RECENSIE: Luce, Southwark Playhouse ✭✭✭✭

Luce

Southwark Playhouse

11 maart 2015

4 sterren

Reserveer nu In een tijd waarin schietpartijen op scholen en Amerikaans extremisme regelmatig in het nieuws zijn, lijkt Luce een welkome toevoeging aan het programma van de Southwark Playhouse.

Het titelpersonage, geadopteerd uit Afrika, is de man die iedereen op de middelbare school wil zijn; hij excelleert zowel op het sportveld als in de klas. Niemand kan het dan ook geloven wanneer Luce wordt betrapt met illegaal vuurwerk en een verslag inlevert dat bol staat van de verwijzingen naar gewelddadig terrorisme. Dit leidt tot een felle strijd tussen zijn wantrouwige docent en zijn sympathieke, maar ongelovige ouders. Is Luce werkelijk wie hij beweert te zijn, of bevindt hij zich op een destructief pad?

Het script van JC Lee is heerlijk ambigu; het danst om de grote vragen heen en roept vaak meer vragen op dan het beantwoordt. Omdat daders van school shootings vaak worden neergezet als eenzame buitenbeentjes, was het een verfrissend verschil om Luce te zien als een populaire en geliefde jongen. Wellicht wordt hij gedreven tot het kwaad door zijn getroebleerde achtergrond in een oorlogsgebied en de loodzware druk van de verwachtingen die op zijn schouders rusten.

Ook het taalgebruik is consequent onduidelijk; personages spreken vaak over ‘miscommunicatie’ en gebeurtenissen die we met eigen ogen zien, worden vertroebeld door de verschillende interpretaties van de personages. Er is ook een raciale subtekst aanwezig; Luce's zwarte lerares Harriet wil dat hij een rolmodel is voor de gemeenschap, terwijl er een vleugje 'blanke schuldgevoelens' doorschemert bij zijn liberale adoptieouders. Dit zorgt voor een intrigerende, zij het soms wat trage avond, die het publiek tot het allerlaatste moment in spanning houdt.

Dit wordt versterkt door een uitstekende cast, aangevoerd door Martins Imhangbe als Luce. Het is een fantastische vertolking, waarin de manipulatieve trekjes van het personage naar voren komen, maar ook zijn vermogen om charmant en intelligent te zijn. Echte sociopaten zijn zelden dom (regisseur Simon Dormandy noemt de naar verluidt charismatische Boston Bomber in zijn programmatoelichting). Luce vindt een briljante tegenhanger in de rol van Natasha Gordon als Harriet, die stalen vastberadenheid toont en toch overtuigend blijft in haar beroep op Luce's betere ik.

Veel van de komische noot komt van de nietsvermoedende ouders van Luce, die de situatie pas veel te laat doorzien. Nigel Whitmey leverde mijn favoriete acteerprestatie van de avond als de geëngageerde maar wanhopige vader, terwijl Mel Giedroyc haar acteertalent bewees als de hopeloos goedgelovige moeder.

Er is een bijplot met Luce's ex-vriendin Stephanie, maar deze voelt niet volledig uitgewerkt en voegt weinig toe aan de hoofdlijn. Desalniettemin werd de rol goed neergezet door een heerlijk warrige en kwetsbare Elizabeth Tan.

Het decor van Dick Bird is eenvoudig maar effectief, waarbij een grote spiegel wordt gebruikt om extra spanning te creëren. De cast zit in het publiek, wat op zich prima is, maar het zorgt voor een vleugje frustratie; je weet dat zodra een personage naar de coulissen vertrekt, ze waarschijnlijk geen rol van betekenis meer zullen spelen.

Luce is een frisse en boeiende kijk op Amerikaans extremisme in het post-9/11 tijdperk. Vol intrige en spanning biedt het een avond die zeker tot nadenken aanzet.

Luce is nog tot en met 2 april 2016 te zien in de Southwark Playhouse. Reserveer nu