ELEŞTİRİ: Luce, Southwark Playhouse ✭✭✭✭

Luce

Southwark Playhouse

11 Mart 2015

4 Yıldız

Bilet Alın Okul saldırılarının ve Amerikan aşırılığının sık sık gündeme geldiği bir dönemde, Luce Southwark Playhouse sahnesine yerinde bir giriş yapıyor.

Afrika'dan evlat edinilen ve yapıma adını veren ana karakter, lisesinde hem spor sahasında hem de sınıfta parlayan, herkesin yerinde olmak istediği bir gençtir. Bu yüzden Luce yasa dışı havai fişeklerle yakalandığında ve şiddet içerikli terör referanslarıyla dolu bir okul raporu sunduğunda kimse buna inanmak istemez. Bu durum, şüpheci öğretmeni ile iyi niyetli ama olanlara inanamayan ailesi arasında çatışmalara yol açar. Luce gerçekten iddia ettiği kişi mi, yoksa bir yıkım yolunda mı ilerliyor?

JC Lee’nin metni, büyük sorular etrafında ustalıkla dolanan ve cevaptan çok soru üreten keyifli bir belirsizliğe sahip. Okul saldırganları genellikle yalnız ve uyumsuz tipler olarak resmedilir; bu nedenle Luce'u, belki de savaş yorgunu geçmişinin travması ve üzerine yüklenen beklentilerin ağırlığıyla kötülüğe itilen, popüler ve sempatik bir çocuk olarak görmek ferahlatıcı bir farklılık sunuyor.

Oyun boyunca kullanılan dil de bir o kadar muğlak; karakterler sık sık 'iletişim kazalarından' bahsediyor ve kendi gözlerimizle tanık olduğumuz olaylar bile karakterlerin farklı yorumlarıyla bulanıklaşıyor. Ayrıca bir ırksal alt metin de söz konusu; Luce’un siyahi öğretmeni Harriet onun topluma rol model olmasını isterken, liberal evlat edinen ebeveynlerinde ise bir 'beyaz suçluluğu' seziliyor. Bu durum, zaman zaman ağır ilerlese de izleyiciyi son ana kadar merak içinde bırakan merak uyandırıcı bir akşam vaat ediyor.

Bu atmosfer, Martins Imhangbe’nin Luce rolündeki liderliğinde mükemmel bir oyuncu kadrosuyla pekiştiriliyor. Karakterin manipülatif eğilimlerini, karizmasını ve zekasını yansıtan muazzam bir performans. Gerçek sosyopatlar nadiren aptal olur (yönetmen Simon Dormandy, oyun notlarında Boston bombacısının iddia edilen karizmasından bahsediyor). Luce, Natasha Gordon’un canlandırdığı Harriet karakterinde dişli bir rakip buluyor; Harriet, Luce'un vicdanına hitap ederken hem sert hem de etkileyici bir duruş sergiliyor.

Oyunun komedi unsurlarının çoğu, gözlerinin önünde olup bitenleri fark etmekte geç kalan Luce'un dünyadan bihaber ebeveynlerinden geliyor. Nigel Whitmey, bıkkın baba rolüyle gecenin en beğendiğim performansına imza atarken, Mel Giedroyc ümitsizce güvenen anne rolünde oyunculuk yeteneklerini konuşturuyor.

Luce’un eski kız arkadaşı Stephanie’yi içeren ek bir alt olay örgüsü olsa da, bu kısım yeterince geliştirilmemiş hissettiriyor ve ana hikayeye pek bir şey katmıyor. Yine de Elizabeth Tan, saf ve savunmasız karakteriyle başarılı bir oyunculuk sergiliyor.

Dick Bird’ün dekor tasarımı basit ama etkili; büyük bir aynanın kullanımı gerilimi artırıyor. Oyuncuların seyirciler arasında oturması kendi içinde bir tercih olsa da, bir karakter sahne arkasına gittiğinde artık geri dönmeyeceğini bilmek izleyicide hafif bir hüsran yaratabiliyor.

Luce, 11 Eylül sonrası dönemde Amerikan aşırılığına taze ve ilginç bir bakış açısı getiriyor. Merak ve gerilim dolu bu oyun, zihin açıcı bir tiyatro deneyimi sunuyor.

Luce, 2 Nisan 2016'ya kadar Southwark Playhouse'da sahnede. Bilet Alın