RECENSIE: The First, Pit, Vault Festival, Londen ✭✭✭

Mark Ludmon recenseert The First, een nieuw toneelstuk van Barry McStay dat momenteel te zien is tijdens het Vault Festival 2020 in The Vaults, Londen.

Foto: Alessa Davison The First

Pit, Vault Festival, Londen

Drie sterren

Vault Festival Website

In 1969, terwijl de Apollo 11 richting de maan raasde, bereidde de Amerikaanse president Richard Nixon een toespraak voor om eer te bewijzen aan de astronauten die bij de maanlanding om het leven zouden kunnen komen. Uiteindelijk zetten Neil Armstrong en Buzz Aldrin hun "kleine stap voor de mens" en keerden zij veilig terug, maar deze morbide voetnoot in de geschiedenis vormde de inspiratie voor het nieuwe stuk van Barry McStay. Vorig jaar scoorde hij nog een hit op het Vault Festival met zijn liefdesverhaal Vespertilio.

Zijn nieuwste werk, The First, vertelt twee onderling verbonden verhalen in de nabije toekomst rond het eerste bemande ruimtevaartuig dat op Mars zal landen. Opgesloten in een kleine ruimte groeien astronauten Rose en Simeon naar elkaar toe naarmate hun schip de Rode Planeet nadert. Net zoals Mars aanlokkelijk onbereikbaar blijft, bewaren zij een professionele afstand; Rose herstelt van een verbroken verloving en Simeon denkt terug aan anonieme gay hook-ups via Grindr. Ondertussen bouwt er op aarde ook een duo een band op, ondanks hun enorme verschillen. De zwarte Amerikaanse conservatief Marcus werkt samen met de witte, liberale Schotse scenarioschrijfster Alisha aan een presidentiële toespraak voor het geval de Marsmissie mislukt. Wanneer de gebeurtenissen een dramatische wending nemen, leren beide paren elkaar, hun sterktes en hun tekortkomingen echt kennen.

Foto: Alessa Davison

Via deze twee verstrengelde verhalen kaart McStay talloze thema’s aan — van ras en gender tot heldendom, politiek en menselijke verbondenheid — maar geen van deze ideeën krijgt echt een vaste koers, waardoor het stuk wat focus mist. Desondanks bevat het twee sets prachtig geschetste personages, die sterk worden neergezet door Katrina Allen en Daniel Ward onder regie van Emily Jenkins. In beide verhalen tonen zij een chemie die de potentie voor verbinding suggereert, ook al lijkt die onmogelijk.

Met een gloeiende rode schijf op de achtergrond die symbool staat voor Mars, domineert het decor van Delyth Evans de ruimte. Het claustrofobische interieur van het ruimtevaartuig wordt op het toneel tot leven gebracht door de acteurs onder bewegingsregie van Mikey Brett, ondersteund door effectief geluids- en lichtontwerp van Tingying Dong en Lucia Sánchez Roldán. Hoewel het stuk soms worstelt met de diepgang van de eigen ideeën, is het een ambitieuze poging om een episch menselijk verhaal te vertellen.

Te zien op het Vault Festival tot en met 16 februari 2020.