ELEŞTİRİ: Labour Of Love, Noel Coward Theatre ✭✭✭✭✭

Martin Freeman (David Lyons) ve Tamsin Greig (Jean Whittaker) Labour Of Love oyununda. Fotoğraf: Johan Persson Labour of Love

Noel Coward Theatre.

4 Ekim 2017

5 Yıldız

Bilet Alın

Bu hafta National Theatre, 2018 sezonu ve sonrasını duyurdu. Programda David Hare’in 2018 sonbaharında sahnelenecek, İşçi Partisi’ni mercek altına alan yeni bir oyunu da yer alıyor. Ancak siyasi hiciv ustası James Graham’ın mevcut hakimiyeti düşünülürse, Hare'in konunun güncelliğini yakalamak için epey çaba sarf etmesi gerekecek. Graham, Labour of Love’da İşçi Partisi içindeki 27 yıllık çekişmeyi keskin bir zekayla masaya yatırıyor. Oyun, kurgusal milletvekili David Lyons’un, uçuç bir kararla East Midlands’taki güvenli bir İşçi Partisi seçim bölgesine yerleştirilmesinden sonraki serüvenini ve seçim bölgesi temsilcisi Jean Whittaker ile olan çalkantılı ilişkisini konu alıyor.  Onlar eski ve yeni İşçi Partisi’ni temsil ediyor; David metroseksüel ve Westminster merkezli bir siyaset anlayışına sahip, Jean ise ayakları yere basan, halkçı ve ilkelerinden ödün vermeyen bir karakter. Her ikisi de iktidarı ele geçirmek için uzlaşmayı öğreniyor ama Sosyalizm idealleri sorgulanıp değiştikçe sürekli karşı karşıya geliyorlar.

Tamsin Greig (Jean Whittaker) – Fotoğraf: Johan Persson

2017 seçim gecesiyle başlayan oyunda Lyons, koltuğunu kaybetmek üzeredir ve bölge tarihte ilk kez Muhafazakar Parti’nin (Tory) eline geçmek üzeredir. Oyun buradan 1990 yılına, Lyons'un çiçeği burnunda bir milletvekili olarak ofise ilk girdiği zamana geri dönüyor. Graham’ın metninin dehası, ikinci yarının zaman akışını ileri sarmasında yatıyor; burada daha önce şahit olduğumuz sahnelerin ardından olayların nasıl geliştiğini görüyoruz. Bu yapı, hikayeye tatmin edici bir bütünlük kazandırıyor ve projeksiyonla yansıtılan haber klipleri derin bir nostalji yaratıyor; Teletext'in bir salonda sevgi dolu mırıltılarla karşılanacağını kim tahmin edebilirdi?

Martin Freeman (David Lyons) ve Tamsin Greig (Jean Whittaker) Labour Of Love oyununda. Fotoğraf: Johan Persson

Jeremy Herrin’in akıcı rejisi altında, Martin Freeman ve Tamsin Greig büyüleyici bir performans sergiliyor; adeta sandık başının Beatrice ve Benedict’i gibiler. Jean rolü için başlangıçta Sarah Lancashire düşünülmüştü; ancak sağlık sorunları nedeniyle ayrılmak zorunda kalınca, Graham’ın diyalektik ritimlerinde onun konuşma tarzını duymak hala mümkün. Yine de endişeye mahal yok; Greig rolü tamamen sahiplenmiş ve tek kelimeyle muazzam. East Midlands aksanını kusursuz bir şekilde yakalayan oyuncu, derin bir kırılganlık ile aşırı dikbaşlılığı aynı anda yansıtma yeteneğine sahip; çoğu Lyons’un pahasına söylenen o yıkıcı lafları tam on ikiden vurarak savuruyor.  Greig kadar başarılı olan Martin Freeman da bir milletvekilini sevdirmek gibi imkansıza yakın bir işi başarıyor. Kendisine yöneltilen onca hakareti göğüslemedeki ustalığının yanı sıra, Lyons’un insanlara ve ilkelere derinden bağlı olduğuna bizi ikna ediyor. Rachael Stirling’in canlandırdığı, Cherie Blair tarzı asit dilli ve mutsuz eş Elizabeth rolünü daha çok izlemek isterdim; Stirling muhtemelen karakter derinliği az kalmış bu rolün hakkını fazlasıyla veriyor. Dickon Tyrrell, hain Militan Len rolünde mükemmel; Susan Wokoma ve Kwong Loke de farklı bakış açıları sunarak bu başarılı kadroyu tamamlıyor.

Titizlikle araştırılmış olan oyun, karakterleri çok gerçek ve sevimli olduğu için asla vaaz verir gibi bir his uyandırmıyor. İşçi Partisi hareketinin o meşhur kendi kendini yok eden döngüsü 'solcu' kalbinizi ne kadar kırsa da, Graham bunu oyunun adındaki diğer kelimeyle, yani 'Aşk' (Love) ile onarıyor. Burada Graham adeta içindeki Richard Curtis’i dışarı çıkarıyor. Sahnede büyük keyif alan Freeman ve Greig’in üstün oyunculuğu sayesinde, oyunun aşırı duygusallığa kaçma riski ustalıkla bertaraf ediliyor. Jean’in flip chart tablosuna olan aşkı bile harika yansıtılmış! Yılın oyunu oylamasında oyunuzu doğrudan bu yapıma verin!

LABOUR OF LOVE BİLETLERİ