ESKİ GÜNLERDEN: Emily Langham

Geçmişe Yolculuk Perşembesi'nde (Throwback Thursday) Sarah Day bu hafta Emily Langham ile Hello Dolly!, Sefiller (Les Miserables) ve yeni Pilates eğitmenliği girişimi üzerine samimi bir sohbet gerçekleştirdi.

Emily Langham. Fotoğraf: Michael Wharton Çocukken sahne aldığınız ilk oyun neydi ve sizi tiyatro dünyasına iten ne oldu?

Okul hayatım boyunca drama kulübünün hep bir parçasıydım, okul salonunda sık sık konserler ve gösteriler yapardık. Ancak asıl dönüm noktam, bir Sefiller (Les Miserables) orkestra provasını (sitzprobe) izlemek oldu. Young Cosette rolünü oynamak için kaç yaşında olmak gerektiğini sordum ve 'tam senin yaşında' dediler. Sonra seçmelere davet edildim ve şanslıyım ki rolü aldım. O an tamamen büyülenmiştim ve yapmak istediğim işin bu olduğunu biliyordum.

West End yapımı ‘Hello, Dolly!’ kadrosunda yer aldığınız için tebrikler. Bize seçme sürecinizden ve en çok neyi heyecanla beklediğinizden bahseder misiniz? Çok teşekkür ederim. Ne zaman gerçekleşecek olursa olsun, sahneye çıkacağımız için çok heyecanlıyım. Elbette tiyatronun yeniden kapılarını açmasını dört gözle bekliyorum ama her şeyden önce yaratıcı ekip olan Dominic Cooke, Bill Deamer ve Nick Skilbeck ile çalışmayı bekliyorum. National Theatre yapımı Follies oyununda da aynı ekiple çalışma şansına sahip olmuştum. O prodüksiyonda onlara hayran kalmıştım. Follies'deki çalışmamın Hello Dolly! seçme sürecinde bana büyük avantaj sağladığını düşünüyorum.

2004'te West End'deki Sefiller yapımında Young Cosette rolünde Tiyatro sizin için neden önemli?

Tiyatro hem oyuncu hem de seyirci için bir tür kaçış noktasıdır. Sahnede hikayeler anlatarak seyircimizi başka bir dünyaya götürüyoruz. İnsanları hissetmeye; gülümsemeye, kahkahaya ve ağlamaya teşvik ediyoruz.

Bir oyun için karaktere girerken nasıl bir süreç izliyorsunuz?

Kimin nesi olduğumu ve nereden geldiğimi anlamak için kendime (karaktere) pek çok soru soruyorum. Bu geçmiş hikaye, hayatımın o anına kadar neler olduğunu bana anlatıyor. Bilmem gereken tek şey bu; çünkü anın içinde kalır, dinler ve ona göre tepki verirsem geri kalanı zaten kendiliğinden ortaya çıkıyor.

Karantina döneminde yaratıcılığınızı nasıl korudunuz?

Kapanma süreci zordu ama Zoom üzerinden harika eğitmenlerle dans ve şan dersleri almaya devam ettim. Çok fazla şan pratiği yapıyorum ve kendimi kaydedip dinleyerek neleri geliştirebileceğime bakıyorum. Kitap okumayı çok seviyorum, bu yüzden bol bol okudum. 'The Theatre Channel' adlı bir web semineri serisinin parçası olduğum için şanslıydım. The Theatre Cafe merkezliydi ve aktif olarak performans sergilememi sağladığı için harikaydı.

2019'da Chichester Festival Theatre'da Oklahoma oyununda Gertie Cummings rolünde. Fotoğraf: Johan Persson Aynı zamanda kendi Pilates derslerinizi veriyorsunuz. Pilates ile nasıl tanıştınız ve okurlarımız size nereden katılabilir? Pilatese çok küçük yaşlarda başladım ve o zamandan beri dans eğitimimle birlikte hep devam ettirdim. Birkaç yıl önce Mat Pilates eğitmenlik sertifikamı almaya karar verdim. Büyük bir odaklanma gerektirdiği için benim için her zaman bir tür meditasyon oldu. Geçen yıl karantina başladığında, akıl sağlığımı korumak için hemen pilates matıma koştum ve bir arkadaşım online ders verip vermeyeceğimi sordu. İlk Zoom dersimde 90 kişi vardı! Sonrasında aletli pilates eğitimimi de tamamlamaya karar verdim. Derslerim hala tam gaz devam ediyor ve buna bayılıyorum. Web sitemden (www.emilylanghampilates.com) ders rezervasyonu yapabilir veya beni Instagram'da @EmilyLanghamPilates adresinden bulabilirsiniz - Biraz reklam oldu ama olsun! Bizimle sahnede yaşadığınız en iyi veya en komik anılarınızdan birini paylaşır mısınız?

Sahnedeki en güzel anılarımdan biri kesinlikle Royal Albert Hall'da, Olivier Ödülleri töreninde Tracie Bennett ile birlikte performans sergilemekti. Swarovski taşlarla süslü başlığımı ve bana özel dikilmiş o harika elbiseyi giydiğimi, Tracie Bennett'ın 'I'm Still Here' performansı ile nasıl devleştiğini izlediğimi hatırlıyorum; kendi kendime 'işte hayaller böyle bir şey' demiştim!

En komik anılarımdan biri ise ilk işim olan Chichester Festival Theatre'daki ‘Mack and Mabel’ oyununda yaşandı. Keystone Cops sahnesinde polis kılığındaydık; çocuklardan biri kafamın üzerinden atlarken şapkama çarpıp onu düşürdü. Kafamda sadece saç filesiyle (stocking cap) sahne boyunca şapkamın peşinden koşmak zorunda kalmıştım.

Kulis odanızda her zaman bulunan üç şey nedir? Uğur getiren eşyalar, sahne öncesi yardımcılar falan...

Pek uğurlu eşyam yoktur ama kulisimde her zaman atıştırmalıklar, bir pilates matı ve bir not defteri bulunur.

Hayatınız bir sahne şovu olsaydı adı ne olurdu ve neden?

‘Kenny & Me’ (Kenny ve Ben) - Takıntılı olduğum bir Cavachon cinsi köpeğim var. Adı, Büyükbabam Ken'in anısına Kenny. İnanın bana gördüğüm en iyi eğlencelerden bazılarını o sunuyor. Bir nevi ikili gösterimiz var çünkü onun sesini taklit etmeyi sanat haline getirdim, karşılıklı sohbet ediyoruz. Biraz vantrilok gösterisi gibi oluyor.

Tiyatro bölümlerinden yeni mezun olanlara ne tavsiye verirsiniz?

Acele etmeyin. Hiçbir yere yetişmeniz gerekmiyor. Kapılar açılacaktır ve eğer o kapılardan geçerseniz, diğer tarafta sizi bir macera bekliyor olacak. Rolünüz ne kadar büyük veya küçük olursa olsun işinize tutkuyla sarılın ve öğrenmeyi asla bırakmayın. Bir de, meslektaşlarınıza destek olun. Bu gerçekten çok önemli.