ELEŞTİRİ: My Name Is Lucy Barton, Bridge Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies, şu an Bridge Theatre'da sahnelenen, başrolünde Laura Linney'nin yer aldığı My Name Is Lucy Barton oyununu değerlendiriyor

My Name Is Lucy Barton oyununda Laura Linney. Fotoğraf: Manuel Harlan My Name is Lucy Barton.

The Bridge Theatre.

7 Haziran 2018

4 Yıldız

Hemen Bilet Alın

İtiraf etmeliyim ki Elizabeth Strout’un romanını biraz yüzeysel bulmuş ve bir şeyleri kaçırdığım hissinden kurtulamamıştım. Aşağı yukarı bir monolog tarzında kaleme alınan eserde Lucy Barton, rutin bir ameliyat sonrası gelişen komplikasyonlar nedeniyle sekiz hafta hastanede yattığı günlere geri dönüyor. Manhattan’daki Chrysler Binası'na bakan odasında, zor bir ebeveyn olan annesinin beklenmedik ziyaretiyle, çocukluktaki yoksulluk anıları ve ruhsal yaralar almış ebeveynlerinden gördüğü istismar canlanıyor. Şimdi bir yazar olan Lucy, "Bana hikâyeler anlat," diyor; annesi de küçük kasabaları Amgash’ın sakinleri hakkında dedikodular anlatmaya başlıyor. Lucy’nin çocukluğunda yaşananları hiç konuşmuyorlar; annesi Lydia konuyu savuşturmakta ne kadar ustaysa, Lucy de doğrudan yüzleşmeye o kadar çekiniyor. Bu, yansımalardan oluşan bir roman; önemli olaylar ya arkada kalıyor ya da sadece hissettiriliyor. Bu yüzden mevzuların üzerine tam gidilmediğini düşünmüştüm. Ancak o zamanlar hikâyeyi bizzat Laura Linney gibi usta ve harika bir oyuncudan dinlememiştim.

My Name Is Lucy Barton oyununda Laura Linney. Fotoğraf: Manuel Harlan

Neredeyse bomboş bir sahnede ve devasa bir oditoryumda Linney, tüm mekana hakim oluyor. Utangaç, sessiz ama kararlı Lucy Barton rolünde; mahcup gülümsemeleri, nazik gözyaşları, masumiyeti ve şefkatiyle, evinden ve yetişme tarzından uzaklaşıp istediği hayatı kurmayı başaran bir kadını canlandırırken incelikli, büyüleyici ve abartısız bir performans sergiliyor. Diğer yanda ise Lydia rolü var; hırkasının bir hareketiyle, ses tonundaki değişimlerle ve ifade dolu elleriyle Linney, Lucy’nin annesine dönüşüyor; duygularını asla tam ele vermeyen, kriz anında çekip giden o kadını canlandırıyor. Romanda belirsiz kalabilen noktalar, sessizliğin ve kelimeler arasındaki boşluğun kullanımıyla burada keskin bir netlik kazanıyor; söylenmeyenler bu performansla harika bir şekilde aktarılıyor. Bazı olayların sanki hala ulaşılamaz bir mesafede kaldığı anlar da var. Lucy, New York’ta AIDS krizinin ortasında yaşıyor; arkadaşı Jeremy bu hastalıktan ölüyor ve Laura, bir tarama için koridorda beklerken bir AIDS hastasının gözlerinin içine bakıyor. Çocukken erkek kardeşi, babası onu kadın kıyafetleri içinde yakalayınca sokaklarda aşağılanarak dolaştırılıyor. Bir istismar söz konusu; babaları savaş tecrübeleriyle ruhen yaralanmış bir adam. Ancak doksan sürükleyici dakikanın sonunda ortaya çıkan asıl şey, hayatını kendi şartlarında yaşamaya değer bulan, ne pahasına olursa olsun tutunan ve körlemesine ilerleyen "sıradan" bir kadının zaferi oluyor.

My Name Is Lucy Barton oyununda Laura Linney. Fotoğraf: Manuel Harlan

Elbette bu tamamen bir solo gösteri değil. Richard Eyre’ın hassas rejisi, Rona Munro’nun mükemmel uyarlamasının nefes almasına imkan tanıyor. Bob Crowley’nin sade ama etkili tasarımı, Peter Mumford’un sahnede Bayan Linney ile birlikte hareket eden enfes ışık tasarımıyla uyum içinde bizi New York’tan Amgash’a taşıyor.

Nihayetinde bu eser anneler ve kızları, ebeveyn ve çocuk üzerine; anneni çağırdığın o anlar, nasıl cevap aldığın ve sana anne diye seslenildiğinde senin nasıl cevap verdiğin üzerine bir oyun. Laura Linney tüm salonu kucaklıyor ve hikâyesini bu yıl izleyebileceğiniz en iyi performanslardan birinde paylaşıyor. Kesinlikle tavsiye edilir.

23 Haziran 2018'e kadar

MY NAME IS LUCY BARTON İÇİN BİLET ALIN