RECENSIE: The Memory Of Water, Hampstead Theatre ✭✭✭✭✭

Libby Purves, onze vaste TheatreCat-recensent, bezoekt The Memory of Water, nu te zien in het Hampstead Theatre.

Adam James, Laura Rogers, Carolina Main, Lucy Black en Kulvinder Ghir. Foto: Helen Murray The Memory Of Water

Hampstead Theatre

Beoordeling: ✭✭✭✭✭

Boek Tickets

Dit portret van drie ruziënde zussen, die herinneringen en onthullingen uitwisselen in de dagen voorafgaand aan de begrafenis van hun moeder tijdens een besneeuwde winter in Yorkshire, was 25 jaar geleden de grote ontdekking van Hampstead: een debuut van Shelagh Stephenson, zelf een van vijf zussen. Opgepikt door het theater en tot in de puntjes verfijnd door Terry Johnson, won het een Olivier Award en veroverde het West End en de VS. Het is nog niets aan kracht verloren.

Lizzy McInnerny. Foto: Helen Murray

Nu we met z'n allen weer voorzichtig wennen aan live voorstellingen, schuilt er een bijzonder plezier in stukken die je op verschillende manieren kunt beleven, afhankelijk van je gemoedstoestand. Je kunt je enerzijds verdiepen in de aard van herinneringen — het feit dat, zoals de Queen het zo mooi verwoordde, "herinneringen kunnen variëren" — en de verwoestingen van de ziekte van Alzheimer. Anderzijds, zeker als vrouw, kun je met een pijnlijk genoegen kijken naar het rake portret van de generatiekloof in de 20e eeuw: het gebrek aan begrip en de afgunst tussen 'traditionele' huisvrouwen en hun naar vrijheid snakkende carrière-dochters. De geest of herinnering aan de oude Vi in het stuk spreekt namens de moeders van velen uit mijn generatie met haar droevige regel: "Ik lijk maar geen hoogte van jullie te kunnen krijgen". Of, als derde optie, kun je het stuk simpelwerweg waarderen als een uitstekende zwarte komedie.

Kulvinder Ghir, Laura Rogers, Caroline main en Lucy Black. Foto: Helen Murray

De cast is onberispelijk: Lucy Black speelt de zenuwachtige, regelende Teresa, getrouwd met de nuchtere Frank uit Yorkshire; Laura Rogers is Mary, de sardonische, pientere neuroloog die een langdurige affaire heeft met een getrouwde tv-dokter; Carolina Main is de jongste, Catherine, die zich hulpeloos, hysterisch en hypochondrisch voortbeweegt tussen ontrouwe vriendjes. In het begin, wanneer de drie zussen samen zijn in de satijn-gecapitonneerde slaapkamer van moeder, is het spervuur aan snelle dialogen vlijmscherp en grappig, doordrenkt met de absurde zijwegen van 'meidenpraat': discussies over wie er werd vergeten tijdens een dagje aan het strand die plotseling omslaan in opmerkingen als: "De begrafenisondernemer heeft een plastic hand...". Hun fysieke spel is perfect. Catherine ligt ondersteboven op bed te klagen dat ze nooit het lievelingetje was of zelfs maar gewenst was ("Ze dacht dat ik de overgang was!"); Mary is bestudeerd lome en defensief aseksueel; Teresa is een gespannen bundel vol wrok.

Carolina Main, Adam James and Laura Rogers. Foto: Helen Murray

Wanneer Mike — het getrouwde vriendje — arriveert, verkleumd en chagrijnig van een lange treinreis zonder verwarming, verandert de chemie. Adam James is perfect in zijn arts-achtige distantie en zijn nu al zichtbare onbetrouwbaarheid wat betreft zijn loyaliteit aan Mary. Wanneer Frank (Kulvinder Ghir) verschijnt en de vrouwen hysterisch aantreft terwijl ze de vreselijke cocktailjurken van hun overleden moeder passen, krijgt hij een van de beste komische entrees van het jaar. Hij komt net terug van een gehate verkoopconferentie, een veertien uur durende omweg vanuit Düsseldorf, zittend naast een knotsgekke vrouw die als poppenspeler voor doven werkte en maar bleef praten. Hij heeft het zwaar, in de handel in gezondheidssuplementen: "Probeer jij maar eens te overleven op ganzenvet en augurken in een opkomende democratie" terwijl je ze koninginnegelei probeert te verkopen.

Kulvinder Ghir and Adam James. Photo: Helen Murray

De sterke oneliners blijven maar komen, en elk personage heeft minstens één bravoure-moment, een aria over de frustraties van het leven. Teresa wordt, zoals Frank droevig voorspelt, inderdaad "krankzinnig" wanneer ze whisky uit de fles drinkt en het droevigste geheim van het stuk verklapt — een moment dat in zijn schokkende kracht aan Orton doet denken. Catherine krijgt eindelijk het gevreesde telefoontje van haar nieuwste Spaanse restauranthouder en verliest zichzelf in een eenzame, ellendige woede, terwijl de anderen met hun lichaamshouding duidelijk maken dat dit niet de eerste keer is, en de mannen ineenkrimpen. Mary, wier pijnlijkste geheim altijd vlak onder de oppervlakte brandt, confronteert uiteindelijk haar gladde minnaar. De ruzie over een mogelijk dronken incident rond een sterilisatie raakt ook weer aan de stijl van Orton, en het stuk wordt er alleen maar beter op.

Het is allemaal fantastisch, inclusief het prachtig gedetailleerde decor van Anna Reid dat de tijd en plaats perfect vangt (oh, dat chique Yorkshire! En die spiegelkasten!). Het dient de schitterende teksten van Stephenson met uiterste precisie. Het stuk loopt tot 16 oktober en vanaf de 27e van deze maand vervallen de afstandsregels in de zaal. Eigenlijk ben ik geneigd om nog een keer te gaan, puur om een volgepakte zaal om me heen te horen lachen en zuchten. Zó leuk was het.

The Memory Of Water is tot 16 oktober 2021 te zien in het Hampstead Theatre Meld je aan voor onze nieuwsbrief