RECENSIE: Nutcracker The Musical, Pleasance Theatre ✭✭✭

Maria Coyne en Peter Nash in Nutcracker the Musical. Nutcracker! The Musical

Pleasance Theatre

9 december

3 sterren

Bestel tickets

Zelfs in een tijd waarin de gemiddelde persoon al ontelbare kerstkransjes en oliebollen achter de kiezen heeft, weet De Notenkraker nog steeds een heerlijke, feestelijke sfeer op te roepen. De compositie van Tsjaikovski behoort tot de meest opgevoerde balletten aller tijden en de muziek is een integraal onderdeel geworden van onze popcultuur, terugkerend in talloze tv-series, films en games.

Nancy Holson's poging om van dit stuk een musical te maken is, gezien de grootsheid van de originele partituur, dan ook uiterst gedurfd. De voorstelling houdt grotendeels vast aan het oorspronkelijke plot: de heer en mevrouw Stahlbaum vieren kerst met hun kinderen, Marie en Fritz. Plotseling verschijnt de mysterieuze dr. Drosselmeyer die de kinderen vermaakt met zijn bijzondere geschenken, waaronder een notenkraker voor Marie. Deze komt tot leven en vertelt een verhaal vol koningen, koninginnen en wonderlijke fantasiewerelden.

Het script was echter een vreemd allegaartje, wankelend tussen serieus drama en de flauwe, repetitieve humor die we kennen uit de traditionele Britse kerstpanto. De voorstelling was op haar best wanneer ze trouw bleef aan het bronmateriaal; de nieuw toegevoegde elementen waren aanzienlijk minder pakkend. De absolute uitschieter was de beroemde scène met de Suikerboonfee (Sugar Plum Fairy), waar muziek, tekst en choreografie op volkomen natuurlijke wijze samensmolten.

Los hiervan waren de songteksten degelijk, maar zelden echt treffend. Het nummer 'Royal Banquet' in de eerste akte werd begeleid door zulke snelle muziek dat er geen enkel woord van te verstaan was. Wanneer je zulk meeslepende muziek van teksten wilt voorzien, is lyrische genialiteit vereist, en dat niveau werd slechts zelden gehaald. Dit lukte vooral tijdens de solo's waarbij de muziek de boventoon voerde; sommige ensemble-nummers werden verwarrend en log, zeker voor de pauze.

Kris Webb in Nutcracker The Musical

De vocale kwaliteiten binnen de cast waren behoorlijk wisselend, wat vragen oproept over de casting; artiesten leken regelmatig buiten hun stembereik te moeten zingen. Het was opvallend dat Kris Webb als Drosselmeir (die hoorbaar worstelde met de eisen van zijn rol) de meeste zangtijd kreeg, terwijl Leigh Rhianon Coggins, die over een uitstekende sopraan beschikt, het grotendeels moest doen met achtergrondharmonieën, op één flinke solo na.

Haar prachtig gezongen versie van Land of the Sweets was een van de zeldzame momenten waarop het spel op het toneel de muziek eer aandeed. Ook Maria Coyne was fantastisch als Marie; ze toonde een natuurlijk acteertalent en een krachtige stem. Voor de rest werd er prima geacteerd, maar de stemmencombinaties kwamen nooit helemaal uit de verf. Zonder in genderclichés te willen vervallen: de dames waren vocaal over het algemeen sterker en zuiverder dan hun mannelijke tegenspelers.

De enscenering was ambitieus en effectief, met een draaitoneel à la Les Mis en een zekere 'rough and ready' charme wat betreft de rekwisieten (met de vindingrijke olifant als hoogtepunt). De kostuums van Eleanor Field waren opmerkelijk, kleurrijk en vormden een magisch schouwspel. Er waren gedurende de avond wat geluidsproblemen en sommige scènes voelden nog onvoldoende gerepeteerd; hopelijk wordt de productie gaandeweg de speelperiode strakker.

Nutcracker! The Musical is een dappere poging die echter net niet helemaal waarmaakt wat het beoogt. Het is niet grappig genoeg voor een panto en niet meeslepend genoeg voor een echt drama. Desondanks bevat de show voldoende kerstmagie voor een glimlach op het gezicht.

Nutcracker The Musical is tot en met 3 januari 2016 te zien in het Pleasance Theatre