RECENSIE: Loserville, Union Theatre ✭✭✭

Loserville

Union Theatre

5 december

3 sterren

The Union Theatre staat inmiddels stevig op de kaart als een van de meest spannende en boeiende Fringe-locaties van Londen. Een avond hier is altijd een belofte; onlangs trakteerde het theater ons nog op diverse frisse nieuwe producties en herwerkingen van voorstellingen die de eerste keer net de plank missloegen.

Loserville valt overduidelijk in die laatste categorie. Dit project van Elliot Davis en James Bourne kreeg lauwe reacties toen het van de West Yorkshire Playhouse naar West End verhuisde. Bourne was overigens een van de oprichters van de boyband Busted – een detail dat curieus genoeg ontbreekt in zijn biografie in het programmaboekje!

De show speelt zich af in een rustig Amerikaans stadje, waar een groep middelbare scholieren probeert te ontsnappen aan hun uitzichtloze toekomst en de onvermijdelijke tienerproblemen. Zoals altijd in Amerikaanse high school-drama's staat er een ondoordringbare muur tussen de nerds en de populaire leerlingen. Michael Dork en zijn sociaal onhandige vrienden proberen een manier te vinden om computers met elkaar te laten praten (de show beweert in feite dat zij e-mail hebben uitgevonden; ik raad Tim Berners-Lee af om naar deze voorstelling te kijken).

Hij stuit op Eddie, een typische 'jock', die wanhopig probeert Michaels plannen te achterhalen omdat zijn vader een computerbedrijf bezit. De traditionele grenzen vervagen wanneer de knappe maar intelligente Holly ten tonele verschijnt. In eerste instantie vindt zij de aansluiting bij Michael, tot grote jaloezie en irritatie van zijn beste vriend Lucas. Eddie en zijn onnozele handlangers bedenken vervolgens een nogal belachelijk chantageplan om Holly in hun kant op te trekken. Kiest ze voor de 'dark side' en blijven de verstrengelde vriendschappen en relaties overeind?

Zoals de synopsis al doet vermoeden, is het grootste probleem van Loserville dat je het gevoel hebt dit alles al eens eerder te hebben gezien. Het is een mengelmoes van The Big Bang Theory en elk high school-tienerdrama uit de geschiedenis (Grease, Saved by the Bell, Glee). Hoewel het script de 'geeks' wat emotionele diepgang en echte dramatische spanning geeft, zijn de sportievelingen en gemene meiden bijna ondraaglijk eendimensionaal en clichématig. Het meest interessante personage is Samantha, een lid van de populaire groep met een geheim passie voor sci-fi – een briljante kans die helaas nooit volledig wordt uitgewerkt.

De partituur is eveneens poppy en punkachtig; in het begin vermakelijk, maar het mist variatie, vooral door het hoge aantal herhalingen. De niet aflatende hyperactiviteit dendert maar door, zeker in combinatie met de felle en vrolijke kostuums. De teksten zijn bovendien vaak weinig geïnspireerd en vertonen dezelfde oversimplificatie waar Busted indertijd om bekritiseerd werd (“I'm the one you should be dating/ Seeing you with him is so frustrating”).

Na het lezen hiervan vraag je je misschien af waarom ik de show niet slechts één ster geef en adviseer om hem in de vergetelheid te laten verdwijnen. Welnu, de enscenering en regie van Michael Burgen zijn fantasierijk en de show komt in deze intieme setting veel beter tot zijn recht dan in een groot West End-theater. Er wordt verstandig genoeg wat knipogend omgegaan met de vreemdere aspecten (al zijn de Joegoslavische tweelingen, die in de vorige versie nog werden afgekraakt, op mysterieuze wijze nog steeds van de partij).

Choreograaf Matt Krzan zorgt voor inventieve routines, vooral tijdens 'Little Things You Do You', waarin een potje badminton slim is verweven in de muziek en beweging. Extra vocale ondersteuning komt vaak van ensembleleden achter het toneel, een slimme zet die veel nummers van aangename harmonieën voorziet.

Het decor is prachtig; producties worstelen vaak met de vraag hoe ze het piepkleine podium van de Union zo impactvol mogelijk kunnen maken. De ontwerper (helaas niet vermeld) heeft de hele ruimte opengegooid, waardoor er een kamer is ontstaan met graffiti en wetenschappelijke krabbels op de muren.

Op een gegeven moment lichten deze op, wat in combinatie met slimme belichting één specifiek moment erg krachtig maakt. Gedurende de show worden er via een schoolbord meer aantekeningen toegevoegd, wat zeer nuttig is voor de context en de sfeer van bepaalde scènes.

Het acteerspel is goed, al neigden sommige leden van het ensemble tijdens de groepsnummers gevaarlijk naar overreageren. Joshua Watt is innemend en zingt loepzuiver als de nerd Michael Dork. Wel glipt zijn accent er af en toe uit en is hij wellicht te knap om iemand te spelen die zogenaamd afstotelijk is voor vrouwen.

Holly-Anne Hull zette een eveneens sterke prestatie neer als de slimme en vriendelijke Holly. Ze heeft een voortreffelijke stem, maar moet haar dictie wat meer aanzetten, aangezien ze soms moeite had om boven de band uit te komen. Shane Gibb maakte indruk tijdens zijn professionele debuut en droeg zijn solonummer met vakmanschap; hij is absoluut iemand om in de gaten te houden.

Loserville is een productie vol kleurstoffen; fel en zoet, maar met het risico op een suikerspiegel die te hoog oploopt. Het is een afgeleid script en score die naar een hoger plan worden getild door een sterke regie en een energieke jonge cast.

Loserville is tot en met 20 december 2015 te zien in het Union Theatre.