ELEŞTİRİ: Spy Plays, Above The Stag Theatre Vauxhall ✭✭

Julian Eaves, Londra Vauxhall'daki Above The Stag Theatre'da sahnelenen Spy Plays'i inceliyor.

Spy Plays

Above The Stag,

28 Şubat 2020

2 Yıldız

BİLET AYIRT

Yıllar önce Alan Bennett, 'An Englishman Abroad' adlı televizyon oyunuyla büyük bir başarı yakalamıştı; daha sonra benzer bir konudaki başka bir oda oyunuyla eşleştirerek bu eseri tiyatroya uyarlamaya çalışsa da orijinalinin başarısını tam olarak yakalayamadı. İlk oyun, üstünlüğün kimde olduğu veya etkileşimlerinin sonucunun ne olacağı asla belli olmayan, büyüleyici ve nev-i şahsına münhasır karakterlerden besleniyor. Diğeri ise tam olarak varacağını bildiğimiz noktada durmadan önce sadece kendi etrafında dönüp duruyor. Bennett gibi bir ismin bile kendi başarısını tekrarlamakta zorlanması, diğer oyun yazarları için bir uyarı niteliğinde olmalı. Bu durumdan yılmayan David Thame, talihsiz gizli eşcinsel karakterlerin yer aldığı bu tek perdelik oyunları sunmaya soyunuyor. Karakterlerden biri, serseri bir tip tarafından öldürülen 1950'ler Macaristan mültecisi; diğeri ise yakın zamanda cesedi dairesinde bir spor çantasının içinde fermuarlanmış halde bulunan şu meşhur MI5 ajanı: Oyunda MI5 hikayesi için bir o kadar sevimsiz bir ziyaretçi kurgulanmış. Ancak yazarın temel sorunu, karakterlerin insan olarak pek ilgi çekici olmaması - ya da onları ilgi çekici kılmanın bir yolunu bulamamış olması - ve hiçbirinin sempatik görünmek için çaba sarf etmemesi. Karşılaşmalarının sonucu baştan belli ve sahne aksiyonu bu gidişatı nadiren sorgulatıyor. Hal böyleyken dramayı sürükleyici kılmak nasıl mümkün olabilir?

Thame zaman zaman 'The Ruffian On The Stair' tarzı groteskliğe saptığında veya 'Christie In Love'daki Brentonvari bir şekilde suçlu zihnine daldığında, dramatik açıdan ilgi çekici anlar yakalıyor: Ancak bu anlık parıltılar, aksi takdirde dümdüz ve sıkıcı olan bu durum tasvirlerini aydınlatmaya yetmiyor. Oyunun yönetmenliğini Peter Darney üstleniyor (ilk oyun olan 'London/Budapest'te Julie Addy yardımcı yönetmen). Sean Browne'un karakterlerinin yer aldığı sahneler - ki tüm etkinliğin en iyi bölümleri bunlar - diğer her şeyden son derece farklı ve bu bilinçli bir tercih. Yapımcıların deyimiyle 'vezin dışı' olan bu bölümler, farklı bir üslupla yönetilip oynanmış ki bu eleştirmen bu bölümleri oldukça ilgi çekici ve sürükleyici buldu. Diğer kısımlarda ise çoğunlukla sabit, soğuk ve 'nötr' bir tavır sergilenmiş; bu da bende tüm yapıma karşı hiçbir duygu uyandırmayan, mesafeli bir his bıraktı.

Oyuncu kadrosunda Max Rinehart, zorlayıcı derecede uzun ve tekdüze rolleri başarıyla ezberlemiş; ancak ne yazık ki bu roller derinlik veya çeşitlilik açısından ona pek bir şey katmıyor. Karşısında ise Guy Warren-Thomas, son derece sevimsiz iki 'kurbanı' canlandırmak gibi nankör bir görevi üstleniyor: Metin onu o kadar soğuk, sığ ve kibirli kılıyor ki içindeki bulunduğu tehlikeyi göremiyor. Ancak Sean Browne, ilk oyunda en az dört yan rolde parladığında sahne canlanıyor: Browne'un sahnelerindeki yazım ekonomisi, Thame'in bu tür yoğunlaşmış ve nereye varacağı hemen belli olmayan karşılaşmaları yazmakta daha usta olduğunu gösteriyor. Bu arada, Boo Williams'ın tablo gibi güzel set tasarımının, Jack Wills'in başarılı ışıklandırmasının ve Nicola Chang'in kasvetli sesleri ustaca kullanımının tadını çıkarabilirsiniz.

Şüphesiz bu oyun belirli bir niş izleyici kitlesine hitap edecektir ve belki de bu, tiyatronun toplumsal misyonuyla tamamen örtüşüyordur. Eğer öyleyse hedefe ulaşılmış demektir. Ancak daha geniş kapsamlı ve kapsayıcı bir şeyler arıyorsanız, bu deneyimi biraz sinir bozucu bulabilirsiniz.

29 Mart 2020 tarihine kadar