RECENSIE: Little Shop Of Horrors, Regent's Park Open Air Theatre ✭✭✭✭✭

Mark Ludmon recenseert Howard Ashman en Alan Menken's Little Shop of Horrors in het Regent's Park Open Air Theatre in Londen

Jemima Rooper en Marc Antolin in Little Shop Of Horrors. Foto: Johan Persson Little Shop of Horrors

Regent's Park Open Air Theatre, Londen

Vijf sterren

Boek Nu

Het is verbazingwekkend dat het alweer meer dan 30 jaar geleden is dat onze harten voor het eerst werden veroverd door een zingende, bloeddorstige, mensetende plant. Na vele uitstekende revivals is Little Shop of Horrors nu fantasierijk herontdekt door regisseur Maria Aberg te midden van de bomen en het groen van het Regent's Park Open Air Theatre.

Alle onvergetelijke songs van Howard Ashman en Alan Menken zijn aanwezig, maar in plaats van een mannelijke stem buiten het podium, barst de buitenaardse plant Audrey II hier uit haar gebladerte als een brutale, paraderende verschijning, fantastisch gekleed in nauwsluitend groen en paars. Voor trouwe fans zoals ik is het even wennen, maar deze gender-fluïde incarnatie – vertolkt door de Amerikaanse dragqueen Vicky Vox – vormt een perfecte aanvulling op de campy, kitscherige jaren '60 setting van de show. Met haar krachtige, rauwe vocalen zingt ze zwoel "Feed Me" en "Suppertime", als een ideaal tegenwicht voor de stijve, nerdy Seymour die haar verzorgt en in haar behoefte aan bloed voorziet.

Vicky Vox als Audrey II in Little Shop Of Horrors. Foto: Johan Persson

Marc Antolin is met zijn enorme charme en fantastische stem de perfecte Seymour: sympathiek en onbeholpen, maar bereid om "bloody awful evil things" te doen om de liefde van zijn collega Audrey te winnen. Jemima Rooper zet Audrey neer als een slimme, vasthoudende vrouw die beschadigd is door het leven en de mannen om haar heen. Hoewel ze geen musicalactrice is, onthult ze een prachtige zangstem, in het bijzonder tijdens het hartverscheurende "Somewhere That's Green".

Geïnspireerd op meidengroepen uit de jaren '60 voegt het trio Chiffon, Ronnette en Crystal rijk geharmoniseerde vocalen toe. Ze worden met veel pit gespeeld door Renée Lamb, Christina Modestou en Seyi Omooba en becommentariëren de actie als een soulvol Grieks koor, van het openingsnummer "Little Shop of Horrors" tot aan "Ya Never Know" en "The Meek Shall Inherit". Forbes Masson heeft een guitige aantrekkingskracht als bloemenwinkelhouder Mushnik, terwijl Matt Willis zich volledig stort op zijn rol als Audrey's sadistische vriend Orin, gehuld in leer.

Seyi Omooba, Renee Lamb and Christina Modestou in Little Shop Of Horrors. Foto: Johan persson

Met de indrukwekkende choreografie van Lizzi Gee verslapt het tempo geen moment, voortgestuwd door het zelden zwijgende 10-koppige orkest onder leiding van muzikaal leider Cat Beveridge. Dit alles speelt zich af tegen een groots stadsdecor van Tom Scutt, gedomineerd door het uithangbord van een vervallen drive-in bioscoop. Het roept het beeld op van de door armoede geteisterde 'American Dream' met de veelzeggende tekst: "Closed god bless America". Nu de wereld van 'skid row' nog steeds deel uitmaakt van het Amerikaanse leven, samen met de voortdurende preoccupatie met apocalyptische invasies van zombies of aliens, voelt Little Shop of Horrors nog steeds zeer actueel aan. Maar ondanks de duistere thema's en dodelijke planten zit deze nieuwe productie boordevol leven en opbeurende energie, met een partituur die blijft verrukken.

Te zien tot 22 september 2018

TICKETS VOOR LITTLE SHOP OF HORRORS