RECENSIE: My Name Is Lucy Barton, Bridge Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Laura Linney in My Name Is Lucy Barton, nu te zien in het Bridge Theatre

Laura Linney in My Name Is Lucy Barton. Foto: Manuel Harlan My Name is Lucy Barton.

The Bridge Theatre.

7 juni 2018

4 Sterren

Boek Nu

Ik moet bekennen dat ik de roman van Elizabeth Strout nogal magertjes vond; ik kon het gevoel niet van me afschudden dat ik iets had gemist. Geschreven als min of meer een monoloog, blikt Lucy Barton terug op de periode waarin ze acht weken in het ziekenhuis lag na complicaties bij een routine-operatie. Ze heeft uitzicht op het Chrysler Building in Manhattan, en een onverwacht bezoek van haar moeder – op zijn zachtst gezegd een lastige ouder – roept herinneringen op aan haar armoedige jeugd en het misbruik door haar beschadigde ouders. "Vertel me verhalen", vraagt Lucy, inmiddels schrijfster, en haar moeder doet dat: roddels over de inwoners van hun kleine stadje Amgash. Over Lucy's kindertijd wordt nooit gesproken; haar moeder Lydia is een expert in het ontwijken van de kern, en Lucy durft de directe confrontatie niet aan. Het is een roman vol bespiegelingen waarbij grote gebeurtenissen slechts worden aangestipt of op de achtergrond blijven, waardoor ik vond dat de problematiek niet echt werd aangepakt. Maar aan de andere kant: ik had toen niet zo’n meesterlijke en fantastische actrice als Laura Linney die me het verhaal vertelde.

Laura Linney in My Name Is Lucy Barton. Foto: Manuel Harlan

Op een vrijwel leeg toneel, in een grote zaal, beheerst Linney de ruimte volledig. Ze levert een genuanceerde, prachtige en perfect ingetogen prestatie als de verlegen, stille maar vastberaden Lucy Barton. Een vrouw van nerveuze glimlachjes, zachte tranen, onschuld en tederheid, die erin slaagt te ontsnappen aan haar afkomst en het leven te leiden dat zij wil. Maar ze speelt ook Lydia: met een simpele beweging van haar vest, een verandering in toonhoogte en haar expressieve handen kruipt Linney in de huid van Lucy's moeder. Ze laat nooit te veel van haar gevoelens zien en vertrekt op een moment van crisis. Wat in het boek wellicht vaag blijft, krijgt hier een scherpe helderheid door de stiltes en de ruimte tussen de woorden; het onzegbare wordt prachtig overgebracht in dit spel. Soms blijven gebeurtenissen nog steeds tergend buiten bereik. Lucy woont in New York tijdens de aids-crisis en haar vriend Jeremy sterft aan de ziekte; Laura kijkt een aids-patiënt in de ogen terwijl ze in een gang wacht op een scan. Haar broer werd als kind door de straten geparadeerd nadat hun vader hem in vrouwenkleding had betrapt, uitgescholden voor "flikker". Er is sprake van misbruik, hun vader is getraumatiseerd door zijn oorlogservaringen. Toch is wat er na negentig boeiende minuten overblijft de triomf van de ‘gewone’ vrouw, die zich aan het leven vastklampt en blindelings voorwaarts gaat, wat de prijs ook is, omdat haar leven het waard is om op haar eigen voorwaarden geleefd te worden.

Laura Linney in My Name Is Lucy Barton. Foto: Manuel Harlan

Natuurlijk is het niet helemaal een soloshow. De integere regie van Richard Eyre geeft de uitstekende bewerking van Rona Munro alle ruimte om te ademen. Het eenvoudige maar effectieve ontwerp van Bob Crowley voert ons van New York naar Amgash in een prachtig ritme met het verfijnde lichtontwerp van Peter Mumford, dat Linney over het toneel volgt.

Uiteindelijk gaat dit stuk over moeders en dochters, ouder en kind, en die momenten in het leven dat je naar je moeder roept en hoe daarop geantwoord wordt – en hoe je zelf antwoordt als je 'moeder' wordt genoemd. Laura Linney pakt de hele zaal in en deelt haar verhaal in een van de beste acteerprestaties die je dit jaar zult zien. Zeer aanbevolen.

Tot 23 juni 2018

BOEK TICKETS VOOR MY NAME IS LUCY BARTON