ELEŞTİRİ: The League Of Youth, Theatre N16 ✭✭✭✭✭

The League Of Youth (Gençler Birliği)

Theatre N16

17 Ağustos 2016

5 Yıldız

Son performans bu akşam

Nihayet! Nihayet! Nihayet! Whit Hertford'un yerinde duramayan, yaratıcı ve dahi topluluğu Riot Act; Henrik Ibsen'in az bilinen ve daha da az sahnelenen (bu ülkede 1877'den beri sadece üç prodüksiyon...) The League of Youth eserini, Balham'daki The Bedford'da, önemi giderek artan Theatre N16'nın katkılarıyla sahneye taşıyor.

Ibsen dramalarının her zaman boyunlu, uzun kollu, yerlere kadar uzanan (tercihen siyah) elbiseler giymiş kadınlar içermesi gerektiğine; bu kadınların her daim bolca makaron bulunan salonlarda süzüldüğüne ve bu nezih atmosfere görünmez bir oda orkestrasının nazik ezgilerinin eşlik ettiğine inananlar... Kısacası, onun oyunlarında kendimizden bir şeyler bulmaktan ümidini kesenler için müjdeyi verebilirim: O günler artık geride kaldı.

Whit, yazar Ashley Pearson'ın müthiş ustalığından yararlanarak bu yerel siyaset öyküsünü modern bir plazalar çağı masalına dönüştürmüş. Oyundaki 15 karakter bir araya getirilerek 9 kişilik bir çekirdek kadro oluşturulmuş; bu da daha yoğun ve anlaşılır bir deneyim sunuyor. Beş perdelik anlatı, 75 dakika boyunca hiç ara vermeden birbirine akıyor: Çılgın partilerden yönetim kurulu odalarındaki soğuk ve sert güç savaşlarına kadar her bölüm farklı bir yapıda kurgulanmış. İçki, şarkı, yarı çıplaklık, maço tavırlar, şiddet ve Enron'da bile sırıtmayacak kadar hızlı seks sahneleri var. Hepsinden önemlisi, sahnedeki aksiyon o kadar enerjik ki Ibsen'in fikirlerine, alışılagelmiş o kibar 19. yüzyıl burjuva iç mekanlarında nadiren yakalanabilen kinetik bir güç ve heyecan katıyor.

Whit, bu vizyonu hayata geçirmek için ekibi özenle seçmiş ve en iyisini almış. Martin South, "Norway, Inc."in CEO'su rolünde, elindeki gücü hırslı kız kardeşi Thora (Cheska Hill-Wood, harika bir formda!), yönetim kurulu üyesi Patricia (Helen Bang, her zaman şık ve etkileyici) ve çalışan temsilcisi (kurumsal dünyanın tam bir zamparası) Stensgard (#NiallBishop) tarafından parça parça edilen, çökmekte olan bir asilzade portresi çiziyor. Bu çıkar çatışması ve dedikodu kasırgasının ortasında ise; son sözleri söyleyen finans direktörü Fieldbo (Sean Earl McPherson - ki bu sözler Ibsen'in doğrudan bize seslenişi gibi ve orijinal metinde yok), ofis yöneticisi Dana (Sukh Kaur Ojla), başlangıçta silik bir eski uyuşturucu bağımlısı olan Erik (Jak Ford-Lane), piyango çıkınca kaderi değişen Monsen (Chris Spyrides) ve her şeyi kurumsal bir miras için kaydeden bülten editörü Alex (Haeleigh Royall) yer alıyor.

Siyah, beyaz, gri ve turuncudan oluşan; ara sıra mavi ve yeşilin göze çarptığı zarif bir renk paleti eşliğinde, karakterler Noel partilerinden yılbaşı gecesine, plazaların soğuk koridorlarından yönetim kurullarına çılgınca savruluyorlar. Sahne tasarımında modern bir dokunuşla yer alan Duchamp tarzı duvara monte pisuvar, yaşlanan patronun portresinin tam karşısında duruyor. Ben Jacobs her şeyi estetik bir güzellikle ışıklandırıyor. Ses tasarımı da inanılmaz yetenekli Bay Hertford'a ait; hikaye, açılıştaki synthpop disko tınılarından (tabii ki tamamen New Order) pencerelerin ardında para kazanan büyük şehrin uğultusuna kadar her detayıyla anlatılıyor.

Bu işin dehası, bize yazarın asıl büyüklüğünü göstermesinde yatıyor: İnsanlık vizyonu, tehlikelerle, ihanetlerle ve çıkmaz sokaklarla dolu bir dünyada yollarını bulmaya çalışan insanların lirik destanlarını kurgulama ustalığı. Peer Gynt veya Mrs. Alving'in yaratıcısı hakkında bir daha asla eskisi gibi düşünemeyeceğinizi bilerek ayrılıyorsunuz salondan. Ve buna gerçekten çok ama çok seviniyorsunuz. Nihayet!