Geçmişe Yolculuk: Joshua St Clair Portresi

Sarah Day, West End oyuncusu Joshua St. Clair ile sektör üzerine ve Frozen'ın orijinal Londra yapımının bir parçası olma deneyimi hakkında konuşuyor.

Çocukken sahne aldığın ilk oyun hangisiydi ve seni tiyatro dünyasına iten ne oldu? Sahneye ilk adımımı 7 yaşındayken, yerel bir amatör tiyatro topluluğunun Oliver! prodüksiyonunda sürekli gülümseyen bir yetimhane çocuğu olarak attım. Sahnede olmanın verdiği o heyecanı anında sevmiştim.

Fakat bundan çok daha önce, çok küçük yaşlarda Oliver'ın yanı sıra Mary Poppins ve The Sound of Music (Neşeli Günler) gibi pek çok müzikal filmle tanışmıştım. Sanırım favorim Bedknobs and Broomsticks (Sihirli Labirent) idi. Oturma odamda sürekli o şarkıları yeniden canlandırırdım!

İlginçtir ki, pek çok kişinin de söylediği gibi, dürüst olmak gerekirse bu işe girmemem imkansızdı. Okulda oldukça zeki bir öğrenciydim ama başka hiçbir şeye karşı bu denli bir tutkum yoktu.

West End'deki 'Frozen'ın orijinal kadrosunda yer aldığın için tebrikler. Bize seçme sürecinden ve en çok neyi dört gözle beklediğinden bahseder misin? Çok teşekkür ederim! Gerçekten bu yapımın bir parçası olacağım için çok heyecanlıyım. Frozen tam oyuncu kadrosuna buradan ulaşabilirsiniz.

Seçme süreci epey uzundu. Şan, oyunculuk, dans ve eşli çalışma seçmelerinin bir arada olduğu pek çok farklı aşamadan geçtik. Bir Disney hayranı olarak teklif geldiğinde havalara uçtum!

Dürüst olmam gerekirse, sadece yeniden sahnede olmayı bekliyorum! Elbette bunun pek çok farklı katmanı var; West End'de üzerinde büyük bir ilginin olduğu yeni bir oyun olması, ilk kadroda yer alacak olmanın getirdiği o tatlı heyecan... Ayrıca tamamen yenilenen Drury Lane'de sahne alacağız ki oranın inanılmaz göründüğünü duydum. Ama asıl beklediğim şey, yeniden sahnede olup sevdiğim işi yapabilmek.

Tiyatro senin için neden önemli? Benim için en önemli yanı sunduğu 'gerçeklikten kaçış' (escapism) imkanı. İzlediğim bir oyunda, gözlerimin önünde yaratılan dünyaya tamamen kapılıp gittiğim kaç ana tanık olduğumu sayamam bile. Gerçek insanların, gerçek zamanlı olarak yaşadıklarını izliyorsunuz ve bunu büyüleyici buluyorum. Tiyatro sizi diğer sanat dallarından çok daha farklı içine çekiyor. Bir rol için karakterine bürünme sürecin nasıl işler? Benim için hazırlık sürecinin çoğu rahatlamakla ilgili. Canlandırdığım karakter kim olursa olsun, onda bir rahatlık ve akıcılık bulmaya çalışıyorum. Elbette bu, karakterin kişiliğine göre farklı uçlara gidebilir; ancak sahnede kendimi rahat hissedersem, kimi oynarsam oynayayım, seyircinin de izlerken kendini rahat hissedeceğini düşünürüm, anlatabiliyor muyum?

Kapanma (lockdown) sürecinde yaratıcılığını nasıl korudun? Birkaç şeyin karışımı aslında. Bazı eğitmenlik fırsatları çıktı ki bu her zaman çok keyifli. Bir de evde yalnızken kendi kendime şarkı söylemeye bayılıyorum. Komşularım benden kesin nefret ediyordur ama bu bana iyi hissettiriyor; içimdekileri döktüğüm ve haftada sekiz oyun oynamadığım bu süreçte sesimi zinde tuttuğum bir yöntem.

Ayrıca geçen yılın büyük bir bölümünde bir tiyatro yapım şirketinde asistan olarak çalışarak işlerin mutfak kısmını görme fırsatım oldu. Sadece ilginç olmakla kalmadı, bu sayede sektörü çok daha iyi kavradığımı hissediyorum.

Seni 'From Shabby to Pabbie: A fitness journey' adlı vloguna başlamaya iten neydi? 'Frozen'daki Pabbie rolü için oldukça... diyelim ki 'vücut hatlarını belli eden' bir kostümüm var! Binlerce kişinin önünde sahneye çıktığımda kendimden emin hissedebilmek için forma girmek istedim. Sonra da bu forma girme sürecini kameraya almanın eğlenceli olabileceğini düşündüm. Blog dünyasına tamamen yabancıydım ve kurgu becerilerim kesinlikle tartışılırdı ama geçen yılın son döneminde yaratıcılığımı korumamı sağladı.

Şu an her yer kapalı olduğu için çekimlere ara verdim. Yoksa sadece koltukta oturup tost yediğim videolar olurdu ve kimsenin bunu izlemek isteyeceğini sanmıyorum! Oyunun ne zaman başlayacağı netleştiğinde tekrar başlamayı umuyorum.

Sahnede yaşadığın en güzel veya en komik anılardan birini anlatır mısın?

Kinky Boots Birleşik Krallık turnesinde Charlie rolü için yedek oyuncu (understudy) olarak sahneye çıktığım anlar her zaman en güzel anılarımdan biri olacak. Çok büyük bir rol ama hazır olduğunuzda bir o kadar da eğlenceli. En komik ve aynı zamanda en korkunç anım ise Birmingham Hippodrome'da Charlie'yi oynarken olmuştu: 'Everybody Say Yeah' şarkısı sırasında o meşhur kırmızı çizmelerden birini 2.000 kişinin önünde orkestra çukuruna düşürdüm! Tam bir rezaletti!

Kulis masanda her zaman bulunan üç şey nedir? (Uğur parası, yardımcı eşyalar vb.) Berbat biriyimdir, kulis masam genelde tam bir karmaşadır! Tipik olarak ne bulunur derseniz; bir fincan kahve, büyük bir şişe su ve muhtemelen bir çeşit atıştırmalık! Çikolataya bayılırım. Uğur paraları veya ritüellere karşı pek batıl inancım yoktur. Hayatın bir oyun olsaydı adı ne olurdu ve neden?

Ah, bu zor! Belki 'Kahve Bağımlısı' falan olurdu; çünkü çok fazla kahve içiyorum ve bir kahvenin iyi olup olmadığına dair genelde çok sert fikirlerim vardır!

Yani şu anki durumda hayat dizimin adı 'Dolapta Ne Kaldı?!' gibi bir şey olurdu.

Yeni mezunlara ne gibi tavsiyelerde bulunursun? Öncelikle, aramıza hoş geldiniz! Bu çılgın dönemde eğitiminizi tamamladığınız için sizi tebrik ederim. İkinci olarak, şu an öyle görünmese de lütfen bilin ki çalışabileceğiniz en heyecan verici ve tatminkar sektöre katıldınız. İşler düzelecek ve düzeldiğinde, hepimizin burayı neden bu kadar çok sevdiğini ve bir parçası olduğumuz için ne kadar şanslı olduğumuzu hemen anlayacaksınız.