TERUGBLIK DONDERDAG: Emily Langham

Deze week sprak Sarah Day voor Throwback Thursday met Emily Langham over Hello Dolly!, Les Misérables en haar nieuwe avontuur als Pilates-instructeur.

Emily Langham. Foto: Michael Wharton Wat was de allereerste voorstelling die je als kind deed, en wat heeft ervoor gezorgd dat je de theaterwereld in bent gegaan?

Op school zat ik altijd bij de toneelclub en we gaven vaak concerten en voorstellingen in de aula. De echte vonk sloeg echter over toen ik een sitzprobe van Les Misérables bijwoonde. Ik vroeg hoe oud je moest zijn om de kleine Cosette te spelen en kreeg te horen: ongeveer jouw leeftijd. Daarna werd ik uitgenodigd voor auditie en ik had het geluk dat ik de rol kreeg. Ik was meteen verkocht en wist dat dit was wat ik wilde doen.

Gefeliciteerd met je rol in de West End-productie van ‘Hello, Dolly!’. Vertel eens over het auditieproces en waar je het meest naar uitkijkt. Dank je wel. Ik heb er ontzettend veel zin in... wanneer het ook mag gaan gebeuren. Het spreekt voor zich dat ik ernaar uitkijk dat de theaters weer opengaan, maar bovenal verheug ik me op de samenwerking met het creatieve team: Dominic Cooke, Bill Deamer & Nick Skilbeck. Ik had het genoegen om met ditzelfde team te werken aan de productie van Follies bij het National Theatre. Ik was diep onder de indruk van hen tijdens die productie. Ik denk dat mijn werk in Follies me goed heeft geholpen tijdens het castingproces voor Hello Dolly!

Als kleine Cosette in Les Mis (West End, 2004) Waarom is theater belangrijk voor jou?

Theater is een vorm van escapisme, zowel voor de acteur als voor het publiek. Door verhalen op het toneel te vertellen, nemen we ons publiek mee naar een andere wereld. We moedigen mensen aan om te voelen; om te glimlachen, te lachen en te huilen.

Wat is jouw proces wanneer je in de huid van een personage kruipt voor een show?

Ik stel mezelf (het personage) veel vragen om te ontdekken wie ik ben en waar ik vandaan kom. Dit achtergrondverhaal vertelt me wat er tot nu toe is gebeurd in mijn leven. Dat is alles wat ik hoef te weten, want de rest ontstaat vanzelf als ik in het moment blijf, luister en daarop reageer.

Hoe ben je tijdens de lockdown creatief gebleven?

De lockdown was zwaar, maar ik heb dans- en zanglessen gevolgd via Zoom bij veel fantastische docenten. Ik oefen veel op mijn zang en probeer mezelf op te nemen, zodat ik het terug kan luisteren en verbeteringen kan aanbrengen. Ik hou enorm van lezen, dus daar heb ik veel tijd aan besteed. Ik had ook het geluk dat ik mee mocht doen aan een webinar-serie genaamd The Theatre Channel. We werkten vanuit The Theatre Cafe en dat was geweldig om me actief aan het optreden te houden.

Als Gertie Cummings in Oklahoma bij Chichester Festival Theatre in 2019. Foto: Johan Persson Je geeft ook je eigen Pilates-lessen. Vertel eens hoe je bij Pilates terecht bent gekomen en waar onze lezers mee kunnen doen! Ik begon al op jonge leeftijd met Pilates en heb het sindsdien altijd naast mijn dansopleiding gedaan. Een paar jaar geleden besloot ik mijn diploma te halen als Mat Pilates-instructeur. Het is voor mij altijd een vorm van meditatie geweest, omdat het veel concentratie vereist. Toen de lockdown vorig jaar begon, dook ik meteen op mijn Pilatesmat om niet door te draaien, en een vriend vroeg of ik online les wilde geven. Bij mijn eerste Zoom-les waren er 90 mensen! Daarna besloot ik me verder te specialiseren in lessen met apparatuur. Mijn lessen lopen nog steeds als een trein – ik vind het geweldig. Je kunt lessen boeken via mijn website www.emilylanghampilates.com of me vinden op Instagram @EmilyLanghamPilates – oeps... even een schaamteloze reclame tussendoor! Vertel eens over een van je mooiste of grappigste herinneringen op het podium?

Een van mijn mooiste herinneringen op het toneel is ongetwijfeld het optreden in de Royal Albert Hall met Tracie Bennett tijdens de uitreiking van de Olivier Awards. Ik herinner me dat ik daar stond in mijn met Swarovski-kristallen bezette hoofdtooi en de mooiste, op maat gemaakte jurk, terwijl ik keek hoe Tracie Bennett een masterclass 'I’m Still Here' weggaf. Ik dacht: dit is waar dromen van gemaakt zijn!

Een van mijn grappigste herinneringen stamt uit mijn eerste baan, ‘Mack and Mabel’ bij het Chichester Festival Theatre. Tijdens het Keystone Cops-nummer waren we verkleed als agenten. Een van de jongens sprong over mijn hoofd en sloeg daarbij mijn pet af, waardoor ik achter mijn pet aan moest rennen over het toneel met niets anders dan een nethuidje op mijn hoofd.

Welke drie dingen kunnen we altijd in jouw kleedkamer vinden? Denk aan geluksbrengers, dingen die je op het podium helpen, blauwe M&M's...

Echte geluksbrengers heb ik niet, maar er liggen altijd snacks, een Pilatesmat en een notitieboekje.

Als je leven een show was, hoe zou die dan heten en waarom?

‘Kenny & Me’ – Ik heb een Cavachon-puppy waar ik geobsedeerd door ben. Hij heet Kenny, vernoemd naar mijn opa Ken, en hij zorgt eerlijk gezegd voor het beste entertainment dat ik ooit heb gezien. We vormen een soort duo, want ik heb zijn stem tot in de puntjes geperfectioneerd, dus we voeren hele gesprekken. Het is bijna een buikspreekact.

Welk advies zou je geven aan alle pas afgestudeerden?

Neem de tijd. Er is geen haast bij. Deuren zullen opengaan en als je erdoorheen stapt, wacht er aan de andere kant een avontuur. Heb passie voor je werk, hoe groot of klein de rol ook is, en stop nooit met leren. O ja, en steun je collega's. Dat is echt heel belangrijk.