RECENZJA: Miss Fozzard Finds Her Feet, seria Talking Heads, BBC iPlayer ✭✭✭✭

Paul T Davies ocenia występ Maxine Peake w monologu „Miss Fozzard Finds Her Feet”, prezentowanym w ramach cyklu „Talking Heads” Alana Bennetta, dostępnego obecnie w serwisie BBC iPlayer.

Maxine Peake w spektaklu Miss Fozzard Finds Her Feet.

Dostępne już teraz w BBC iPlayer.

4 Gwiazdki

Oglądaj teraz

Nowa odsłona i inscenizacja oryginalnej serii rzuciła świeże światło na monologi Bennetta, ukazując je pod zupełnie nowym kątem. Choć momentami wciąż pobrzmiewają echa głosów i intonacji pierwotnych wykonawców, z dużą przyjemnością śledzę te świeże interpretacje, odkrywając w tekście nieznane dotąd niuanse. „Miss Fozzard Finds Her Feet” zaczyna się jako opowieść o wizytach u pedikiurzysty, a kończy nutą nadziei płynącą z nieoczekiwanego obrotu spraw. Główna bohaterka opiekuje się bratem po udarze i mimo pomocy profesjonalnych opiekunów, uparcie opowiada mu o swoim dniu, zachęcając do mówienia zgodnie z zaleceniami lekarza. Brat nie przepada za siostrą, więc wizyty u pana Dunderdale'a, nowego specjalisty od stóp, stają się dla panny Fozzard niezbędną odskocznią. Bennett najpierw sugeruje, że mężczyzna mógłby być kandydatem na męża, by po chwili przewrotnie zmienić kierunek – pan Dunderdale zaczyna płacić pannie Fozzard za to, by deptała mu po plecach w coraz to innym obuwiu, zaspokajając jego bardzo konkretne upodobania.

Początkowo miałem wrażenie, że Maxine Peake jest zbyt młoda do tej roli – być może przez pamięć o kreacji Patricii Routledge, a może dlatego, że trudno mi było postrzegać ją jako typową „starą pannę”. W pierwszej części aktorka stosowała też pewne tiki twarzy, które miały ją zapewne nieco postarzyć. Peake to jednak aktorka niezwykle inteligentna; w miarę rozwoju monologu panna Fozzard, dzięki świetnym kostiumom, porzuca swój bezbarwny wizerunek na rzecz pewnych siebie, kolorowych stylizacji. Wspomniane tiki stają się wtedy naturalną reakcją na komplementy pana Dunderdale'a (i sposobem na maskowanie emocji). Początkowo nieświadoma podtekstów jego próśb, panna Fozzard staje się sensacją w domu towarowym, gdy opowiada o swoich „zabiegach” jako o masażu shiatsu. Aktorka po mistrzowsku ogrywa komizm sytuacji, a równolegle, w wątku brata Bernarda, mierzy się z dramatem bycia uwięzioną przez jego stan zdrowia. Gdy opiekun znika z pieniędzmi, a Bernard doznaje kolejnego udaru, wydaje się, że los panny Fozzard jest przesądzony.

Jest to jednak jeden z niewielu monologów w „Talking Heads”, w którym postać kończy w lepszym położeniu, niż zaczynała. Reżyserka Sarah Frankcom umiejętnie prowadzi nas do tego finału, w którym w ostatniej scenie widzimy pannę Fozzard ubraną w radosne barwy. Bohaterka wie, na co się pisze i jest gotowa stawić czoła konsekwencjom, gdy nadejdzie czas. Odnalazła jednak poczucie kontroli i wyzwolenie. Poprawiając szminkę, przyznaje, że wie, jak nazwać to, co robi, ale – podobnie jak w ćwiczeniach logopedycznych Bernarda – omija to konkretne słowo. To świetnie domyka łuk narracyjny. Moim zdaniem Peake doskonale prowadzi nas tą nieoczywistą drogą, łącząc niewinność z rosnącą pewnością siebie, a panna Fozzard zyskuje przy tym intrygujący rys zawadiackości.

Inne recenzje Talking Heads Przeczytaj naszą recenzję An Ordinary Woman Przeczytaj naszą recenzję The Shrine Przeczytaj naszą recenzję Soldiering On Przeczytaj naszą recenzję Her Big Chance Przeczytaj naszą recenzję The Outside Dog Przeczytaj naszą recenzję Bed Among The Lentils Przeczytaj naszą recenzję The Hand Of God Przeczytaj naszą recenzję Playing Sandwiches Przeczytaj naszą recenzję A Chip In The Sugar