RECENSIE: & Juliet, Shaftesbury Theatre ✭✭✭

Ray Rackham beoordeelt & Juliet, een jukeboxmusical met de hits van Max Martin, nu te zien in het Shaftesbury Theatre.

Miriam-Teak Lee en de cast van & Juliet. Foto: Johan Persson & Juliet

Shaftesbury Theatre

20 november 2019

3 Sterren

Boek Tickets

Wat moet een meisje doen als haar egocentrische en zelfverklaarde "eikel" van een Romeo de bloemetjes buiten heeft gezet met elk ander meisje in de stad voordat hij stierf, en haar achterlaat met enkel haar min en twee vrienden? Haar eigen verhaal vertellen natuurlijk, of in ieder geval vertrouwen op William Shakespeare en zijn vrouw Anne Hathaway om het script te verscheuren en opnieuw te beginnen.

Cassidy Janson, Melanie La Barrie, Miriam-Teak Lee, Arun Blair-Mangat. Foto: Johan Persson

& Juliet pakt de draad op waar Romeo en Julia ophielden, met één belangrijk verschil: Julia gaat niet dood. Door deze simpele plotwending gaat ze op zoek naar haar eigen autonomie, vrouwelijkheid en relaties met mannen, terwijl de Shakespeares worstelen om haar verhaal uit te breiden. Inderdaad, & Juliet is een gigantisch toneelstuk-binnen-een-toneelstuk, waarin de personages uit de oorspronkelijke bron (of in elk geval Julia, haar ouders en de min) worden gemanipuleerd door een echtelijke strijd tussen Shakespeare (met treffende arrogantie gespeeld door een onderbenutte Oliver Tompsett) en de beslist creatievere Hathaway (een perfecte Cassidy Janson die de emotionele kern van de show draagt). Interessant is dat de manipulerende auteurs van Julia's nieuwe verhaal zelf ook rollen aannemen, een leuke toevoeging van leven-imiteert-kunst-imiteert-leven; Hathaway kiest weloverwogen één rol, terwijl Shakespeare bijna een heel ensemble aan komische personages vertolkt.

Oliver Tompsett als William Shakespeare. Foto: Johan Persson

Met het songbook van de hitsmid uit de jaren negentig en zeroes, Max Martin, is de score van & Juliet een jukeboxmusical die een publiek aanspreekt dat de nummers nog van vroeger kent. Maar in tegenstelling tot andere jukeboxmusicals voelen veel – zo niet alle – nummers vandaag de dag nog even fris en eigentijds aan als toen ze voor het eerst werden gezongen in de hoogtijdagen van de Britney's, Backstreet Boys en Kelly Clarksons van de popwereld. De orkestraties voelen innovatief en modern aan, en de nummers van Martin hebben van huis uit een theatrale flair. Sommige scènes kondigen zich echter met zo'n overduidelijke 'claxon' aan dat het publiek op de premièreavond tot ver in de tweede akte bleef gniffelen om de plaatsing van de liedjes. Het is Janson die het beste nummer van de avond neerzet met haar versie van de Celine Dion-klassieker "That’s The Way It Is". Ze blies het publiek omver, niet alleen door haar geweldige uitvoering, maar ook door de perfecte plek binnen het verhaal. Ook "Since U Been Gone", "What Do You Want From Me" en "F**kin’ Perfect" (laatstgenoemde gezongen door de hilarische, de show stelende Melanie La Barrie als de min) vinden een goede balans tussen verhaal en jukebox-gehalte.

Jordan Luke Gage en ensemble. Foto: Johan Persson

Het script van David West Read is ongetwijfeld slim en speelt sterk op het feit dat deze Julia de regie over haar eigen leven neemt, maar het komt zelden echt hard aan. Het leunt iets te veel op quasi-Shakespeareaanse vrolijkheid en flauwe humor (een grap over een vriend die Gail heet, deed menig toeschouwer zuchten). In veel gevallen, vooral in de laatste scènes van de tweede akte, leggen de Shakespeares uit waarom we het moeten vieren dat Julia haar eigen koers vaart, in plaats van het publiek die conclusie zelf te laten trekken. Helaas werkt niet elk moment even goed, hoewel het bemoedigend is om een jukeboxmusical te zien die echt als een musical is opgebouwd, compleet met een conflict in de eerste akte, een perfect geplaatst '11 o'clock number', een ontknoping en een slot. Het is jammer dat de show uiteindelijk afsluit met drie afzonderlijke eindes, wat er minstens één te veel is.

David Bedella als Lance. Foto: Johan Persson

Het over de hele linie uitstekende gezelschap wordt aangevoerd door een bijzonder talent. De vertolking van Julia door Miriam-Teak Lee is niet alleen een uitschieter, maar zal ook de springplank voor haar carrière zijn. Lee is een begenadigd comédienne met precies de juiste dosis pit en fantasie, verpakt in een prachtig vocaal bereik; haar Julia is het type persoon dat we allemaal zouden willen kennen. Ze wordt uitstekend bijgestaan door Arun Blair-Mangat als beste vriend May, wiens subplot als een 'out-but-unhappy' homoseksuele man met gevoeligheid en klasse werd behandeld. David Bedella, die Julia's potentiële schoonvader speelt, trekt alle aandacht naar zich toe en steelt de scènes die nog niet door de min van La Barrie waren geclaimd. De chemie tussen Bedella en La Barrie is elektrisch.

Cassidy Janson, Miriam-Teak Lee en Melanie La Barrie. Foto: Johan Persson.

Het is moeilijk om & Juliet niet leuk te vinden, want het totaalplaatje is behoorlijk indrukwekkend. Regisseur Luke Sheppard heeft het perfecte team samengesteld om een tijdloos universum van perfect gechoreografeerde fantasie te creëren. Het voelt punk-achtig, urban en gevat aan, wat grotendeels te danken is aan het caleidoscopische projectieontwerp van Soutra Gilmour en Paloma Youngs melodramatisch moderne visie op Elizabethaanse kostuums, waarbij danskleding zij aan zij staat met tunieken en lijfjes. Het voelt jong, bruisend en aanstekelijk vrolijk; alsof iemand het Shaftesbury Theatre heeft ondergedompeld in neonlichten, strakke ruches en een shot brutale adrenaline. Op een gegeven moment roept een personage uit: "Alles wat ik ooit ben geweest, is een sexy jonge man met een strak lichaam en veel gevoel", wat in zekere zin een allegorie is voor de show zelf. De voorstelling laat echter steken vallen wanneer het afwijkt van de scherpe zelfspot en richting pantomime (flauwe klucht) neigt. Hoewel het de wereld niet zal veranderen, zal & Juliet in ieder geval voor een glimlach zorgen.