ELEŞTİRİ: Moll Flanders, Mercury Theatre Colchester ✭✭✭

Paul T Davies, Colchester Mercury Theatre'da sahnelenen Daniel Defoe imzalı Moll Flanders'ı inceledi.

Moll Flanders.

Mercury Theatre, Colchester

3/10/18

3 Yıldız

Hemen Bilet Alın Yönetmen Ryan McBryde, bu yıl başında Mercury'de sergilenen ve besteci Gus Gowland'a birkaç hafta önce Stage Debut ödülünü kazandıran yeni Britanya müzikali Pieces of String ile büyük bir başarı yakalamıştı. Yönetmenlikteki ustalığı burada da kendini gösteriyor; Daniel Defoe’nun klasik romanına Nick Perry tarafından getirilen bu "sadık olmayan" uyarlamayı hızlı, canlı ve hareketli bir prodüksiyona dönüştürmüş. Pieces of String'in o kusursuz zirvelerine ulaşmasını beklemek belki biraz fazla iyimserlik olurdu, ancak yine de karşımızda son derece yetenekli bir kadro tarafından sergilenen, oldukça keyifli bir akşam var.

Defoe, Robinson Crusoe'nun başarısını devam ettirmekte zorlandığı bir dönemde; yoksulluğun içine doğan, ailesi tarafından terk edilen, Colchester'da bir yetimhanede büyüyen (ki bu durum hikayeye hoş bir yerel doku katıyor), defalarca evlenen, hırsızlık ve fahişelik yapan, çok eşli ve kazara kardeşiyle evlenen Moll Flanders hikayesi için ilham bulur. Anlatı güçlü bir yapıya sahip ve hikaye son derece net bir şekilde aktarılıyor; bu yüzden Moll'un öyküsüne dair önceden bir bilgi sahibi olmanıza gerek yok. İlk büyük alkışı sahne tasarımcısı Gabriella Slade hak ediyor; Mercury'de gördüğüm en iyi setlerden birini yaratmış: Fonksiyonel, çoklu mekanlara izin veren ve mükemmel bir akış sağlayan bu tasarımı; harika kostümler, ışık ve ses düzeni tamamlıyor. Olağanüstü oyuncu kadrosu için adeta mükemmel bir oyun alanı kurulmuş.

Eva-Jane Willis, Moll rolünde mükemmel; gerektiğinde arsız ve müstehcen, ancak Moll'un savunmasızlığını vurgulamada da bir o kadar başarılı; özellikle de nefret ettiği türden bir hırsıza dönüştüğünde içindeki öznefret güzel bir şekilde ifade ediliyor. Defoe rolündeki Bill Champion, tüm oyun boyunca seyirciyle bağ kuran, hikaye ile yazma ve yaratıcılık süreci üzerine kinayeli gözlemleriyle dördüncü duvarı büyük bir cazibeyle yıkan, oldukça etkili bir anlatıcı. Ansambl kadrosu harika, çeşitli karakterleri büyük bir rahatlıkla canlandırıyorlar; Annie Wensak, tatlı Dadı'dan tekinsiz Mother Midnight'a kadar farklı "Anne" rollerinde özellikle başarılı. Mark Peachey pek çok farklı rolde parlıyor, Dan Bottomley özellikle haydut Jemmy rolünde müthiş enerjik. Tüm kadro istedikleri enstrümanı zahmetsizce çalabiliyor gibi görünüyor ve özellikle derin Güney gospel parçalarındaki vokaller büyüleyici.

Benim için prodüksiyonun zayıf noktası ise müzikal numaralar. Hamilton'ın çağdaş müzik ve tarih karışımıyla müzikal tiyatro dünyasını sarsmasından bu yana, yeni müzikaller bu rock opera tarzını daha fazla benimser oldu. (Six, VIII. Henry'nin altı karısının hayatını bir kız grubu tarzında ele alıyor; Wasted ise aynı yaklaşımı Bronte kardeşler için uyguluyor.) Burada ise Moll Flanders'ın bir ayağı daha geleneksel müzikal tarzında, diğer ayağı ise daha modern rock tarzında; bu yüzden We Are Family, Fever ve az önce bahsettiğim Gospel gibi parçaları bir arada duyuyorsunuz. Bana kalırsa oyun iki arada bir derede kalmış; her iki yönden birine atılacak daha cesur bir adım, şovu gerçekten öne çıkarabilir ve odağı netleştirebilirdi. Modern sokak ağzı ve söylemler kullanılmış, ben şahsen rock opera ve steampunk tarzının tam anlamıyla kucaklanmasını isterdim. Sevdiğim o edepsiz, şuh havaya sahip bir oyun bu, ancak bazen -özellikle ilk yarıda- bu durum pandomim (panto) sınırlarına dayanıyor; ayrıca anneler ve annelik teması daha vurucu bir derinlikle işlenebilirdi.

Bununla birlikte, ekip o kadar uyumlu çalışıyor ki zaman su gibi akıp gidiyor; izlemesi keyifli bir yapım ortaya çıkmış. Oyun oturdukça, hiç şüphesiz seyirciyi en çok memnun eden işlerden biri haline gelecektir. Bu Moll ile bu epik yolculuğa çıkmaya değer; Mercury'yi de bu cesur programlamasından dolayı tebrik etmek gerek.

MOLL FLANDERS İÇİN ŞİMDİ BİLET ALIN

Fotoğraflar: Scott Rylander