ELEŞTİRİ: John and Jen, Union Theatre ✭✭✭✭

John and Jen

Union Theatre

12 Eylül 2016

4 Yıldız

Bilet Al

Amerikalıların hissiyata ihtiyacı vardır. Bu, Amerikan dramalarıyla ilgili sıkça dile getirilen bir gerçek ve Amerikan tiyatro, TV veya film yapımlarının, hayata karşı daha ironik, hatta daha sert bir yaklaşımın hakim olduğu Birleşik Krallık pazarına transferini karmaşıklaştıran bir faktördür. Bu durum, Andrew Lippa ve Tom Greenwald'un iki kişilik müzikalinin Union Theatre'da gerçekleşen 6 günlük konuk oyununa verilen tepkilerde de kendini gösteriyor. Liverpool merkezli yaratıcı genç topluluk MOD Theatricals, bu zarif ve zekice yazılmış oda müzikalini akıllıca ve duyarlı bir prodüksiyonla sahneye taşımış. James Lacy ve Sharon Byatt, Sam Donovan'ın esnek ve sürükleyici yönetimindeki (MOD'un ilk 'tam ölçekli' müzikali) başrolleri daha önce de canlandırmışlardı: Oyun bu yılın Mayıs ayında, şu an geçici olarak mekansız kalan Lantern Theatre'da sahnelenmişti ve ekibin büyük bir kısmı bu transfer için bir arada kalmış.

Lacy ve Byatt birbirleriyle harika bir uyum yakalamışlar ve izlemesi başlı başına bir keyif olan bir senkronizasyonla oynuyorlar. Lacy, Union'daki pek çok çalışması da dahil olmak üzere mükemmel bir özgeçmişe ve güçlü bir sese sahip yetenekli bir aktör; Byatt ise West End tecrübesi de dahil olmak üzere son derece deneyimli, kusursuz derecede net ve ince bir üsluba sahip. Donovan'ın geçmişi temel olarak düz tiyatroya dayanıyor ve bu esere de bir drama olarak yaklaşmış; ancak metindeki 'şov dünyası' anlarından açıkça keyif alıyor. Prodüksiyonun zirve noktası, başrollerin rollerinden ve onları klostrofobik bir şekilde çevreleyen (hatta hapseden) evlerinden dışarı çıkarak daha geniş bir hayal gücüyle farklı roller üstlendikleri parodi TV reality sohbet programı sahnesi.

Bu durum, yazarların eserin içindeki potansiyeli tam olarak değerlendiremediklerini düşündürüyor: Karakterler hikayelerini 'oynayabildiklerinde' ve seyirci onlara ne olduğunu fiziksel olarak 'gördüğünde', hayatlarıyla güçlü bir bağ kuruluyor. Diğer taraftan, bize başka yerlerde gerçekleşen ve hiç tanışmadığımız diğer insanları içeren olaylar anlatıldığında, dramatik etki zayıflıyor. Oyunun büyük bir kısmı, bu eserde olduğu gibi, hikayeyi büyük ölçüde ikinci elden anlatmaya ayrıldığında, salondaki duygusal atmosfer genellikle düşüyor. Donovan her sahneye elinden geldiğince spesifik ve aktif bir dinamizm katmaya çalışıyor, ancak temel olarak statik olan durumlardan aksiyon çıkarmaya çalıştığı pek çok an var.

Buna bir de Lippa'nın müzikleri ve Greenwald'un şarkı sözleri ekleniyor (metin yazarlığı kredisini paylaşıyorlar). Her ikisi de parlak, keskin, güçlü karakterize edilmiş ve duygusal olarak ifade dolu olabiliyor. Aynı şekilde, dramanın tüm yükünü omuzlamak zorunda kalan iki oyuncuya pek de yardımcı olmayan, geleneksel armonik ve ritmik kalıplara hapsolmuş, sıradan ifadelerin yer aldığı uzun bölümler de mevcut. James ve Sharon'ın başarısı, ellerindeki malzemenin işlerini her zaman kolaylaştırmamasına rağmen, seyirciyi John ve Jen'e bu kadar içtenlikle bağlayabilmelerinden geliyor.

Ayrıca sahne arkasındaki ekipten de harika bir destek alıyorlar: Müzik direktörü George Francis, olağanüstü yetenekli; 16 yaşında okuldan sadece A Level dereceleriyle ayrılıp mesleği tamamen iş başında öğrenmiş olması bunu daha da dikkat çekici kılıyor. Üçlüsü oyun boyunca harika çaldı ve Thomas Evans'ın Union'da alışılmadık bir şekilde kullandığı ses güçlendirme sistemi sayesinde iki oyuncunun ses dinamiklerinin net bir şekilde duyulmasını sağladı. Sean Gibbons gerçekçi dekor ve kostüm tasarımıyla, Oliver Bush ise görkemli ışık tasarımıyla öne çıkıyor.

MOD Theatricals, Londra'daki ilk ziyaretlerinde kendilerini hayranlık uyandıracak derecede kanıtladılar. Gelecekte isimlerini daha sık duyacağımızdan eminim. Bu yüzden onları takipte kalın ve isimlerini gördüğünüzde hiç düşünmeyin, hemen yerinizi ayırtın!

UNION THEATRE HAKKINDA DAHA FAZLASINI ÖĞRENİN