RECENSIE: Sirens, Mercury Theatre Colchester ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Kenny Emsons Sirens, nu te zien in het Mercury Theatre in Colchester.

Jesse Akele in Sirens. Foto: Pamela Raith Sirens. Mercury Theatre, Colchester.

2 november 2021

5 Sterren

Mercury Theatre Website

De toneelstukken van Kenny Emson zijn diep geworteld in de arbeidersklasse van Essex, waar goedkope wijn bij de plaatselijke avondwinkel wordt gehaald, sigaretten worden gedeeld door geliefden, de liefde kan opbloeien bij de dorpsgarage en hoogbouwflats vertellen over dromen en gemiste kansen. Zijn werk is authentiek en poëtisch, en Sirens is misschien wel zijn beste stuk tot nu toe.

Simon Darwen en Tanya Loretta Dee. Foto: Pamela Raith

Rory en Gemma breken op 17-jarige leeftijd in bij het reddingsstation van de RNLI op Mersea Island; hij wil weg van het eiland, zij wil dat hij ziet dat ze gestopt is met drinken. Hij heeft de collectebus van de stichting gestolen om zijn vlucht te financieren. Dan verspringt de tijd naar zeventien jaar later, en zien we de gevolgen van die nacht. Rory is nu, en zal in de ogen van de eilandbewoners altijd blijven, een ex-gedetineerde die moeizame maar tedere stappen zet in het contact met zijn inmiddels 17-jarige dochter, Isla. In de derde scène zijn we weer zeventien jaar verder; Rory en Gemma zijn nu van middelbare leeftijd en reflecteren op verlies en de onverbrekelijke band met het eiland en de gemeenschap.

Simon Darwen en Jesse Akele. Foto: Pamela Raith

Dit is een prachtig geacteerde productie waarin alle drie de acteurs volledig opgaan in hun personages. Ze weten feilloos alles over te brengen wat onuitgesproken blijft: gebroken beloftes en emoties zo krachtig als een winterstorm. Simon Darwen is uitmuntend als Rory; hij vangt de onbeholpenheid van tienerangst en prille liefde, en groeit door naar een fragiele middelbare leeftijd waarin hij beseft dat het leven in het alledaagse zit en hij het misschien best gaat redden. Tanya-Loretta Dee is uitstekend als Gemma: zij vertolkt trefzeker haar hunkering naar liefde in de eerste akte en haar uitputting door verlies in de laatste scène. Jesse Akele is geweldig als de 17-jarige Isla: pittig, brutaal en onschuldig, klaar om het eiland te verruilen voor de grote wereld van Chelmsford.

Tanya Loretta Dee and Simon Darwen. Foto: Pamela Raith

Het stuk is zo sterk door de zachtheid; de slotscène is hartverscheurend omdat de personages zich niet verzetten tegen het vallen van de avond en omdat, zoals Dylan Thomas het omschreef, de tijd simpelweg verstrijkt. Regisseur Bethany Pitts geeft het stuk de ruimte. Het ritme is net zo volmaakt als de golven op de kust en het ontwerp is een triomf: de studioruimte wordt gevuld met tijd en leven, waarbij het verzonken gedeelte niet alleen de reddingsboot symboliseert, maar ook de eeuwige afstand tussen de personages. Het is een fantastische start van het Mercury Originals-seizoen. Ik raad je aan snel een kaartje te bemachtigen voordat ze uitverkocht zijn!