ELEŞTİRİ: Bananaman, Southwark Playhouse ✭✭✭

Bananaman müzikalinin oyuncu kadrosu Bananaman

Southwark Playhouse,

4 Ocak 2017

3 Yıldız

Bilet Alın

Çizgi romanlardan bir müzikal tiyatro canavarı yaratma çabalarına defalarca şahit olduk, ancak sonuçlar neredeyse hiçbir zaman beklenen etkiyi yaratmıyor.  Türün (neredeyse) tamamen başarılı tek örneği muhtemelen 'Annie'dir; o da kuşkusuz çoğu çizgi romanın aksine güçlü ve net bir ana hikayeye sahip olmanın avantajını kullanıyor.  Öyleyken bile, o enfes partisyonunun kıvrak cazibesiyle kıyaslandığında metinde belirgin bir hantallık hissedilir.

1980'lerde çıkan ancak önyargıları ve stereotipleriyle sanki otuz yıl daha öncesinden, toplumsal hafızanın tozlu raflarından fırlamış gibi duran bu modern karışım, kıyaslandığında çok daha tekinsiz bir zeminde ilerliyor.  Hal böyleyken, insanın aklına neden böylesi bir hikayeyi müzikale dönüştürmek için yıllarca emek verilir sorusu geliyor.  Bu yapımın her şeyinden sorumlu olan Leon Parris, belli ki konusuna tutkuyla bağlı; yönetmen Mark Perry ise program kitapçığında orijinal çizgi romanlardan aldığı o 'sıcak ve samimi hissi' yeniden yaratmayı amaçladığını belirtiyor.  Güzel bir amaç elbet, ama bu mutlaka 'dramatik' bir sonuç doğurur mu?  Geçen seneki 'From Page To Stage' festivalinde, samimi Tristan Bates Theatre'da seyirciyle buluştuğunda, bu yarı sahnelenmiş okuma tiyatrosu biraz uzun ama oldukça eğlenceliydi.  O zamandan beri eser üzerinde çok 'çalışıldığını' anlıyoruz.  Ne yazık ki bu süreçte hikayenin enerjisi ve ışıltısı biraz sönmüş gibi duruyor.

Southwark'taki bu sahnelemenin sonuçlarına bakınca, işin buraya nasıl vardığını merak etmemek elde değil. Tek bir elden çıkan bu eserde yazar, yayınlanmış materyallere akılda kalan birkaç melodi eklemiş.  Parris yetenekli bir isim.  Oyundan çıktığınızda o yükselen arpejli ana şarkıyı mırıldanmamanız imkansız çünkü sürekli ve ısrarlı bir şekilde tekrarlanıyor.  Ancak, Alan Berry'nin titiz müzik direktörlüğü, yoğun orkestrasyonu ve zaman zaman karmaşıklaşan vokal düzenlemelerine rağmen şarkılar birer motiften ziyade reklam cıngılı tadında kalıyor.  Bu arada, bolca kullanılan şarkı sözleri şovun başındaki temel anlatı yükünü sırtlıyor; ancak bu durum, oyuncular doğrudan seyirciye döndüğünde, seyircinin üçte birinin yan taraflarda oturduğu düzende ve iki sesin birbiriyle uyum içinde değil de birbirini bastırarak (müzik direktörü Mal Hall ve ses tasarımcısı Andrew Johnson'ın yönettiği gürültülü orkestraya karşı) şarkı söylemesiyle sorunlu bir hal alıyor.  Elbette yönetmen Perry’nin tercihi olan bu durum pek de yardımcı olmuyor: Karakterlerin kim olduğu, nereden geldikleri ve neden bunları yaptıkları netleşmeyince oyunun akıcılığı zedeleniyor.  Bu büyük bir kayıp çünkü metnin bir kısmı gerçekten çok komik.  Ne yazık ki şakaların zamanlaması doğru yapılamamış; ardı ardına geliyorlar ama hiçbir zaman net ve anlaşılır bir 'tavır' sergileyemiyorlar.

Bananaman'da Carl Mulaney (General Blight) ve Marc Pickering (Dr Gloom)

Bu eksiklikler, çok isabetli seçilmiş ve yetenekli oyuncu kadrosunun suçu değil.  Bu şov (Tristan Bates’te olduğu gibi) kesinlikle kötü adamın şovu; Marc Pickering, Doctor Gloom rolüyle ustalıkla öne çıkıyor.  Matthew McKenna, başrol karakterinin yüksek özellikli kostümüyle tasarım bütçesinin çoğunu yemiş görünüyor (Mike Leopold'un parlak ve neşeli dünyası ile kısa sahneler sorunsuzca birbirine bağlanıyor): Mükemmel gelişmiş fiziğiyle son derece maço bir figür çiziyor, öyle ki DC süper kahraman parodisi yapma amacı biraz kayboluyor; bunun yerine, o türün pek çok karakteri gibi homo-erotik bir fantezi figürüne dönüşüyor.  Dönüşüm aracının bir muz yemek olduğu bir oyunda, bu varlığın hangi zengin ve tuhaf hayal dünyasından çıktığını merak etmemek zor.

Bu çarpıcı sarı-mavi figürün etrafında çok daha sıradan karakterler dönüyor.  Sarı meyve meraklısı, hayal gücü fakiri bir isme sahip çocuk Eric Wimp rolünde Mark Newnham var; kıllı bacakları tamamen yetişkin olduğunu gösterse de annesi rolündeki Lizzii Hills onu doğuracak yaşta görünmüyor; yine de Hills, kendisine sunulan bu korkunç ve cinsiyetçi karikatür rolü büyük bir başarıyla canlandırıyor.  Jodie Jacobs, enerjik bir performansla Crow rolünde eşlik ediyor.  Bunlar kahkaha garantili harika oyuncular, ancak bir türlü havalanmayı reddeden bir şeyi uçurmak için sürekli çok fazla çaba harcıyorlar.  Emma Roulston, Fiona rolünde vokal olarak etkileyici bir performans sergiliyor ve kendi çapında heyecan verici; ancak materyal onun yeteneğinin hakkını vermiyor.  Carl Mullaney (General Blight), T J Lloyd (Chief O'Reilly), Brian Gilligan (Mad Magician) ve topluluktaki Chris McGuigan ile Amy Perry, çizgi roman tarzına uygun sağlam performanslar ortaya koyuyorlar.  Şovun sakarlık sahneleri en iyi çalışan kısımları; aptalca düşüşler ve komik hareketler gerçekten keyifli.  Grant Murphy imzalı danslar ise onun en iyi kalitesini pek yansıtmıyor.  Sahnenin genel aydınlatmasının Mike Robertson tarafından oldukça iyi yapıldığını söyleyebiliriz.

Yine de genel toplamda oyun bir türlü dengesini bulamıyor.  Basit bir şekilde eğlenmek mümkün olsa da bu durum, eserin asıl zekice ve yaratıcı yönlerini gölgeliyor; teslim olmak istediğiniz o tat bir türlü netleşmiyor ve ulaşılamaz kalıyor.  Çocuklar bir nebze eğlenecektir, siz de esprilerden keyif alabilirsiniz ama muhtemelen uzun süre hatırlayacağınız bir tatil dönemi oyunu olmayacak.

20 Ocak 2018'e kadar

BANANAMAN İÇİN BİLET ALIN

Bananaman prodüksiyon fotoğraflarını görüntüle