ELEŞTİRİ: The Sorcerer’s Apprentice, Southwark Playhouse Online

Ray Rackham, Southwark Playhouse'da kaydedilen ve şu anda çevrimiçi olarak izlenebilen yeni müzikal Sihirbazın Çırağı'nı (The Sorcerer's Apprentice) inceliyor.

Soldan sağa, ön: Vicki Lee Taylor, Marc Pickering (Fabian Lydekker), Kayleigh Thadani. Soldan sağa, arka: Tom Bales ve Ryan Pidgen. Fotoğraf: Geraint Lewis The Sorcerer's Apprentice - Yeni Bir Müzikal

Southwark Playhouse - Çevrimiçi yayında

3 Yıldız

Şimdi İzle

Kuzey Işıkları'nın fonunda geçen ve ilerleme tutkusu ile beklenmedik sonuçların yarattığı ikilem arasındaki çatışmayı ele alan Sihirbazın Çırağı, birbirine mesafeli görünen bir baba ile kızının dünyayı kurtarmak ve aynı zamanda zedelenmiş ilişkilerini onarmak için nasıl birlikte çalışabileceklerini anlatıyor. Yeni bir müzikal olarak alkışlanacak pek çok yönü olsa da, "seyirciye hazır" bir tiyatro eseri olarak şov, Güney Londra'daki Southwark Playhouse'un son dönemdeki çevrimiçi yayınlarına özgü bir acelecilik sergiliyor ve gereken incelikten biraz yoksun kalıyor.

Mary Moore (Eva Gottel) ve David Thaxton (Johan Gottel). Fotoğraf: Geraint Lewis

Oyun, heyecanı belli olan bir kadroya ve mükemmel bir orkestraya sahip. David Thaxton (Gottel) ve Dawn Hope (Lamia Lyddeker) esere ciddi bir ağırlık katarken, her ikisi de parlak bir topluluğa liderlik ediyor. Nicola Blackman, her zaman olduğu gibi, ister üstten bakan bir yargıç ister iyi niyetli bir komşu olsun, canlandırdığı her karakterle sahneyi aydınlatıyor; Thaxton ve Hope ile birlikte oyunun düzgün işleyen kısımlarını gerçek bir kalite dokunuşuyla sağlamlaştırıyorlar. Bir tanıtım olarak Mary Moore’un hırçın Eva karakterini izlemek büyük bir keyif ve Thaxton ile birlikte kesinlikle eldeki en iyi materyalle çalışan isimler onlar. Ancak diğer kısımlar, hikâyeyi anlatan bu enerjik kadronun standartlarına pek yetişemiyor. Aile dostu müzikal tiyatro dünyasında çok daha üstün bir örneği mevcutken, bir şarkıya MOTHER KNOWS BEST (Anne En İyisini Bilir) adını vermek cesur bir beste ekibi tercihi olmuş; her ne kadar Hope’un vokal performansı Tangled müzikalindeki Donna Murphy ile boy ölçüşse de.

Dawn Hope (Lamia Lydekker) ve Marc Pickering (Fabian Lydekker). Fotoğraf: Geraint Lewis

Eser; samimiyet, saf inanç ve coşku arasındaki bıçak sırtı dengede yürüyor ve bunu neredeyse başarıyor. Ancak fazla sayıdaki yüksek dram anları, her zaman yerini bulmayan zorlama komedi unsurlarıyla iç içe geçmiş durumda. Whistle Down the Wind tarzı bir geçmiş zaman İngiltere'sinde geçen bu dünyaya, günümüzden fırlamış gibi duran şarkı sözleri pek uymuyor. Karakterlerin ilk perdede yarattıkları sorunu çözmek için bir araya geldikleri ikinci perde ise neredeyse Into The Woods'a (Sihirli Orman) bir saygı duruşu niteliğinde. Bir başka sahnede ise Marc Pickering’in eğlenceli Fabian Lydekker karakterine, Angela Lansbury’nin Anyone Can Whistle'daki performansını anımsatan dans eden adamlar eşlik ediyor. Tüm bunlar biraz fazla aşina olduğumuz, sanki daha önce defalarca gördüğümüz hissini veriyor.

Mary Moore (Eva Gottel) ve Yazdan Qafouri (Erik Sondersson). Fotoğraf: Geraint Lewis

Görsel prodüksiyonda bazı güzel unsurlar var; özellikle Anna Kelsey’nin ustalıkla hazırlanmış kostüm tasarımları dikkat çekiyor. Scarlet Wilderink ise çok sayıda yaratıcı kukla anına imza atarak, ekrana başarıyla yansıyan etkileyici bir fiziksel tiyatro ortaya koymuş. Toplu halde bakıldığında, sergilenen bu görsel büyüden keyif alınacak pek çok nokta var.

Sonuç olarak bir aile gösterisi olan Sihirbazın Çırağı, çocukların ilgisini canlı tutmak için muhtemelen çok karmaşık; ucu açık bırakılmış ve "bundan sonra nereye gidiyoruz?" hissi veren, şarkıyla geçilmesi gerekirken fazlasıyla uzatılmış bölümlere sahip. Thaxton'ın karakteri Gottel'in şarkısında dediği gibi, "havada bir sihir var" (there’s magic in the air), ancak bu sihir belki de oyunun üzerinde biraz daha çalışılarak çok daha iyi ve tam anlamıyla gerçekleştirilebilir. Sihirbazın Çırağı, harika bir yeni müzikal olma potansiyelini taşıyor ancak henüz kendini tam olarak bulabilmiş değil.