RECENSIE: Teenage Dick, Donmar Warehouse ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Mike Lew's toneelstuk Teenage Dick, nu te zien in het Donmar Warehouse, Londen.

Daniel Monks, Ruth Madeley, Callum Adams en Alice Hewkin in Teenage Dick. Foto: Marc Brenner Teenage Dick.

Donmar Warehouse.

13 december 2019

4 Sterren

RESERVEER TICKETS

Mike Lew's bruisende toneelstuk knalt het podium van het Donmar Warehouse op, beladen met dubbelzinnigheden. Het is een energieke mix van tienerfilms gebaseerd op Shakespeare (denk aan 10 Things I Hate About You) en Richard III, wat resulteert in een krachtig en relevant stuk over onze huidige tijd en macht. Shakespeare's klassieker is verplaatst naar de Roseland High School, waar de student Richard Gloucester, die een beperking heeft, plannen smeedt om zijn rivaal Eddie Ivy ten val te brengen en voorzitter van de eindexamenklas te worden. Waar Shakespeare’s stuk eeuwenlang is gezien als een vehikel voor een valide acteur om te schitteren in wat we nu "disability drag" noemen, eist Lew’s script dat Richard wordt gespeeld door een acteur met een fysieke beperking. Zijn specifieke beperking is verweven in de tekst, en ook de rol van Buck wordt vertolkt door een acteur met een beperking. Hierdoor is het stuk niet alleen uitermate vermakelijk, maar dwingt het theaters en het publiek ook om na te denken over het lichamelijk beperkte lichaam op het podium.

Daniel Monks en Ruth Madeley. Foto: Marc Brenner

Daniel Monks is fabelachtig goed in de hoofdrol; niet alleen als Richard Gloucester, maar ook in de momenten waarin hij zich als Richard III rechtstreeks tot het publiek richt en de vooroordelen van de maatschappij fileert. Zoals alle goede Richards neemt hij ons in vertrouwen en toont hij hoe dom zijn vijanden zijn terwijl hij ze manipuleert, hoe makkelijk 'fake news' gecreëerd wordt, en hoe geschokt hij is wanneer zijn plannen buiten zijn controle dreigen te ontsporen. Hij is charismatisch en hypnotiserend; je kunt je ogen niet van hem afhouden. Hoewel de bewerking sommige personages neerzet als stereotypen (de overijverige leraar, de 'Mean Girl', de domme sporter), speelt de cast met zoveel enthousiasme dat deze kleine gebreken hen vergeven worden. Ruth Madeley is uitstekend als Barbara 'Buck' Buckingham, Susan Wokoma is hilarisch als lerares Elizabeth York die wanhopig probeert les te geven en tegelijkertijd de discipline te handhaven. Callum Adams is de aantrekkelijke maar domme Eddie Ivy, Alice Hewkin een gemeen en christelijk meisje, en Siena Kelly straalt als danseres Anne Margaret, die uiteraard het doelwit wordt van Richards liefde en listen.

Alice Hewkin en Daniel Monks. Foto: Marc Brenner

Lew's script flirt prachtig met het origineel van Shakespeare, met net genoeg bewerkte verzen om het publiek hardop te laten lachen om de eerbetonen aan de Bard. Maar belangrijker nog: dit is een toneelstuk voor nu. De uitstekende regie van Michael Longhurst en het prachtige high school-decor van Chloe Lamford maken briljant gebruik van technologie om de schadelijke effecten van sociale media te tonen. Trolls maken Anne Margaret kapot, terwijl het Richard is die de eerste geruchten verspreidt. De toespraken krijgen een presidentieel tintje dat doet denken aan Trump; zowel de Amerikaanse als onze eigen politieke realiteit weerklinkt erin. Het is een snelle rit van een uur en vijftig minuten waarin het enige dat bespot wordt — vooral tijdens een fantastische dansroutine — de term 'beperking' zelf is. Ik heb intens genoten van een avondje Teenage Dick. (En dat was meteen mijn laatste woordspeling!)