WKRÓTCE: Mary i Kiki – dwa nowe musicale

W tym tygodniu Julian Eaves przyjrzał się dwóm nowym musicalom w fazie rozwoju: Mary Stuart oraz Kiki, the Queen of Montparnasse.

MARY STUART, Karamel Café, Mountview Academy

Wiele szkół aktorskich zamawia nowe dzieła, co czyni je jednymi z najważniejszych miejsc do odkrywania świeżego i ekscytującego teatru muzycznego. Potwierdzeniem tej tezy jest niezwykły projekt niemieckiego dramaturga i pisarza Kolji Schallenberga oraz jego utalentowanego współpracownika, kompozytora Paula Glasera. Schallenberg przekłada tutaj Schillera na angielski – i choć efekt jest literacki i pełen powagi, wynikający z chęci zachowania „autentyczności” i intencji oryginału (dzieła raczej wysokomieszczańskiego, wręcz dworskiego – pomyślcie o Szekspirze, ale bez ludowego sznytu), to skrypt naprawdę błyszczy tam, gdzie autor daje pole do popisu kompozycji Glasera.

To właśnie tam dzieje się magia. Połączenie współczesnej, jazzującej i delikatnie rockowej partytury Glasera z prostymi, a jednak heroicznymi tłumaczeniami tekstu Schillera autorstwa Schallenberga, tworzy mieszankę, której trudno się oprzeć. Wrażenie jest tym większe, gdy weźmiemy pod uwagę znakomitą decyzję obsadową: w głównie kaukaskim zespole, role Marii Królowej Szkotów i Elżbiety I powierzono doświadczonym aktorkom o afrykańskich korzeniach – Jacqui Dubois i Marion Campbell. Obie dysponują fenomenalnymi głosami, których siła i kunszt zachwyciłyby publiczność zarówno w popularnych musicalach na West Endzie, jak i w legendarnym klubie jazzowym Ronnie Scott’s. Ten przebłysk geniuszu przenosi spektakl na fascynujący grunt: ich kreacje wyraźnie odróżniają je od reszty obsady, a sposób interpretacji muzyki, idealnie dopasowany do stylu kompozycji, drastycznie odbiega od bardziej „ułożonego” języka reszty partytury. Całość muzyczna z kolei mocno dystansuje się od surowego, retorycznego tonu dialogów.

Wystawienie takiego dzieła to ogromne wyzwanie. Przy tak dużej rozpiętości stylów w ramach jednego spektaklu, znalezienie najlepszego sposobu na nadanie mu formy scenicznej zajmie trochę czasu. Na razie mamy do czynienia z dyskretną scenografią złożoną z licznych ram obrazów w przestrzeni „black box”. Ale królowe noszą skórę, szpilki i prezentują się niezwykle efektownie, co natychmiast przyciąga uwagę widzów. Śledzenie dalszego rozwoju tego projektu będzie fascynujące. Podobnie zresztą jak wypracowanie koncepcji na pozostałą część obsady i ich ruch sceniczny w takim środowisku. To projekt, któremu warto przyglądać się z dużą uwagą.

Więcej informacji na stronie www.marystuartthemusical.com

KIKI, THE QUEEN OF MONTPARNASSE, Drayton Arms Theatre Z kolei zupełnie inne spojrzenie na „arystokrację” oferuje brytyjska premiera tej uroczej, kameralnej produkcji. To swoista biografia w pigułce muźy bohemy z początku XX wieku, Alice Prin, która przybrała imię stanowiące tytuł spektaklu. Historia ta została z wdziękiem przeniesiona na francuską scenę przez Herve Devoldera i Milenę Marinelli (oboje są autorami libretta i tekstów piosenek, Devolder skomponował muzykę).

Mathilde Moulin, absolwentka kierunku produkcyjnego w Mountview, wraz z Danielem Cooperem podjęła się tłumaczenia i skracania tekstu, a reżyserię powierzono Jill Patterson (również absolwentce Mountview). To sprawnie zrealizowany monodram o dziewczynie z nizin, która odnosi sukces, by następnie stracić wszystko przez narkotyki i alkohol. Spektakl ma w sobie mnóstwo lekkiego czaru, a piosenki to zgrabne pastisze francuskich szlagierów z lat 20. i 30., choć momentami brakuje im w pełni własnego, unikalnego charakteru.