RECENSIE: Hot Gay Time Machine, Crazy Coqs ✭✭✭✭✭

Hot Gay Time Machine

Crazy Coqs bij Brasserie Zedel

23 januari 2018

5 sterren

Er zullen niet veel Britse musicalschrijvers van achter in de twintig zijn die in dezelfde week twee shows in West End hebben draaien, maar dat is precies wat Toby Marlow en Lucy Moss hebben bereikt.  Hun verbluffende nieuwe werk, 'Six', speelde afgelopen maandag de (voorlopig) laatste Londense voorstelling in The Arts, direct gevolgd door een nieuwe reeks van de show die ze samen met compagnon (en Marlows medespeler hier) Zak Ghazi-Torbati creëerden: een heerlijk gevatte en stijlvolle revue die voor een paar optredens in Piccadilly neerstrijkt.  Beide producties waren te zien in Edinburgh, waar ze vorig seizoen het publiek omver bliezen, en deze show stond onlangs nog in de Drayton Arms in South Kensington in november.  Mocht iemand nog twijfelen aan de kracht en het potentieel van deze geweldige nieuwe stemmen, dan zal dat niet lang meer duren.

Gekleed in uitdagende hotpants en tops met luipaardprint namen de heren vanaf het begin de zaal volledig over; ze mengden zich onder het publiek en zweepten de boel op tot een sfeer die niet onderdeed voor een nachtclub.  Tegen de tijd dat Moss – verantwoordelijk voor de techniek – de zaallichten doofde en alle aandacht op de jongens vestigde, waren we volledig in hun ban.  Vervolgens vlogen we door een bomvolle 75 minuten aan vernuftig geconstrueerde liedjes en sketches, ogenschijnlijk gebaseerd op hun eigen verleden, hoewel waarschijnlijk flink aangedikt met de nodige zelfspot en brutaal verzonnen fantasieën.

De show richt zich overduidelijk op een voornamelijk jong, hip en enthousiast publiek.  Maar vanaf het eerste synthpop-nummer, 'Welcome Aboard' – een perfecte pastiche op Stock, Aitken en Waterman – is het duidelijk dat hun artistieke wortels diep in de discoscene van dertig jaar geleden liggen, waardoor ook een ouder publiek wordt aangesproken en er een mooie verbinding tussen de generaties ontstaat.  De muziek wordt verzorgd door een mix van backingtracks, een haastig opgesteld keyboard en de vaste vleugel van de Coqs, waar Marlow regelmatig achter kruipt om heerlijk te improviseren en de boel aan te dikken, niet in de laatste plaats in het fantastische 'I Couldn't Get It Up'.  Het belangrijkste muzikale wapen van Ghazi-Torbati is zijn sensationele stem: zijn tenorregister verraadt zijn deels Welshe achtergrond, en hij beschikt over een fabelachtige falset voor, tja, de vrouwenrollen, zoals zijn magistrale operatische vertolking van de moeder van Toby.

Het duo kruipt in talloze rollen en springt van de ene anekdote uit hun jeugd naar de andere: momenten van sociale en seksuele ontwaking worden gecombineerd met aanstekelijke meezingers en vlijmscherpe, gevatte teksten.  Dit alles wordt op het podium tot leven gewekt met Moss' loepzuivere 'Beyonceography' (want welk ander woord is er voor?) – het podium is versierd met niet één, maar twee levensgrote kartonnen uitsneden van het icoon, totdat ook zij meedoen en aan het crowd-surfen slaan door de uitzinnige menigte.  Het is allemaal heerlijk idioot en dwaas, maar onberispelijk uitgevoerd, inclusief een aantal uiterst geslaagde interacties met toeschouwers.  Zij lijken maar wat graag mee te gaan in de psychodrama's van de heren, zeggen braaf hun teksten na en wagen zich zelfs aan soepel uitgevoerde danspasjes.

De show is overigens ook 'straight-friendly', of in ieder geval 'straight-aware'.  Op een gegeven moment nemen de jongens hun heteroseksuele studiegenoten op de korrel en zetten hen op een grappige manier neer.  We weten allemaal dat ze hier diepere, donkerdere verhalen hadden kunnen aanboren als ze dat wilden, maar de insteek lijkt altijd om het luchtig te houden.  Je zou kunnen zeggen dat dit een gebied is waar de teksten nog wat verder zouden kunnen gaan.  Er zitten een paar werkelijk prachtige ballads in de show, maar die raken wat ondergesneeuwd door de niet-aflatende, energieke hysterie, waardoor het accent altijd blijft liggen op zelfverzekerde, trotse 'out and proud' validatie.  Dat is volkomen terecht, maar ik denk dat het publiek er wel klaar voor is om hun harten nog verder voor deze mannen open te stellen.  In 'Six' worden emotioneel veel meer risico's genomen, en wellicht zien we daar in de toekomst meer van terug.

Als een verrukkelijk tussendoortje is wat zij bieden bijna niet te overtreffen.  Aan het eind verlang je naar meer en ben je stiekem dolblij dat je een nieuwe verslaving hebt ontdekt.  Ik kan niet wachten op de volgende portie en ik heb begrepen dat die er aan komt.  Laat het snel zijn!