RECENSIE: Knight Of The Burning Pestle, Sam Wanamaker Playhouse ✭✭✭✭

Knight of the Burning Pestle

Sam Wanamaker Theatre

28 februari 2014

4 Sterren

Rodgers en Hammerstein zeiden het al: 'There is nothing like a Dame'. En hoewel ze gelijk hebben, is er nog iets onovertrefbaars: naar het theater gaan voor een stuk waar je niets van weet en dan totaal weggeblazen worden. Nog spannender is het wanneer dat gebeurt bij een stuk uit 1607, dat in slechts acht dagen werd geschreven.

En dat is precies wat er vanavond gebeurde in het prachtige Sam Wanamaker Theatre, waar Adele Thomas' glorieuze en perfect uitgevoerde enscalenering van Francis Beaumonts *The Knight Of The Burning Pestle* het publiek mateloos enthousiast maakt.

Het script is fris, grappig en voor die tijd verbazingwekkend postmodern.

De centrale opzet draait om een toneelgezelschap dat op het punt staat een ingestudeerd stuk op te voeren voor een Londens publiek. Ze beginnen, maar worden onderbroken door luidruchtige toeschouwers die niet bang zijn voor een relletje en entertainment eisen dat precies volgens hun wensen is, in plaats van wat er op het programma staat.

Deze toeschouwers eisen een stuk voor de arbeidersklasse en dringen erop aan dat hun knecht Rafe (een verlegen en licht gehandicapte jongen die terecht doodsbang is voor de vrouw van de kruidenier) zich bij het gezelschap voegt. Terwijl het oorspronkelijke stuk moeizaam doorgaat, moet Rafe op het podium doen wat de brutale toeschouwers van hem verlangen.

Het is even bizar als grappig. Een rasechte klucht, maar dan wel een met een groot hart.

Iedereen op het podium weet precies wat hem te doen staat, beschikt over het vakmanschap om dat uit te voeren en zet alles op alles om deze chaotische samenwerking tot een succes te maken.

Het gezelschap barst van het talent. Het vereist echt vakmanschap om 'slecht acteren' overtuigend neer te zetten, maar dit ensemble blinkt daarin uit. De zaal ligt regelmatig dubbel. Er zitten sporen van diva-gedrag in veel rollen, maar nergens wordt het te veel; alles werkt samen in een synchroniciteit die zowel verrassend als enorm vermakelijk is.

Phil Daniels en Pauline McLynn zijn simpelweg fantastisch als de brutale burgers die de voorstelling kapen. De scène waarin zij luidruchtig met snoeppapiertjes ritselt en ze uitdeelt aan het publiek – waarbij ze de acteurs volledig overschaduwt – is adembenemend grappig. Daniels heeft het feilloze talent om een grap perfect te timen en er vervolgens nog meer humor uit te persen. Samen zijn ze een komische sensatie.

Als Rafe, de schuchtere jongen die plotseling in de schijnwerpers staat, geeft Matthew Needham de prestatie van de avond. Zachtaardig, eenvoudig, totaal niet op zijn plek maar altijd dapper proberend: de details die Needham aan dit personage geeft zijn verfijnd en hartverwarmend. Hij is in elk opzicht grappig, maar verrast laat in het stuk met een oprecht emotionele monoloog die je bijna trots maakt om een Londenaar te zijn. Een meesterlijke vertolking.

Alex Waldmann is in topvorm als de protagonist die de onderbreking haat, maar tegelijkertijd vatbaar is voor elke ijdele vertoning van 'sterallures'. Het is een heerlijk komische rol en zijn scènes als geest zijn bijzonder grappig. De vrouw achter mij was er zo van overtuigd dat hij echt dood was, dat ze een gil slaakte toen hij in de doodskist tot leven kwam. Wonderbaarlijk.

Zijn fysieke komedie is een hoogtepunt. Hij en Needham hebben een gevecht dat zich door het hele theater afspeelt, waarbij ze tegen pilaren, ramen, glaswanden en toeschouwers opbotsen. Geen enkel middel blijft onbenut om de lachsalvo's op gang te houden.

Sarah MacRae is een waardige tegenhanger als de beeldschone Luce. Ze is verrukkelijk, vooral in haar interactie met de man met wie haar vader wil dat ze trouwt (een perfecte kwal, gespeeld door Dickon Tyrell, die de beste opkomst van de avond heeft en in zijn volledig roze outfit een bron van vermaak is). Maar ook haar scènes met Waldmann zijn vol oprechte tederheid. Prachtig is haar monoloog bij wat zij denkt dat het lijk van Waldmann is.

Er is uitstekend komisch stuntwerk van Samuel Hargreaves (een soort nar die met verve zingt en danst), Dennis Herdman en Dean Nolan (een duo à la Laurel en Hardy die de perfecte tegenhangers vormen voor Rafe, inclusief een vliegende nar en een prinses met een gouden baard). Magisch.

Hannah McPake is charmant als Mistress Merrythought en Giles Cooper is een sensatie als Michael, de sullige maar innemende jongere broer van de egocentrische Jasper (gespeeld door Waldmann). Cooper steelt de show met werkelijk alles wat hij doet, zelfs met de manier waarop hij zijn belachelijke gemberkleurige pruik draagt.

Paul Rider haalt alles uit de rol van Merrythought, en zijn opmerkelijke kostuumkeuze (vies ondergoed) vormt een mooi contrast met zijn onverwoestbaar zonnige humeur. Hij zingt veel, en vaak vals, maar op de een of andere manier geeft hij die valse noten een geheel eigen charme.

Brendan O'Hea is geweldig als de kwaadaardige hoteleigenaar die met messen slijpt (de mistroostigste schurk van West End) en schittert vervolgens in een glansrol als de belachelijke Reuzenbarbier die door Rafe verslagen moet worden.

Het hele gezelschap is een genot om naar te kijken. Er is geen spoor van onzekerheid; iedereen weet precies wat de regisseur voor ogen heeft: een pretentieloze, slimme en hilarische uitvoering van Beaumonts visie. Adele Thomas slaat hiermee de spijker op zijn kop – het resultaat is een triomf. Drie uur lang pure vreugde.

Hoewel er ongetwijfeld in de tekst gesneden had kunnen worden, voelt dat nergens noodzakelijk. Het is geen lange zit; de voorstelling bruist van een enthousiasme en levenslust die zowel aanstekelijk als magisch zijn.

Het is fascinerend om te bedenken dat dit stuk slechts zeven jaar na *Hamlet* werd geschreven. Het voelt nog steeds springlevend aan.

Als je houdt van de warmte die humor en oprechtheid bieden, haast je dan naar het theater. Dit is een schot in de roos.