RECENSIE: The Ocean At The End Of The Lane, Dorfman Theatre in het National Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Joel Harwoods bewerking van Neil Gaimans The Ocean at the End of the Lane, nu te zien in het National Theatre.

Samuel Blenkin en Marli Siu in The Ocean At The End Of The Lane. Foto: Manuel Harlan The Ocean at the End of the Lane.

Dorfman Theatre, het National Theatre.

11 december 2019

4 Sterren

West End Transfer - Ontvang Tickets Update: The Ocean At The End Of The Lane verhuist in oktober 2021 naar het Duke of York's Theatre.

Er hing een voelbare spanning in de zaal tijdens deze voorstelling, vooral omdat Joel Harwood een roman heeft bewerkt van een van 's werelds meest geliefde auteurs, Neil Gaiman. Recentelijk was zijn Good Omens nog een grote tv-hit, en persoonlijk ken ik hem als de schrijver van een van de beste Doctor Who-afleveringen van de afgelopen jaren, The Doctor’s Wife, waarin de Tardis de gedaante aanneemt van Suranne Jones. Dit is zijn meest persoonlijke roman, geschreven voor zijn vrouw, en het is een werk over jeugd, herinneringen en verbeeldingskracht. Het gaat over het verleden en wat we met ons meedragen, en wat we onderdrukken, verteld via magisch realisme waarin een eendenvijver een oceaan wordt en boze geesten 'vlooien' worden genoemd.

Jade Croot en Pippa Nixon in The Ocean at the End Of The Lane. Foto: Manuel Harlan

Zoals je van het National Theatre mag verwachten, ziet de show er verbluffend uit. Met Paule Constable die opnieuw uitblinkt in het lichtontwerp, zijn de echte sterren de beweging en fysicaliteit die ervoor zorgen dat de productie stroomt als een oceaan (Movement Director Steven Hoggett), en de fantastische muziek van Jherek Bischoff. We worden door het verhaal geleid door een sterke centrale vertolking van Samuel Blenkin als de Jongen; hij overtuigt als verteller, is kritisch en cynisch waar nodig, en omarmt de fantasie met passie. Marli Siu speelt de dochter van het buurgezin, een familie met mythische krachten die de brug slaat tussen de realiteit en de andere wereld. Josie Walker is een genot om naar te kijken als de oude mevrouw Hempstock, het heksachtige figuur dat ons tegengewicht vormt in het mythische, met een perfect getimed gevoel voor humor. Justin Salinger is eveneens uitstekend als Vader en de oudere Jongen, waarmee hij de realiteit en stress van onze wereld binnenbrengt.

Samuel Blenkin. Foto: Manuel Harlan

Vanaf de eerste minuten wordt duidelijk dat de productie van Katy Rudd een visueel spektakel is; er zijn tal van gelikte, indrukwekkende scènes. Dat is maar goed ook, want soms is het narratief dramatisch gezien wat vlak. Het verhaal schommelt tussen het kinderlijke (er zit een element van de boze stiefmoeder in de Vlo) en grote thema's zoals rouw en verlies, en die momenten zijn oprecht ontroerend. Er is een aan de lange kant zijnde scène in het tweede bedrijf met een elfenring die een beetje begint te lijken op een lowbudgetversie van Michael Jacksons Thriller, met veel armgezwaai dat licht- en geluidseffecten activeert. Dat wordt echter ruimschoots gecompenseerd door enkele magische sequenties, met name de oceaan zelf, en een paar geweldige trucs die het publiek erbij houden. Ik moet toegeven dat dit normaal gesproken niet mijn genre is, maar dit is een fantasierijke productie die een uitstekende avond uit biedt voor fans van Gaiman en het genre.