RECENSIE: Miss Fozzard Finds Her Feet, Talking Heads, BBC iPlayer ✭✭✭✭

Paul T Davies bespreekt Maxine Peake in Miss Fozzard Finds Her Feet, onderdeel van Alan Bennetts Talking Heads, nu te zien via BBC iPlayer.

Maxine Peake in Miss Fozzard Finds Her Feet.

Nu te streamen op BBC iPlayer.

4 Sterren

Bekijk nu

Deze nieuwe bewerkingen van de oorspronkelijke serie werpen een fris licht op de monologen van Bennett. Hoewel de stem en het ritme van de originele acteurs soms nog naklinken, zijn deze nieuwe interpretaties een genot; ze onthullen subtiele nuances in de tekst die voorheen verborgen bleven. Miss Fozzard Finds Her Feet begint als een relaas over voetverzorging, maar eindigt hoopvol door een onverwachte wending. Miss Fozzard zorgt voor haar broer, die een beroerte heeft gehad. Ondanks de hulp van thuiszorg dringt ze erop aan hem over haar dag te vertellen en hem te stimuleren om te praten, zoals de specialist adviseerde. Hij is echter niet erg op zijn zus gesteld, waardoor haar bezoeken aan meneer Dunderdale, haar nieuwe pedicure, een broodnodige uitlaatklep vormen. Waar Bennett eerst hint op een mogelijke romance, krijgt het verhaal een pikante wending wanneer meneer Dunderdale Miss Fozzard gaat betalen om op zijn rug te trappelen met verschillende soorten schoenen — het vervullen van zijn zeer specifieke fetisj.

Aanvankelijk vond ik Maxine Peake iets te jong voor de rol, wellicht omdat Patricia Routledge het origineel zo onvergetelijk neerzette, maar ook omdat ik haar minder snel als de typische 'oude vrijster' zag. In het eerste deel gebruikte ze bovendien wat gezichtstics om haar personage ouder te laten lijken. Peake is echter een zeer vernuftig actrice; naarmate de monoloog vordert, bloeit Miss Fozzard — mede dankzij uitstekende kostuums — op van een muurbloem tot een zelfverzekerde verschijning in kleurrijke kleding. De tics blijken achteraf een perfecte reactie op de complimenten van meneer Dunderdale (en een manier om haar eigen gevoelens te maskeren). In haar onschuld noemt ze haar nieuwe bezigheden bij terugkomst op het werk in het warenhuis laconiek "shiatsu", waarmee ze de tongen flink losmaakt. Peake brengt de komische momenten briljant, maar raakt ook de juiste snaar in de verhaallijn rond haar broer Bernard, wanneer ze vast lijkt te lopen in haar zorgtaken. Als zijn verzorger er met zijn geld vandoor gaat en Bernard opnieuw een beroerte krijgt, lijkt het lot van Miss Fozzard bezegeld.

Toch is dit een van de weinige Talking Heads waarin het personage er uiteindelijk beter aan toe is dan aan het begin. Regisseur Sarah Frankcom leidt ons daar vakkundig naartoe; in de slotscène zien we een stralende Miss Fozzard gehuld in felle kleuren. Ze weet dondersgoed waar ze mee bezig is en zal met opgeheven hoofd haar pad vervolgen. Ze heeft een vorm van controle en bevrijding gevonden. Terwijl ze haar lippenstift bijwerkt, vertelt ze ons dat ze weet dat er een woord is voor wat ze doet, maar — net als de logopedietip voor wanneer Bernard niet op de juiste woorden kan komen — praat ze er behendig omheen. Het rondt het verhaal prachtig af. Peake neemt ons op meesterlijke wijze mee op deze onverwachte reis vol onschuld, groeiend zelfvertrouwen en een vleugje ondeugd.

Andere Talking Heads-recensies Lees onze recensie van An Ordinary Woman, The Shrine, Soldiering On, Her Big Chance, The Outside Dog, Bed Among The Lentils, The Hand Of God, Playing Sandwiches en A Chip In The Sugar.