RECENSIE: The League Of Youth, Theatre N16 ✭✭✭✭✭

De Jonge Bond (The League Of Youth)

Theatre N16

17 augustus 2016

5 sterren

Vanavond de allerlaatste voorstelling

Eindelijk! Eindelijk! Eindelijk! Whit Hertford en zijn onvermoeibaar inventieve en briljante gezelschap Riot Act presenteren Henrik Ibsens zelden gespeelde (slechts drie producties in dit land sinds 1877...) De Jonge Bond. Dit gebeurt onder de vakkundige leiding van het almaar belangrijker wordende Theatre N16 Balham, gevestigd in The Bedford.

Voor degenen onder ons die — zolang men zich kan herinneren — geloofden dat Ibsens drama's altijd moeten bestaan uit dames in enkellange (bij voorkeur zwarte) jurken, met lange mouwen en hoge kragen, dwalend door salons waar de bitterkoekjes nooit opraken en waar een onzichtbaar ensemble subtiele kamermuziek speelt... voor wie kortom de hoop had opgegeven ooit iets in zijn stukken te zien waarin we onszelf herkennen, kan ik nu aankondigen: die tijd is voorbij.

Whit heeft het vakmanschap van schrijver Ashley Pearson ingeschakeld om dit verhaal over lokale politiek te transformeren tot een moderne fabel over het kantoorleven. De 15 personages zijn teruggebracht tot een kern van 9, wat zorgt voor een meer gecomprimeerde en heldere ervaring. De vijf bedrijven vloeien zonder pauze in 75 minuten in elkaar over; elk deel is anders van structuur, variërend van wilde feesten tot de kille machinaties van machtsstrijd in de bestuurskamer. Er is drank, gezang, halfnaakt, machismo, geweld en een snelle plezierrit die in de Londense City niet uit de toon zou vallen. Bovenal is de actie op het toneel zo energiek dat het Ibsens ideeën voorziet van een kinetische kracht en spanning die zelden bereikt wordt in de keurige 19e-eeuwse burgerinterieurs waarin hij meestal geplaatst wordt.

Om deze visie tot leven te wekken, heeft Whit een topensemble samengesteld. Martin South is de CEO van Norway, Inc., een afgetakelde patriarch wiens macht wordt weggesnoept door de rivaliserende belangen van zijn hebzuchtige zus Thora, vertolkt door een heerlijk op dreef zijnde Cheska Hill-Wood; bestuurslid Patricia, gespeeld door Helen Bang (altijd onberispelijk gekleed); en de roofzuchtige werknemersvertegenwoordiger (en volleerd kantoorsarcast) Stensgard, gespeeld door Niall Bishop. Rondom deze cycloon van eigenbelang draaien financieel directeur Fieldbo (Sean Earl McPherson, die de laatste magnifieke woorden spreekt — woorden die Ibsen zelf hadden kunnen zijn en zeker niet in het originele script staan), officemanager Dana (Sukh Kaur Ojla), de aanvankelijk slappe ex-verslaafde meeloper Erik (Jak Ford-Lane), de opdringerige Monsen wiens fortuin keert door een enorme loterijwinst (Chris Spyrides), en redacteur Alex (Haeleigh Royall), die alles vastlegt voor het nageslacht in de bedrijfsnieuwsbrief.

In een zorgvuldig beheerst en elegant kleurenpalet van zwart, wit, grijs en oranje, met hier en daar een flits groen en blauw, wankelen deze personages maniakaal van kerstborrels naar oud en nieuw, en van kille kantoorgangen naar de bestuurskamer. Er zijn veel bezoeken aan de mannentoiletten, markant geadverteerd door een Duchamp-achtig urinoir aan de muur, direct tegenover het levensgrote portret van de ouder wordende patriarch. Ben Jacobs belicht het geheel met een sfeervolle schoonheid. Het geluidsontwerp is eveneens van de getalenteerde heer Hertford; het vertelt het verhaal mee, van de openingsklanken van synthpop (New Order natuurlijk) tot het gespin van de grote stad die buiten de ramen geld verdient.

Het geniale aan dit werk is dat het ons laat zien wat deze schrijver werkelijk groots maakt: zijn visie op de mensheid en zijn vakmanschap als componist van lyrische heldendichten over de strijd van mensen om hun weg te vinden in een wereld vol gevaar, verraad en verwarring. Na afloop weet je dat je nooit meer op dezelfde manier naar de schepper van Peer Gynt of Mevrouw Alving zult kijken. En daar ben je heel, heel erg dankbaar voor. Eindelijk.