ELEŞTİRİ: Nutcracker The Musical, Pleasance Theatre ✭✭✭

Maria Coyne ve Peter Nash, Fındıkkıran Müzikali'nde. Fındıkkıran! Müzikali

Pleasance Tiyatrosu

9 Aralık

3 Yıldız

Bilet Alın

Noel ruhunun dört bir yanı sardığı bu günlerde, Fındıkkıran hikâyesi hala o sıcacık bayram ışıltısını hissettirmeyi başarıyor. Çaykovski’nin eseri, tüm zamanların en çok sahnelenen bale yapıtlarından biri ve müziği, televizyon şovlarından filmlere ve video oyunlarına kadar popüler kültürün ayrılmaz bir parçası haline gelmiş durumda.

Nancy Holson’ın bu eseri bir müzikale dönüştürme çabası, orijinal bestelerin ihtişamı göz önüne alındığında oldukça cesur bir girişim. Gösteri genel hatlarıyla orijinal olay örgüsüne sadık kalıyor; Herr Stahlbaum ve eşi Noel’i çocukları Marie ve Fritz ile kutlarken, gizemli Dr. Drosselmeyer ansızın çıkagelir. Çocukları özel hediyeleriyle eğlendirir; bunlardan biri de Marie’ye verilen ve canlanarak kralların, kraliçelerin ve tuhaf fantezi dünyalarının hikâyesini anlatan bir Fındıkkıran’dır.

Oyunun metni, dramadan panto tarzı (geleneksel İngiliz Noel tiyatrosu) tekrarlayan şakşakçılığa savrulan yapısıyla kafa karıştırıcıydı. Orijinal materyale sadık kalındığı anlar çok daha ilgi çekiciyken, eklenen yeni unsurlar maalesef aynı etkiyi yaratmıyor. Müzik, söz ve koreografinin doğal bir uyumla birleştiği ünlü Şekerleme Perisi (Sugar Plum Fairy) sahnesi, açık ara gecenin en iyi anıydı.

Bunun dışında şarkı sözleri işlevsel olsa da hedefi vurmakta zorlanıyordu; ilk yarıdaki Royal Banquet şarkısı o kadar hızlı bir tempoya sahipti ki tek bir kelimeyi bile ayırt etmek mümkün olmadı. Böylesine etkileyici bir müziğe eşlik ederken gerçek bir lirik deha gerekirken, bu seviyeye sadece nadiren ulaşılabildi. Bu başarı da genellikle müziğin ön plana çıktığı solo bölümlerde görüldü; özellikle ilk yarıda bazı toplu performanslar karmaşık ve hantal bir hal aldı.

Kris Webb, Fındıkkıran Müzikali'nde

Yapımdaki vokal yetenek dağılımı oldukça dengesizdi; oyuncular arasındaki uçurum, oyuncu seçimi konusunda soru işaretleri yaratıyor. Sanatçılar sık sık vokal aralıklarının dışındaki parçaları seslendiriyor gibiydi. Kendi payının zorluklarıyla mücadele ediyormuş gibi görünen Kris Webb'in (Drosselmeir) sahnede en çok vokal süresine sahip olması, öte yandan mükemmel bir soprano sese sahip olan Leigh Rhianon Coggins'e tek bir solo dışında çoğunlukla sadece geri vokal armonileri verilmiş olması hayli şaşırtıcıydı.

Land of the Sweets (temelde Şekerleme Perisi bölümü) parçasındaki muazzam performansı, sahnedeki aksiyonun müziğin kalitesine yaklaştığı nadir anlardan biriydi. Maria Coyne da Marie rolünde harikaydı; doğal oyunculuk yeteneğiyle güçlü bir sesi birleştiriyordu. Bunların dışında kadronun oyunculuğu iyiydi ancak vokal dengesi tam olarak kurulamamıştı; cinsiyet ayrımı yapmak gibi olmasın ama kadın sesleri genellikle erkek meslektaşlarına göre çok daha güçlü ve net tınlıyordu.

Sahne tasarımı iddialı ve etkileyiciydi; Sefiller (Les Mis) tarzı döner sahne kullanımı ve özellikle yaratıcı bir şekilde tasarlanmış fil gibi aksesuarların samimi bir çekiciliği vardı. Eleanor Field’ın sihirli bir tasarım yelpazesine sahip kostümleri ise dikkat çekici ve renkliydi. Gece boyunca birkaç ses sorunu yaşandı ve bazı kısımlar yeterince prova edilmemiş hissi veriyordu; umuyoruz ki gösterimler devam ettikçe bu pürüzler giderilecektir.

Fındıkkıran! Müzikali, ulaşmak istediği şeyi tam olarak yakalayamasa da takdire şayan bir çaba. Bir panto kadar komik ya da gerçek bir drama kadar sürükleyici değil; ancak yine de insanın yüzünde bir gülümseme bırakacak kadar Noel büyüsü barındırıyor.

Fındıkkıran Müzikali, 3 Ocak 2016 tarihine kadar Pleasance Tiyatrosu'nda sahnelenmeye devam ediyor.