Prince’s Theatre otworzył swoje podwoje w 1884 roku, inaugurując działalność wznowieniem „The Palace of Truth”. Choć spektakle „Breaking a Butterfly” oraz „The School for Scandal” odniosły umiarkowany sukces, to dopiero opera komiczna „Dorothy” rozbiła bank, bijąc ówczesne rekordy sprzedaży biletów i budując renomę tego miejsca. Co ciekawe, zyski z tej produkcji były tak ogromne, że sfinansowano z nich budowę Lyric Theatre. Teatr, przemianowany na Prince of Wales Theatre na cześć przyszłego Edwarda VIII, kontynuował dobrą passę na początku XX wieku. Na afiszu gościły takie hity jak „Miss Hook of Holland” (1907), „The Rat” (1924 – debiut dramaturgiczny Ivora Novello), „Alibi” (1928) oraz „Encore les Dames” (1937). Fundusze zgromadzone dzięki tym ostatnim produkcjom pomogły sfinansować odbudowę gmachu po jego rozbiórce w 1937 roku. Nowoczesny, udoskonalony teatr zainaugurował działalność 27 października tego samego roku. Szybko wzbudził kontrowersje serią odważnych rewii, które trwały często do drugiej nad ranem (m.in. „Folies De Can-Can” z 1938 roku). Emocje wywołała także brytyjska premiera filmu Chaplina „Dyktator”, za którą właściciel teatru został ukarany grzywną. Lata powojenne to złota era rewii i programów typu variety, w których błyszczały takie gwiazdy jak Peter Sellers, Bob Hope, Benny Hill, Frankie Howerd czy duet Morecambe i Wise. Powrót do klasycznego dramatu nastąpił w 1959 roku wraz ze spektaklem „Świat Suzie Wong”, który zagrano aż 832 razy. W kolejnych dekadach scena ta stała się domem dla wielkich musicali, goszcząc takie tytuły jak „Funny Girl”, „Sweet Charity”, „Aspekty miłości”, „Mamma Mia!” oraz wielki hit prosto z Broadwayu – „The Book of Mormon”.