RECENSIE: How Not To Drown, Traverse Theatre, Edinburgh Fringe ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert How Not To Drown van Nicola McCarthy, nu te zien in het Traverse Theatre tijdens het Edinburgh Fringe Festival.

Foto: Mihaela Bodlovic How Not To Drown Traverse Theatre, Edinburgh Fringe

10 augustus 2019

5 sterren

Reserveer tickets

Als kind, midden in de onrust na de Kosovo-oorlog, werd Dritan Kastrati door zijn vader op een gevaarlijke reis naar Groot-Brittannië gestuurd, in de hoop dat hij daar in veiligheid zou kunnen opgroeien en een betere toekomst zou hebben. Dit is zijn waargebeurde verhaal, bewerkt en geschreven door Nicola McCarthy samen met Dritan. Het stuk is een reis door culturen, grenzen, huizen en emoties, prachtig op het toneel gezet en geregisseerd door Neil Bettles, die ook verantwoordelijk is voor de indrukwekkende, vloeiende choreografie. Het ensemble vertolkt gezamenlijk de rol van Dritan en alle andere personages; hun samenspel is naadloos. Dritan zelf vertelt zijn verhaal samen met Ajjaz Awad, Esme Bailey, Daniel Cahill en Reuben Joseph, die als één hartslag fungeren. Het eerste deel, waarin boten, vrachtwagens en treinen met minimale rekwisieten tot leven komen, is rauw en visceraal. De scènes met bootjes op de genade van de oceaan zijn adembenemend. Maar het tweede deel is nog krachtiger wanneer Dritan in het Britse sociale systeem terechtkomt. Spoiler alert: de autoriteiten komen er bekaaid vanaf. Maar langzaamaan ontmoet hij goede mensen, fijne pleegouders en – het moment waarop de tranen over mijn wangen rolden – een leraar die hem redt. De vraag "Waarom heeft mijn vader dit gedaan?" loopt als een rode draad door de voorstelling. Aan het einde krijgt hij de kans die vraag te stellen, wanneer hij terugkeert naar het land waar hij zich inmiddels niet meer thuis voelt. Maar waar is thuis? Het is een vraag die vaker wordt gesteld op de Fringe dit jaar, en deze schitterende productie geeft geen makkelijke antwoorden. Dit stuk over de overlevingsdrang van een mens die het slechtste en mooiste van de mensheid heeft gezien, blijft je nog lang bij; het is even inspirerend als ontroerend.