RECENSIE: Shit-Faced Shakespeare, Leicester Square Theatre ✭✭✭✭

De cast van Shit-Faced Shakespeare. Foto: Rah Petherbridge Shit-faced Shakespeare Leicester Square Theatre 26 april 2016

4 sterren

Boek Nu De officiële website van Shit-faced Shakespeare, het onheilige kindje van Magnificent Bastard Productions, beschrijft de voorstelling als “de uiterst intellectuele versmelting van een serieus toneelstuk van Shakespeare met een stomdronken castlid.” De productie heeft de afgelopen jaren flink aan populariteit gewonnen; de show stond niet alleen op de Fringe-festivals van Brighton en Edinburgh, maar wordt momenteel ook opgevoerd in Texas, Massachusetts en Boston. Het is een veelbelovend uitgangspunt dat garant staat voor een unieke avond. Toch wekt het ook de nodige argwaan. Zou er echt een dronken acteur op het toneel staan? Is dat niet gevaarlijk? En is een dronken persoon op het podium niet ontzettend irritant? De voorstelling opent met Lewis Ironside, de regisseur van deze 'beschonken' uitvoering van A Midsummer Night’s Dream in het Leicester Square Theatre, die enthousiast uitlegt wat ons te wachten staat. De aangewezen dronken acteur – een rol die elke avond rouleert – is inderdaad echt laveloos, na vier uur lang onafgebroken te hebben gedronken. Alle voorzorgsmaatregelen zijn genomen om ervoor te zorgen dat het een veilige, plezierige avond is voor zowel het publiek als de cast. De derde vraag is lastiger te beantwoorden. Voor sommigen (al zullen dat niet de mensen zijn die kaartjes kopen voor een show genaamd ‘Shit-faced Shakespeare’) is het vooruitzicht van een dronken acteur die enkele van de mooiste scènes uit de theatergeschiedenis vertolkt een hel – alsof je naar de karaoke van een wildvreemde staat te kijken.

Ik kan niet voorspellen wat voor optreden je krijgt als je een kaartje koopt. Dronken mensen zijn van nature onberekenbaar, en een dronken Hermia krijgt ongetwijfeld kansen die een dronken Lysander niet heeft, en vice versa. Het enige wat ik kan zeggen is dat ik het een buitengewoon vermakelijke ervaring vond. De openingsscène, een complexe dans tussen de twee stellen geliefden, was het perfecte voorbeeld van het heerlijk dwaze uitgangspunt, waarbij één acteur wanhopig probeerde net zo nuchter over te komen als de rest. De grootste lachsalvo's ontstonden juist door het contrast tussen de emotionele, professionele acteurs en hun lallende, wankelende collega, wiens tekortkomingen leidden tot briljante staaltjes improvisatie. Hierdoor claimt de dronken acteur niet de hele show; de nuchtere acteurs krijgen volop de kans voor komische interactie terwijl ze het onsamenhangende gedrag van het personage binnen het verhaal proberen te praten.

Met 70 minuten is deze A Midsummer Night’s Dream een nogal uitgeklede versie – Oberon en Titania ontbreken en, op een zeer inventieve cameo van Bottom na, zijn ook de 'Rude Mechanicals' afwezig. Dit is een groot compliment aan het gezelschap. De acteurs krijgen de ruimte om hun personages echt neer te zetten – Stacey Norris’ obsessieve, hitsige Helena en Beth-Louise Priestleys terecht geagiteerde Hermia zouden in elke ‘serieuze’ productie niet misstaan – zonder dat het concept gaat vervelen. Misschien doorbrak de dronken acteur de 'vierde wand' iets vaker dan me lief was (al kun je het ze nauwelijks kwalijk nemen), maar ze bleven absoluut niet te lang hangen. De productie werd gespeeld met zo'n enorme joie de vivre dat je wel verliefd moest worden op de anarchistische ziel ervan, verwonderd door de pure absurditeit. Shit-faced Shakespeare is een ontzettend vermakelijke show die alles uit zijn veelbelovende concept haalt. Dankzij een getalenteerde cast en een goedgekozen script is het veel meer dan een gimmick – of zoals regisseur Lewis Ironside het zo mooi verwoordde met een knipoog naar de Meester: “Wij zijn van de stof waarvan dromen zijn gemaakt, en ons kleine leven is met slaap omringd.”