RECENSIE: Labour Of Love, Noel Coward Theatre ✭✭✭✭✭

Martin Freeman (David Lyons) en Tamsin Greig (Jean Whittaker) in Labour Of Love. Foto: Johan Persson Labour of Love

Noel Coward Theatre.

4 oktober 2017

5 sterren

Boek tickets

Deze week kondigde het National Theatre het seizoen voor 2018 en daarna aan, inclusief een nieuw stuk voor het najaar van 2018 door David Hare waarin hij de Labour-partij onder de loep neemt. Hij zal flink zijn best moeten doen om de relevantie van dat onderwerp te behouden, gezien de huidige dominantie van de politieke satiricus James Graham, die met chirurgische precisie 27 jaar aan Labour-strijd ontleedt in Labour of Love. Het stuk volgt het wel en wee van het fictieve parlementslid David Lyons, die wordt geparachuteerd in een veilig Labour-district in de East Midlands, en zijn turbulente relatie met zijn campagnemanager Jean Whittaker. Zij vertegenwoordigen het oude en 'New' Labour: hij metroksueel en levend in de Westminster-bubbel, zij nuchter, volks en onverzettelijk in haar principes. Beiden moeten leren compromissen te sluiten om aan de macht te komen, maar ze blijven botsen terwijl de idealen van het socialisme worden uitgedaagd en aangepast.

Tamsin Greig (Jean Whittaker) door Johan Persson

Het stuk begint op de verkiezingsavond van 2017; Lyons staat op het punt zijn zetel te verliezen, waardoor het district voor het eerst in de geschiedenis naar de Tories dreigt te gaan. Vervolgens reist het verhaal terug naar zijn eerste entree in het kantoor als versgekozen MP in 1990. Het geniale aan het script van Graham is dat de tweede helft weer vooruitgaat, waarbij we de scènes die we al hebben gezien opnieuw bezoeken terwijl de gebeurtenissen zich verder ontvouwen. Dit zorgt voor een bevredigende volledigheid, en projecties van nieuwsgebeurtenissen roepen een diepe nostalgie op – wie had ooit gedacht dat Teletext met hoorbare tederheid begroet zou worden?

Martin Freeman (David Lyons) en Tamsin Greig (Jean Whittaker) in Labour Of Love. Foto: Johan Persson

Onder de strakke regie van Jeremy Herrin zijn Martin Freeman en Tamsin Greig een genot om naar te kijken; de Beatrice en Benedict van de stembus. Jean zou oorspronkelijk gespeeld worden door Sarah Lancashire, die zich helaas op medisch advies moest terugtrekken, en haar spraakpatronen zijn nog hoorbaar in de ritmiek van Graham. Maar geen zorgen, Greig maakt de rol volledig de hare en ze is simpelweg briljant. Met een perfect accent uit de East Midlands heeft ze de gave om tegelijkertijd diepe kwetsbaarheid en enorme recalcitrantie over te brengen. Ze vuurt vernietigende oneliners met verpletterende nauwkeurigheid af, meestal ten koste van Lyons. Martin Freeman doet niet voor haar onder en bereikt het bijna onmogelijke door een politicus beminnelijk te maken. Hij is bijzonder sterk in het incasseren van de beledigingen die hij naar zijn hoofd krijgt, maar overtuigt ons er ook van dat Lyons oprecht geeft om de mensen en zijn idealen. Ik had graag meer gezien van Rachael Stirlings Elizabeth – de vlijmscherpe echtgenote in de stijl van Cherie Booth – maar ze haalt alles uit een rol die wellicht wat mager is geschreven. Dickon Tyrrell is uitstekend als de verraderlijke militant Len, en Susan Wokoma en Kwong Loke bieden alternatieve perspectieven die dit voortreffelijke ensemble compleet maken.

Het stuk is prachtig gedocumenteerd, maar wordt nergens belerend omdat de personages zo echt en innemend zijn. Hoewel je linkse hart wellicht breekt door de zelfdestructieve patronen van de Labour-beweging, herstelt Graham dit met de andere helft van de titel: Liefde (Love). Hier vindt hij zijn innerlijke Richard Curtis, en het is een eerbetoon aan het superlatieve acteerwerk van Freeman en Greig – die zichtbaar plezier hebben op het podium – dat het stuk net niet in sentimentaliteit verzandt. Ook haar liefde voor de flipchart is prachtig in beeld gebracht! Zet dit stuk maar op het stembiljet voor Toneelstuk van het Jaar!

LABOUR OF LOVE TICKETS