RECENSIE: The Lieutenant of Inishmore, Noel Coward Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Martin McDonagh's The Lieutenant of Inishmore, gepresenteerd door de Michael Grandage Company in het Noël Coward Theatre.

Chris Walley, Aidan Turner en Denis Conway in The Lieutenant Of Inishmore. Foto: Johann Persson The Lieutenant of Inishmore Noël Coward Theatre, Londen.

6 juli 2018

4 sterren

Boek Nu

Het werk van Martin McDonagh is de diepste zwarte komedie met personages die nooit simpelweg als 'goed' of 'slecht' te bestempelen zijn. Dit geldt vanaf zijn debuut The Beauty Queen of Leenane tot aan zijn met een Oscar bekroonde Three Billboards Outside Ebbing, Missouri. In The Lieutenant of Inishmore is 'Mad Padraic' zo gewelddadig dat hij zelfs uit de IRA is gezet wegens excessief gedrag. Inmiddels opereert hij als een eenmansfractie die bommen legt in frituurzaken omdat "die minder zwaar bewaakt worden dan legerkazernes". We maken voor het eerst kennis met hem terwijl hij een drugsdealer martelt, tot hij een telefoontje krijgt over zijn allerbeste vriend — zijn enige vriend in vijftien jaar: Wee Thomas, zijn kat, is ziek. Hij haast zich naar huis om hem te verzorgen, maar Wee Thomas is dan al dood. De gevolgen zijn, op zijn zachtst gezegd, bloederig.

Denis Conway (Donny) Chris Walley (Davey) en Aidan Turner (Padraic) in The Lieutenant Of Inishmore. Foto: Johan Persson

Toen het stuk in 2001 in première ging, waren Ierse splintergroeperingen nog volop actief, maar nu het Goede Vrijdag-akkoord nog steeds standhoudt, is het stuk minder politiek geladen en meer een superieure zwarte komedie geworden — een interpretatie die niets aan kracht inboet. In deze knappe herneming van Michael Grandage is Aidan Turner de grote trekpleister als Padraic. Verlost van de broeierige intensiteit die hij perfectioneerde in Being Human en Poldark, amuseert de heer Turner zich kostelijk. Hij zet een uitstekende komische prestatie neer en schakelt moeiteloos tussen gewelddadige intenties, de uitvoering (letterlijk) en het verdriet om zijn overleden kat. Hij wordt omringd door hilarische rollen, met name Chris Walley als de matjesdrager Davey en Denis Conway als Padraics lijdzame maar filosofische vader. Will Irvine, Julian Moore-Cook en Daryl McCormack vormen een even grappig als verontrustend trio terroristen, en Brian Martin levert een fenomenale prestatie door bijna zijn hele scène als de gemartelde drugsdealer James ondersteboven te hangen.

Voorgrond: Chris Walley (Davey), Denis Conway (Donny), Aidan Turner (Padraic); Achtergrond: Julian Moore-Cook (Joey), Daryl McCormack (Brendan), Will Irvine (Christy). Foto: Johan Persson

De productie is niet geheel foutloos. Als Mairead — die ervan droomt luitenant te worden en een volgeling is van Padraic — is Charlie Murphy vaak onverstaanbaar. Veel van haar regels gaan verloren door een zwaar accent en een te hoog tempo. Hoewel ik van een vlot tempo houd, gaat het op sommige momenten bijna té snel, waardoor zinnen verdrinken in het gelach van het publiek. Is dit echter waar u naar op zoek bent voor een zeer vermakelijke avond, dan is dit een uitstekende productie, mits u van gitzwarte humor houdt. Wellicht minder geschikt voor de gevoelige kattenliefhebbers onder ons, maar McDonagh’s geniale plot biedt de ene na de andere clou en bewaart het beste voor het laatst! Van harte aanbevolen.

BOEK NU TICKETS VOOR THE LIEUTENANT OF INISHMORE