RECENSIE: Wood, Vault Festival ✭✭✭

Recensie door Mark Ludmon: Wood door Adam Foster op het Londense Vault Festival

Wood

Vault Festival, Londen

Drie sterren

Boek nu

Aangekondigd als een verhaal over een pornoster uit de jaren 80 die kampt met impotentie, blijkt Wood van Adam Foster over veel meer te gaan. Nadat hij in zijn vorige toneelstuk, Clay, vraagstukken rondom seksuele toestemming behandelde, verkent hij nu de machtsverhoudingen die aan de basis liggen van elk verhaal. De marketing rondom de voorstelling suggereert weliswaar dat het stuk zichzelf zal gaan "ontrafelen", maar dat bereidt je nog niet voor op de vernuftige wendingen die uiteindelijk je perceptie volledig op zijn kop zetten.

Dat ontrafelen begint al in een vroeg stadium (maar wie de verrassing wil behouden, kan nu beter stoppen met lezen). Het begint als een komedie over de succesvolle Amerikaanse pornoster John Rolando, die in het Los Angeles van 1983 voor de camera geen erectie kan krijgen, ondanks verwoede pogingen — hilarisch uitgebeeld met een ouderwetse fietspomp. De grappen zijn scherp, het spel is grappig, maar dan stopt het plotseling. Het blijkt een repetitie te zijn van een groep Britse acteurs, waarbij de hoofdrol van John wordt vertolkt door de schrijver, George. Hij is een man van nu: volledig ‘woke’, een vurig feminist en hij stond zelfs op genderneutrale casting voor de rol van pornoregisseur Larry. Maar hij had niet verwacht dat hij zo ver zou moeten gaan in het vertellen van zijn verhaal. Nu het nieuws bekend is dat David Mamets Bitter Wheat (geïnspireerd op het Harvey Weinstein-schandaal) in juni naar West End komt, is Wood een uiterst actuele beschouwing op vrouwenverhalen: wie vertelt ze en hoe worden vrouwenrollen neergezet? Het schuwt daarbij niet om te erkennen dat deze vragen ook van toepassing zijn op de witte mannelijke schrijver van Wood zelf.

Als fervent theaterbezoeker geniet ik van producties die de vorm deconstrueren en uitdagen. Juist die zelfverwijzende theatraliteit maakt Wood tot een genot. Onder de kundige regie van Grace Duggan zien we vier uitstekende acteurs — Claire Cartwright, George Fletcher, Philippa Hogg en Nneka Okoye — in een stuk vol humor waarbij je hardop moet lachen. Het speelt op speelse wijze met interessante ideeën over macht en het patriarchaat, maar loopt door alle ambitie wel het risico een theatrale exercitie te blijven zonder echt eindstation, ondanks de prikkelende vervaging tussen fictie en realiteit aan het slot. Met een speelduur van 50 minuten raast het voorbij vol gevatheid en vernuft; het is een compliment dat je na afloop naar meer verlangt.

Te zien tot en met 3 maart 2019