darling. Foto: Manuel Harlan

Laura Wade’s toneelstuk is als een perfect gebakken taart; laag voor laag wordt onthuld naarmate het stuk vordert. Door deze jaren 50-bubbel te creëren, zegt het stuk ontzettend veel over onze moderne tijd. Het speelt zich af in een prachtig poppenhuis-decor, liefdevol ontworpen door Anna Fleischle. Deze coproductie tussen het National en Theatr Clwyd is voortreffelijk geregisseerd door Tamara Harvey, die elke laag zonder melodrama laat ontvouwen. Katherine Parkinson is perfect als Judy; vanaf het begin kwetsbaar, terwijl haar masker van ontkenning langzaam wegglijdt en de spanning van het hooghouden van dit "perfecte" beeld toeneemt. Met een uitstekende komische timing prikt ze effectief door Judy's wereld heen. Het is een volstrekt meeslepende vertolking. Ze vindt haar gelijke in Richard Harringtons Johnny, een man die weliswaar zijn best doet om de jaren 50-schijn op te houden, maar merkt dat hij de leugen niet kan blijven volhouden. Het is een enorm sympathiek koppel, wat het stuk sterker maakt; Johnny wil zijn ‘oude’, onafhankelijke vrouw terug, en je merkt dat je met hen meeleeft.

Sian Thomas als Sylvia in Home, I'm Darling. Foto: Manuel Harlan

Er zijn voortdurend herinneringen aan het feit dat de jaren 50 niet dat gouden tijdperk waren waar Judy iedereen in wil laten geloven. Haar moeder, Sylvia (een uitstekende Sian Thomas), een feministe die Judy grootbracht in een commune, haalt het idyllische beeld onderuit met een sterke monoloog over hoe de samenleving was ingericht tegen iedereen die niet wit, mannelijk en uit de middenklasse was. Samen met vriendin Fran, wiens eigen instortende wereld perfect wordt neergezet door Kathryn Drysdale, wordt de ‘Brexiteer’-visie op een rooskleurig verleden vernietigd; het blijkt net zo’n valse façade als het huis van Judy. Wanneer Frans echtgenoot Marcus wordt beschuldigd van seksuele intimidatie op de werkvloer, wordt Barnaby Kays vakkundige vertolking akeliger en dreigender, juist op het moment dat Judy op haar kwetsbaarst is. Sara Gregory biedt ondertussen de perfecte tegenhanger als de moderne carrièrevrouw – het type vrouw dat Judy vroeger was.

De uitstekende soundtrack en bewegingen zorgen ervoor dat de overgangen tussen de scènes soepel en vermakelijk verlopen, en Wade’s observaties van onze huidige tijd zijn messcherp. Als het stuk hier en daar wat traag aanvoelt, komt dat doordat de argumenten soms wat te zwart-wit en simplistisch zijn, en het stel een manier vindt om door te gaan, waardoor de dramatische inzet wellicht niet hoog genoeg oploopt. Dat gezegd hebbende: het is een gevat, wijs en innemend toneelstuk; een lust voor het oog én de geest.

BOEK NU VOOR HOME, I'M DARLING IN HET NATIONAL THEATRE