ELEŞTİRİ: Strange Fruit, Bush Theatre ✭✭✭

Mark Ludmon, Nancy Medina yönetmenliğinde Bush Theatre'da sahnelenen Caryl Phillips imzalı Strange Fruit oyununu inceliyor.

Strange Fruit'te Tok Stephen (Alvin) ve Debra Michaels (vernice). Fotoğraf: Helen Murray Strange Fruit Bush Theatre, Londra

Üç yıldız

Bilet Al

Geçtiğimiz yıl Bush Theatre, Winsome Pinnock’un 1987 tarihli muazzam oyunu Leave Taking’in başarılı bir prodüksiyonuyla bizi buluşturmuş; Karayip kökenli Londralı bir ailenin iki nesil arasındaki deneyimlerini gözler önüne sermişti. Britanyalı siyahi oyun yazarlarının eserlerini onurlandıran “Bayrağı Devretmek” (Passing the Baton) serisinin bir parçası olarak, şimdi de Caryl Phillips’in ilk kez 1980’de sahnelenen Strange Fruit oyunu izleyiciyle buluşuyor. Oyun, Karayipler'den kopup gelen siyahi bir Britanyalı ailedeki kuşak çatışmasına odaklanıyor; ancak bazı parlak anlarına rağmen, ele aldığı konunun gerektirdiği sarsıcı etkiden genel anlamda biraz uzak kalıyor.

Oyunun adı, 1960’lara kadar binlerce siyahi Amerikalının vahşice katledildiği ABD’nin güneyindeki linç olaylarını anlatan Billie Holiday’in o meşhur şarkısını akla getiriyor. Hikaye İngiltere’de geçiyor (aksanlardan anlaşıldığı kadarıyla muhtemelen Londra) ve 19 yıl önce Batı Hint Adaları'ndan ayrılan Vivian ile iki oğlu Errol ve Alvin’in hayatları üzerindeki ırkçılık ve ayrımcılığın etkilerini gözler önüne seriyor. Artık birer yetişkin olan iki oğul bu duruma radikalleşerek tepki verirken, anneleri 1970'ler Britanya’sında siyahi bir kadın olarak yaşamanın gerçekleriyle yüzleşmekten ısrarla kaçınıyor. Yan komşusu ve en yakın arkadaşı Vernice’in ise, nedensiz bir şekilde kendisiyle konuşmayı bırakan genç kızı Charmaine ile kendi dertleri var.

Strange Fruit'te Jonathan Ajayi (Errol) ve Tok Stephen (Alvin). Fotoğraf: Helen Murray

İletişim, oyunun kalbinde yer alıyor. En etkileyici sahnelerden birinde Vivian, çocuklarına asla anlatmak istemediği İngiltere'deki ırkçılık deneyimlerini dokunaklı bir şekilde ifşa ediyor. Geçmişi konuşmayı reddetmesi, oğullarının annelerinin neler çektiğine ve ne kadar "bitkin" düştüğüne dair hiçbir fikir sahibi olmamasına yol açarken, benzer şekilde Vivian da çocuklarının hissettiği öfke ve hayal kırıklığını anlamıyor. Rakie Ayala tarafından uysal bir mesafeyle canlandırılan karakter, sessizlik stratejisinin ne kadar yanlış olduğu ortaya çıktıkça çatlamaya başlıyor.

21 yaşındaki Errol rolündeki Jonathan Ajayi, kimliği konusundaki karmaşık hisleri ve ırkı nedeniyle her an saldırı riski altında olduğu bir ülkede yolunu bulmaya çalışırken, alçak sesli hallerinden şiddetli öfke patlamalarına ustalıkla geçiyor. Tilly Steele, Errol’a duyduğu aşk uğruna okyanusları aşmaya hazır, zorlu aile hayatı nedeniyle hırpalanmış beyaz kız arkadaşı Shelley rolünde mükemmel. Debra Michaels, meraklı ama destekleyici Vernice rolüyle oyuna harika komedi anları katarken, Tok Stephen, yıkılan umutları ve hayalleriyle yüzleşmek zorunda kalan ağabey Alvin performansı ile parlıyor.

Strange Fruit'te Jonathan Ajayi (Errol) ve Tilly Steele (Shelley). Fotoğraf: Helen Murray

Nancy Medina tarafından yönetilen bu yapım, ara dahil üç saatlik süresiyle daha sıkı bir kurgudan faydalanabilecek olsa da güçlü bir yeniden sahneleme. Max Johns imzalı minimal dekor, tüm aksiyonun geçtiği Vivian'ın oturma odasını simgeleyen ve 1970'ler tarzı derin tüylü bir halıyla kaplı sahneyle atmosferi tamamlıyor. (Johns ayrıca Bush Theatre’ın fuayesinde Karayip kökenli Britanyalı bir ailenin oturma odasının daha gerçekçi bir versiyonunu oluşturmuş.) Unutulmaz karakterleri ve duygusal gücüyle Strange Fruit, insanların hayatta kalmak için sığındığı sırların ve yalanların yavaş yavaş çözülmesiyle izleyiciyi sürükleyen, asla sıkıcı olmayan bir eser.

27 Temmuz 2019 tarihine kadar sahnede

STRANGE FRUIT İÇİN BİLET ALIN