RECENZJA: The Grinning Man, Trafalgar Studios 1 ✭✭✭✭✭

Obsada spektaklu The Grinning Man w Trafalgar Studios. Zdjęcie: Helen Maybanks The Grinning Man.

Trafalgar Studios

19 grudnia 2017

5 gwiazdek

Kto by pomyślał, że twórczość Victora Hugo okaże się tak wdzięcznym materiałem na musical? Produkcja Bristol Old Vic zapewne zawsze będzie pozostawać w cieniu triumfującego na całym świecie, porywającego tłumy na barykady Les Misrables, ale The Grinning Man to makabryczne, melodramatyczne, gotyckie arcydzieło samo w sobie. Tom Morris, współtwórca innego światowego hitu – War Horse – wykreował niezwykle pomysłowe i wizualnie olśniewające widowisko, które przenosi ducha Bristol Old Vic prosto do Londynu. Scenograf Jon Bausor czerpie z estetyki music-hallu i karnawału, rozciągając swój świat na widownię, a nawet korytarze do niej prowadzące. Reżyseria światła Boba Caseya jest mistrzowska, a projekty i animacja lalek autorstwa Finna Caldwella i Toby'ego Olie są po prostu zdumiewające i porywające.

Zespół spektaklu The Grinning Man. Zdjęcie: Helen Maybanks

Na scenie rozwija się historia o przetrwaniu i poszukiwaniu tożsamości, która mocno rezonuje z naszymi czasami. Grinpayne, nasz bohater, został w dzieciństwie potwornie okaleczony – na jego twarzy wycięto trwały uśmiech. Zostaje on uratowany wraz z niewidomą dziewczynką o imieniu Dea przez dobrego człowieka, który wychowuje ich jak własne dzieci. Dorastają jako atrakcje w objazdowym cyrku. Ich losy krzyżują się z rodziną królewską podczas jarmarku w Trafalgar Fair, a fabuła skupia się na zemście Grinpayne’a na człowieku, który go oszpecił. Bohater staje się niemal postacią świętą; ci, którzy spojrzą na jego twarz bez opatrunków, wpadają w zachwyt. Mamy tu tonięcie w morzu, wszechobecną śmierć, tortury i morały – klasyczny Hugo.

Julian Bleach jako Barkilphedro w spektaklu The Grinning Man. Zdjęcie: Helen Maybanks

Julian Bleach jest w swoim żywiole jako narrator, klaun i czarny charakter Barkilphedro; jego wspaniały głos wypełnia całą salę, a sprawność fizyczna imponuje – to rola balansująca między grozą a komizmem. Jako Grinpayne doskonały jest Louis Maskell, silny wokalnie i poruszająco kruchy, a Sanne Den Besten jako niewidoma Dea jest eteryczna i przejmująca. Rodzina królewska – Julie Atherton jako sroga królowa Angelica, Sophia Mackay jako opętana seksem Quake oraz Mark Anderson jako naiwny Moir – wszyscy są fenomenalni. W całym zespole właściwie nie ma słabego ogniwa, a Sean Kingsley jako przybrany ojciec Ursus jest niezwykle przekonujący. Jednak to lalkarstwo robi największe wrażenie, zwłaszcza pies Mojo – genialne dzieło, które przyciąga wzrok i budzi respekt – oraz piękne lalki przedstawiające głównych bohaterów jako dzieci, w tym urocza scena, w której postacie same bawią się lalkami.

Louis Maskell jako Grinpayne i Sanne den Besten jako Dea w musicalu The Grinning Man. Zdjęcie: Helen Maybanks Partytura oraz libretto autorstwa Carla Grose’a z muzyką Tima Phillipsa i Marca Teitlera są podporządkowane narracji, nastrojowe i skuteczne. Mało prawdopodobne, by zrodziły radiowy hit, ale nie ma to znaczenia, gdyż świetnie kondensują opasłą powieść Hugo w spójną opowieść. Czasami, zwłaszcza w pierwszej połowie, gdy wątki się nakładają, pojawia się nieco zbyt wiele narracji tam, gdzie obraz mógłby zdziałać więcej, przez co przedstawienie mogłoby być o kilka minut krótsze. Jest to jednak hipnotyzująca dawka makabry, w której wpływy Opery za trzy grosze, Shockheaded Peter, teatru cieni i estetyki grupy Kneehigh łączą się w idealny wieczór w teatrze. Produkcja w pełni zasłużyła na owację na stojąco. Zważywszy, że w Studio 2 grana jest bezczelna wersja La Boheme teatru King’s Head, Trafalgar Studios to obowiązkowy adres na najbliższe tygodnie! Po prostu idźcie to zobaczyć!