West End’in En İyi 10 Yeni Oyunu: 10 Mart 2015

Londra'da İlk Olarak Hangi Oyunu İzlemelisiniz?

Sizi araştırma zahmetinden kurtarmak için bu listeyi hazırladık! Eleştirmenlerimizin görüşlerine dayanan bu liste tamamen bizim bakış açımızı yansıtıyor. Yeni yapımları radarınıza almanız ve kadro değişikliklerini takip edebilmeniz için listeyi düzenli olarak güncelliyoruz.

Üç yıldan uzun süredir sahnelenen oyunlar bu listede yer almıyor; bu seçki Londra sahnelerindeki yeni veya nispeten yeni yapımlara odaklanmaktadır.

Öyleyse, yerinizi şimdiden ayırtın!

A View From The Bridge oyuncu kadrosu. Fotoğraf: Jan Versweyveld 1. A View From The Bridge (Köprüden Görünüş)

Jan Versweyveld’in yalın dekorunda fırtına gibi esen insanlık deneyiminin merkezinde, Mark Strong’un devleşen, büyüleyici ve kusursuz performansı yer alıyor. Yağsız, kaslı ve patlamaya hazır bir yanardağ gibi duran Strong’un olağanüstü Eddie yorumu, nesilde bir görülebilecek türden bir oyunculuk sergiliyor.

Eleştirimizi Okuyun | Bilet Alın

2. Taken at Midnight

Bu, yeni yazılmış harika bir eser; yalın, sürükleyici, merak uyandırıcı ve tarihle iç içe. Gerçek tarihi olayları konu alan tüm büyük oyunların yaptığını yapıyor: Sizi o zamana götürüyor ve anlatıyı besleyen karakterlerin ruhları aracılığıyla o dönemi yaşatıyor; hem de modern, taze ve güç dolu bir üslupla.

Eleştirimizi Okuyun | Bilet Alın - Son Hafta

Ralph Fiennes ve Indira Varma, Shaw'un Man and Superman oyununda 3. Man and Superman

Karmaşık ve yoğun diyaloglardan oluşan devasa bir yükü omuzlayan Ralph Fiennes, sahnede tam anlamıyla ışıldıyor. Bitmek bilmeyen bir enerjiye sahip; metni baş döndürücü bir hızla seslendirmesine rağmen her kelimenin hakkını veriyor ve her pasajı net, anlaşılır bir biçimde sunuyor. Sahnede hapsedilmiş bir elektrik akımı gibi fenomenal bir performans sergiliyor. Simon Godwin’in bu çarpıcı rejisi, Shaw’un fikirler ve idealler arasındaki felsefi bir tenis maçını andıran oyununu; zeka, yenilik ve katıksız bir keyifle taçlandırıyor.

Eleştirimizi Okuyun | Bilet Alın

4. My Night With Reg

Bazı performanslar kasten daha büyük, daha komik ve Donmar'dakine kıyasla daha az çatışmacı bir tonda. Bu durum, West End'in beklenen orta sınıf izleyicisine hitap etse de oyunun dramatik etkisini biraz zayıflatıyor. Yine de oyunculukların bir kısmı birinci sınıf kalmaya devam ediyor ve metnin özündeki güç, biraz azalsa da hala etkisini koruyor. Lewis Reeves, Richard Cant ve Matt Bardock, Donmar'daki performanslarının bile üzerine çıkmışlar.

Eleştirimizi Okuyun | Bilet Alın

5. Shakespeare in Love (Aşık Shakespeare)

Son yedi yıl içinde, doğrudan West End'de prömiyer yapmış, bu kadar komik, dramatik, sürükleyici ve öğretici başka bir yeni ticari yapım hatırlamak güç.

Eleştirimizi Okuyun | Bilet Alın

Mark Rylance, İspanya Kralı V. Philip rolünde Fotoğraf: Marc Brenner 6. Farinelli and the King

Mekanın samimi görkemine mükemmel şekilde uyan, hafif ama oldukça güzel bir oyun; her detayı öylesine yerli yerinde ki insanı adeta sarhoş ediyor. Yetenekli Sam Crane, Farinelli'nin oyunculuk yükünü sırtlıyor; ancak şarkı söylenmesi gerektiğinde, sahnede ona Crane ile birebir aynı kostümü giymiş olan Purefoy eşlik ediyor ya da yerini ona bırakıyor. Purefoy, güçlü, zengin ve kıvrak bir kontrtenor sese sahip. Onu dinlemek tam bir şölen.

Eleştirimizi Okuyun | Yakında West End'e Taşınıyor

7. The Ruling Class

James McAvoy, sahnede olduğu her anı aydınlatan gerçek, yakıcı ve bembeyaz bir yıldız; gülüşü ve hareketli, etkileyici gözleriyle istediği her şeyi anlatabiliyor. Bir an tamamen değişken, komik ve çılgın; bir sonraki an ise kötü niyetli, rahatsız edici, hüzünlü, deli, hesapçı veya seksi olabiliyor – ya da hepsini aynı anda sergileyebiliyor.

Eleştirimizi Okuyun | TÜM BİLETLER TÜKENDİ

Jack McMullen, Greg Wise ve Charlotte Harwood, Kill Me Now oyununda. Fotoğraf: Marilyn Kingwill 8. Kill Me Now

Brad Fraser’ın Kill Me Now oyunu tam anlamıyla ufuk açıcı. Zor, hatta tabu sayılabilecek konulara şaşmaz bir dürüstlükle yaklaşıyor. Talihsiz bir isme sahip olan Sturdy ailesi, hayatın ezici zorluklarıyla küçük bir aileden beklenebilecek nezaket, gerilim, şefkat ve öfkeyle yüzleşirken; her darbe dehşet verici ama kaçınılmaz görünüyor. Ortak acılara uygulanabilir bir çözüm üretmek imkansızlaşsa da, onları birbirine bağlayan sevgi ve mizah, hem şefkatli hem de sarsıcı bir çözüme olanak tanıyor.

Eleştirimizi Okuyun | Bilet Alın

9. Happy Days (Mutlu Günler)

Happy Days mutlu bir oyun değil. Beckett'ın en yüzleşmeci, en anlaşılır, amansızca sürreal ve rahatsız edici hali. Esasen bir monolog olan oyun, hem oyuncu hem de seyirci için bir dayanıklılık testi niteliğinde.

Eleştirimizi Okuyun | Bilet Alın

Fotoğraf: Johan Persson 10. Di and Viv and Rose

Üçlünün kilit ismi Russell; hayat dolu, erkek delisi, yaşamı her haliyle kucaklayan ve bir o kadar da sinir bozucu olabilen Rose karakterinde. Outhwaite açık sözlü ve sakinleştirici bir tavır sergiliyor; dünyası başına yıkıldığında hissettiği acı çok net, yaralayıcı ve hassas bir biçimde aktarılıyor. İkinci perdedeki cenaze konuşması özellikle çok başarılı. Spiro, üçlü arasındaki en zor karaktere derinlik ve anlayış katıyor. Outhwaite ile olan son sahnesi gerçekten çok güçlü.

Eleştirimizi Okuyun | Bilet Alın - Son Hafta