ELEŞTİRİ: All-Male Pirates Of Penzance, Wilton's Music Hall ✭✭✭✭

Julian Eaves, Sasha Regan'ın Wilton's Music Hall'daki Tüm Erkek Oyuncular Kadrosuyla Penzance Korsanları'nı (Pirates Of Penzance) Değerlendiriyor

The Pirates of Penzance

Wilton's Music Hall

26 Şubat 2019

4 Yıldız

Bilet Alın Southwark'taki Union Theatre'da, şimdiki ihtişamlı mekanından çok daha küçük bir sahnede prömiyerini yapmasından on yıl sonra; bu prodüksiyon Sasha Regan'ın çığır açan 'Tamamı Erkekler' kadrolu G&S serisinin ilk adımıydı. Bize günümüz dünyasından az çok izler taşıyan 'HMS Pinafore' ve 'Iolanthe' versiyonlarını kazandıran da bu serüvendi. Üçü arasında bu yapım, Robyn Wilson-Owen'ın dönem kostümlerine tül ağırlıklı bir dokunuş getiren tasarımlarıyla en 'geleneksel' görünüme sahip olanı gibi duruyor. Öte yandan Lizzie Gee'nin modern koreografisi, genç erkeklerden oluşan bu seçkin ekibin tüm gücünü ve enerjisini sahneye yansıtarak göz dolduruyor. Bu gençlerin tenor, bariton veya bas tonlarının yanı sıra çeşitli falseto aralıklarında şarkı söyleyebilmeleri ve bu hareketli koreografiyi başarıyla icra etmeleri, prodüksiyonun en büyük gücü. Bu yetenek, dekorun sadeliğini ve orkestra çukurunun boşluğunu görmezden gelmenizi sağlıyor. Ben Bull'un ışık tasarımı ise bu atmosferi sade ama hassas bir dokunuşla aydınlatıyor.

Ancak asıl yıldızlar ekip ve mekanın ta kendisi. Erkek topluluğunun oditoryumdan sahneye coşkulu girişiyle beraber, Gilbert ve Sullivan'ın her bir hecesini titiz bir netlikle telaffuz ederek sahneyi ele geçirmeleri (Müzik Direktörü Richard Baker'a piyanoda eşlik ettiği bu performanstaki ustalığı için teşekkürler) büyüleyici. Hemen ardından, 'hanımların' gösterişli ve cilveli girişi (ki bu durum, muhtemelen benzer bakış açılarına sahip orta ve ileri yaşlı seyirci kitlesinden bolca kahkaha topladı) ve ustalıkla sergilenen şarkı dizileriyle devam eden gösteri, finaldeki biraz hüzünlü kapanışa kadar tam bir performans şöleni sunuyor. Titizlikle işlenmiş detaylar, tutkuyla sergilenen harika bir gösteri izlemek isteyenleri mest edecektir.

Tom Senior, Frederic rolünde romantik ve vakur bir figür çiziyor (her ne kadar Regan, pek alışılmadık bir hatayla 'O is there not one maiden breast' parçasını komedi unsuru yapmayı seçerek finalin duygusal gücünü bir nebze zayıflatmış olsa da). Yine de Senior, etkileyici sesinden en iyi şekilde yararlandığı ve role kesinlikle yakıştığı kahramanca bir performans sergiliyor. Buna karşın, Tom Bales'in Mabel karakteri, ses aralığının (tessitura) yüksekliği nedeniyle zorlanıyor ve çoğu zaman zayıf, soluk bir tını veriyor. On yıl önce bu prodüksiyonun ilk Mabel'ı olan Alan Richardson'ın olağanüstü Ruth performansı düşünülürse; Bales'in selefiyle kıyaslanması pek de lehine sonuçlanmıyor.

Diğer taraftan, David McKechnie'nin Tümgeneral (Major-General) karakteri, G&S'in en zorlu metinlerini akıl almaz bir hızla ve zahmetsiz bir ustalıkla dile getirerek bizi kendine hayran bırakıyor. Aynı şekilde James Thackeray'in Korsan Kral'ı (Pirate King), rol için belki bir nebze genç görünse de oldukça ikna edici. Dominic Harbison (Isabel), Connor Hughes (Kate), Sam Kipling (Edith) ve Richard Russell Edwards (Connie) dörtlüsü ise izlediğimiz şeyin aslında maskülenlik kadar feminenlik hakkında da olduğunu hatırlatıyor. Regan'ın hakkını vermek gerek; türün pek çok klişesinden kaçınarak karakterlere, klasik temsillerde her zaman bulunmayan bir modernlik ve saygınlık katmış. Benjamin Vivian-Jones'un Samuel rolündeki dikkat çekici komedi performansını da unutmamalı. Kısacası kutlanacak çok şey var.

İkinci perde, ekibe yeni katılan Duncan Sandilands'in Polis Çavuşu (Sergeant of Police) karakteriyle bizleri selamlıyor; Sandilands ve çok yönlü koro üyeleri polislere dönüşürken oldukça eğleniyorlar. Gee'nin her zamanki gibi büyüleyici ve akıcı{