RECENSIE: Teaching Playwriting - Creativity In Practice, Methuen Drama ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Teaching Playwriting - Creativity In Practice door Paul Gardiner, uitgegeven door Methuen Drama.

Teaching Playwriting: Creativity in Practice

Paul Gardiner

Methuen Drama

5 Sterren

Koop een exemplaar

Dit is een uitstekend handboek, vol met prachtige praktische oefeningen die nuttig zijn voor iedereen die verbonden is aan het theater. In de kern helpt het bij het openen van de verbeelding en interpretatie van dramatische situaties op manieren die niet alleen nuttig zijn voor schrijvers, maar voor iedereen die met een bestaande tekst werkt en op zoek is naar invalshoeken – vaak ongebruikelijk en onverwacht. In die zin is het een waardevolle toevoeging aan het repertoire van praktische gidsen en theoretische benaderingen die de ruggengraat vormen van de sector en de mensen die erin werken.

Paul Gardiner, als praktijkman, is hier wellicht niet zo bekend: ik had zeker nog nooit van hem gehoord voordat ik dit boek oppakte. Hij heeft toneelschrijven gedoceerd op scholen en geeft nu les in creativiteit, drama-educatie en pedagogiek aan de Sydney School of Education and Social Work aan de Universiteit van Sydney in Australië. Het boek begint met een korte algemene inleiding, gevolgd door een aantal – zeer korte – passages waarin de kaders van de studie en zijn belangrijkste focusgebieden snel worden vastgesteld. Daarna, en dat is de grote kracht van het boek, gaat hij over op zijn hoofddoel: het delen van zijn enorme praktijkkennis over het bedenken, structureren, ontwikkelen, beoordelen, verfijnen en polijsten van theaterscripts. Dit vormt het overgrote deel van het boek, en er is geen pagina waar je niet iets waardevols uit haalt.

Voor wie is het bedoeld? Naar eigen zeggen is het gericht op schrijvers en vooral aspirant-toneelschrijvers: het eerste, kortere gedeelte is getiteld 'Playwriting and young writers'. En als opstapje naar dat soort activiteiten is het uitstekend. Echter, aangezien er in het theater één hoofdvraag is die creatives en acteurs bezighoudt – 'Wat is de intentie van het personage/de auteur hier?' – ondersteunt dit boek direct en stapsgewijs de 'deconstructie' van wat er in de creatie van elke dramatische tekst is gegaan. Het is daarom van aanzienlijk belang voor iedereen, of het nu een acteur, regisseur, ontwerper of choreograaf is, die betrokken is bij het fysiek realiseren op het toneel (of scherm, of de ether) van wat de auteur in het script heeft gezet.

Zodoende is het tweede en verreweg grootste deel van het boek, 'How to teach playwriting: the approach', opgedeeld in beknopte, makkelijk verteerbare hoofdstukken die vrijwel uitsluitend gaan over praktische discussies over wat werkt in het theater, en hoe, en waarom. Heel vaak zijn dit de simpele vragen die men het snelst uit het oog verliest tijdens een productie. Aan de basis van dit alles ligt zijn uitgebreide professionele en academische studie van het onderwerp. Er is geen bibliografie als zodanig, maar elk hoofdstuk wordt gevolgd door een lijst met zojuist geciteerde referenties, zodat je ze gemakkelijk en gericht kunt opzoeken. Terwijl je door het boek gaat – of er vrij in bladert van het ene naar het andere onderwerp, aangezien er geen afhankelijkheid is van een lineair betoog – kom je herhaaldelijk dezelfde namen tegen: David Edgar en Vigotsky zijn opvallende voorbeelden. Tegelijkertijd beweegt hij zich tussen Aristoteles en Ayckbourn, waarbij hij vele andere grootheden meeneemt, evenals een breed scala aan academische studies en analyses. Er lijkt geen enkel aspect van het dramatische leven te zijn dat Gardiner niet interesseert.

Kortom, een zeer plezierig boek om te lezen op veel verschillende manieren: voor de beginner, de student, de docent en de vakman. Een mooie toevoeging aan het fonds van Methuen.