RECENSIE: Unprecedented, BBC4 iPlayer ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Headlong's Unprecedented, een samenwerking met Century Films voor de BBC, nu te zien op iPlayer.

Unprecedented.

BBC4 iPlayer

5 Sterren

Sommige mensen in mijn omgeving wachten liever met het online bekijken van theater; zij vinden het live-element zo cruciaal dat ze geduldig wachten tot de zalen weer opengaan. Hoewel het waar is dat niets de ervaring van een live publiek in de zaal kan vervangen, zou het zonde zijn om uzelf het indrukwekkende werk te ontzeggen dat momenteel online verschijnt. Het absolute paradepaardje is Headlong’s Unprecedented, gemaakt in samenwerking met Century Films voor BBC Arts en nu beschikbaar via iPlayer. Een indrukwekkende groep toneelschrijvers en meer dan 50 acteurs hebben vijf afleveringen gemaakt die grotendeels bestaan uit drie stukken van tien minuten. Bedacht, geschreven, gefilmd en geproduceerd tijdens de lockdown: er zit voor iedereen wel iets tussen.

De serie begint sterk met aflevering één. Het eerste stuk, Viral, is geschreven door James Graham – een toneelschrijver die momenteel een ware zegetocht beleeft na de tv-bewerking van zijn stuk Quiz en de NT-vertoning van This House. Hij geeft hier een authentieke stem aan drie tieners die geen eindexamen doen omdat de scholen dicht zijn, en die proberen de volgende virale hype te creëren. Er is een ontroerend moment waarop een van de jongens uit de kast komt als biseksueel; de andere twee weten het allang en bieden hem direct steun. Penny van Charlene James wordt prachtig gespeeld door Lennie James. Hij kruipt in de huid van een dakloze man die nu in een hotelkamer is ondergebracht en dolgraag wil praten met Penny – van wie aan het slot wordt onthuld dat het zijn hond is. Hij merkt op dat er een pandemie voor nodig was voordat de maatschappij zich om daklozen bekommerde, en beseft dat zijn leven veel gecompliceerder is dan alleen maar een dak boven je hoofd hebben. Going Forward, van John Connelly, toont een teamvergadering waarin de leidinggevende per se goed nieuws wil horen voor haar volgende ‘belangrijke’ overleg. Deelnemers die geen positieve draai aan het verhaal kunnen geven, worden resoluut weggeklikt; een duidelijke knipoog naar hoe de dagelijkse persconferenties van de overheid worden geregisseerd.

Andere hoogtepunten zijn voor mij de geweldige Sue Johnston in Everybody’s Talking van Chloe Moss (aflevering 5). Ze speelt een moeder die onlangs haar partner heeft verloren. Haar drie dochters overstelpen haar met online lessen Pilates, recepten en schildercursussen – alles waarvan zij denken dat het helpt tegen de eenzaamheid. Maar hun bezorgdheid is verstikkend, en Johnston klapt heel stilletjes de laptop dicht; ze heeft simpelweg tijd nodig om alleen te rouwen. Duncan McMillans Grounded (aflevering 3) speelt prachtig met verwachtingen: de gestreste dochter Liz wanhoopt over de nonchalante houding van haar ouders tegenover het virus en probeert hèn huisarrest te geven. Met zelfs een korte horrorfilm in de maak in Central Hill zorgt de diversiteit van deze serie ervoor dat elk stuk de moeite waard is.

Ik merkte dat de stukken effectiever waren wanneer er minder personages meededen. House Party van April De Angelis heeft te veel personages en is daardoor wat chaotisch – precies zoals een echt online feestje kan zijn – waardoor je de personages niet echt leert kennen. En hoewel ik Going Forward bewonderde, kwamen sommige acteurs nauwelijks aan het woord, ook al brachten ze hun ongemak over het dominante gedrag van hun baas prachtig in beeld. Dat gezegd hebbende, is dit een zeer doordachte, krachtige en vermakelijke reactie op de pandemie. Er wordt kundig gebruikgemaakt van technologie waar de meesten van ons drie maanden geleden nog nooit van hadden gehoord, om zo de huidige staat van ons land in coronatijd vast te leggen en te archiveren.