RECENSIE: Musik, Assembly Rooms, Edinburgh Fringe ✭✭✭✭

Mark Ludmon bespreekt Frances Barber in Musik door Jonathan Harvey en The Pet Shop Boys, gepresenteerd in de Assembly Rooms Edinburgh voorafgaand aan een seizoen in het Leicester Square Theatre.

Musik Assembly Rooms, Edinburgh Fringe

Vier sterren

LAATSTE NIEUWS: Musik keert terug naar het Leicester Square Theatre in Londen voor een beperkte reeks van vier weken vanaf 5 februari 2020. Boek nu!

Het is 18 jaar geleden dat Billie Trix het podium bestormde in de West End-musical Closer to Heaven van de Pet Shop Boys. Het rockicoon, de kunstenaar en de avant-gardistische actrice is nu terug, net zo campy en net zo fabelachtig, in de nieuwe solovoorstelling Musik, waarin Frances Barber op glorieuze wijze de rol herneemt die zij in 2001 creëerde.

Nu ze 74 is, straalt Billie nog steeds als vanouds; ze trotseert de leeftijd en haar sterfelijkheid door elke ervaring die het leven haar biedt te blijven omarmen. Met Jonathan Harvey opnieuw als schrijver, deelt ze haar kleurrijke levensverhaal met ons: van haar geboorte in het communistische Oost-Berlijn in 1945 tot avonturen in New York, Wenen, Vietnam, Parijs en Londen. Onder regie van Josh Seymour is het een gevatte, soms dwaze en vaak schunnige voorstelling, waarin Billie haar sneren en repliek met stijl en flair afvuurt tussen de lijntjes coke en slokken Jack Daniel's door. Niet elke grap is een schot in de roos, maar er blijft meer dan genoeg over dat dat wel is. Gebruikmakend van fotoarchieven en beeldende kunst wordt haar verhaal omlijst door een kleurrijk videodecor, ontworpen door Milk. Zelfs haar nauwsluitende zwart-wit kostuum is een eerbetoon aan haar leven als rockster, ontworpen door Lee Newby, met een hoed van Stephen Jones Millinery.

Billie strooit bij elke ademteug met namen. Als muze van Andy Warhol, Jackson Pollock en Damien Hirst kletst ze luchtig over feestjes met beroemdheden als de Beatles, Mick Jagger en Frank Zappa. Tussendoor zingt ze enkele van haar hits die een reis vormen door de geschiedenis van de naoorlogse rock en pop. Na het weemoedige openingsnummer, Mongrel, over haar liefdeloze jeugd, volgt een vrolijke en heerlijk surrealistische ode aan soep die "je nooit in de steek laat", wat verwijst naar het feit dat zij de inspiratiebron was voor Warhols beroemdste kunstwerk. Run, Girl, Run wordt gepresenteerd als een protestlied tegen de Vietnamoorlog, geïnspireerd op de iconische foto uit 1972 van een negenjarig meisje dat door napalm werd getroffen; dit valt een beetje uit de toon in een show die vooral bedoeld is om te lachen. We bevinden ons op vertrouwder terrein met de pastiche van Eurodisco, Ich Bin Musik, waarbij Barber onder een discobal staat te shaken.

Fans van de oorspronkelijke show zullen Billie's biografische klapper, Friendly Fire, herkennen, die ons eraan herinnert dat zij iemand is die onmogelijk te negeren valt. Verwijzingen naar Closer to Heaven zitten door de hele show geweven, maar het is niet nodig om ze te kennen of te herkennen. De voorstelling eindigt met een nieuw nummer dat precies samenvat waar Billie en Musik voor staan: overleven, altijd vooruit blijven kijken en "je leven voor elk moment leven". Dit is een plezierige en levenslustige terugkeer van een personage dat eigenlijk altijd al te groot was voor de musical waarin ze werd geboren.

Musik keert vanaf 5 februari 2020 terug in het Leicester Square Theatre